Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013


Παραμύθι - μύθι για μικρούς και..μεγάλους..!

        ''Το φεγγάρι έχει πονόδοντο...!''

Το φεγγάρι είχε πονόδοντο ! Ενιωθε πως δεν θα μπορούσε να λάμψει. Ετσι, για δυό ολόκληρες νύχτες ο ουρανός θα ήταν κατασκότεινος ! Αυτό όμως σήμαινε πως όλα τ' αστέρια έπρεπε να σκορπίσουν διπλό φως για να βλέπουν οι άνθρωποι κάτω στη γη..
   Και το φοβερό ήταν πως οι άνθρωποι τ' ουρανού, ποτέ τους δε σκέφτηκαν πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί τ' αστέρια δεν έχουν δόντια. Ο ήλιος δεν έχει κι αυτός δόντια ! Ούτε βέβαια τα σύννεφα. Ομως όλα τα μικρά παιδιά στη γη ξέρουν πως το φεγγάρι έχει ένα ολοστρόγγυλο πρόσωπο, που χαμογελάει τα βράδυα όταν είναι πανσέληνος και αφού έχει πρόσωπο, έχει άρα και στόμα και δόντια. Ποτέ όμως οι άνθρωποι του ουρανού δεν σκέφτηκαν νά 'χουν ανάμεσά τους έναν οδοντίατρο.
   Ετσι τα είχαν τελείως χαμένα. Δεν ήξεραν τί να κάνουν για να σταματήσει το φεγγάρι να πονάει και να μπορεί πάλι να λάμψει και να χαμογελάσει.
  Ξαφνικά, ένα τόσο δα αστεράκι είχε μιά καταπληκτική ιδέα. Ντροπαλά την ψιθύρισε στο αγέρι, που έτρεξε αμέσως να βρει τον κ. Χασμουρίδη, που κάθε βράδυ σκορπάει τη σκόνη της νύστας στα ματάκια των μικρών παιδιών και τα κάνει έτσι να θέλουν να κλείσουν τα ματάκια τους και να κοιμηθούν.
- Κύριε Χασμουρίδη ! Κύριε Χασμουρίδη ! φώναξε μόλις ξεχώρισε το σπιτάκι του ανάμεσα στα σύννεφα. Θα μας βοηθήσεις να κάνουμε καλά το φεγγάρι, που έχει πονόδοντο ;
- Μα, φυσικά, καλό μου αγέρι, του απάντησε ευγενικά ο κ. Χασμουρίδης. Πώς όμως ; Για πες μου.
- Η ιδέα είναι ενός μικρού αστεριού, είπε ταπεινά το αεράκι. Και αυτό που θέλουμε εσύ να κάνεις, είναι να φέρεις μαζί σου ένα σάκο από την σκόνη του ύπνου. Θα τον πάμε μαζί στο φεγγάρι και όταν θα κοιτάζει εκείνο αλλού, θα του την φυσήξεις μέσα στα μάτια, έτσι που να κοιμηθεί βαθειά και να μην νιώθει άλλον πόνο από το δόντι του. Θα μας κάνεις αυτή τη χάρη ;
- Φυσικά, απάντησε ο κ. Χασμουρίδης. Εχω μια χοντρή σκόνη, ειδική για τέτοιες περιπτώσεις, που μόλις του φυσήξω λίγο απ' αυτήν μέσα στα μάτια, δεν θα νιώθει τίποτα πια. Πώς όμως σκέφτεστε να του περάσει ο πονόδοντος, σαν ξυπνήσει ; Θα πρέπει να του βγάλουμε το δόντι που τον πονάει.
- Α ! έχουμε φροντίσει και γι' αυτό, απάντησε το αεράκι. Ελα εσύ μαζί μου με τη σκόνη της νύστας και θα δεις !
   Ετσι λοιπόν και οι δυό τους έτρεξαν δίπλα στο φεγγάρι, που το δύστυχο βογγούσε απ' τον πόνο, καθώς προσπαθούσε να το πάρει ο ύπνος ! Γύρω του είχαν μαζευτεί ένα σωρό σύννεφα κι αστέρια !
- Πού είναι η γριά κυρία που καθαρίζει τους ιστούς απ' τις αράχνες στον ουρανό ; ρώτησε το αγέρι. Α ! Εδώ είστε ! φώναξε χαρούμενο σαν την είδε. Θα μπορούσατε μ' όλους αυτούς τους ιστούς, να μας φτιάξτε ένα γερό σχοινί ;
- Ναι, αεράκι, φυσικά, είπε η γριά-κυρία. Το έχω φτιάξει κιόλας κι έχει και μιά μεγάλη θηλειά στην άκρη του...
- Ωραία ! Πολύ ωραία ! φώναξε το αεράκι. Τώρα το μόνο που χρειαζόμαστε είναι το μεγάλο αστέρι που ξέρει να πηδάει ψηλά.
- Εδώ είμαι ! φώναξε το μεγάλο αστέρι, καθώς πήδησε ανάμεσα στους άλλους.
- Λοιπόν, κ. Χασμουρίδη, ρίξε τη σκόνη της νύστας στα μάτια του φεγγαριού και περίμενε ! πρόσταξε το αεράκι. Και αμέσως ο κ. Χασμουρίδης σύρθηκε κοντά στο φεγγάρι τόσο αθόρυβα, που δεν τον άκουσε καθόλου και άδειασε τον σάκο του με τη σκόνη της νύστας στα μάτια του φεγγαριού.
  Το φεγγάρι γύρισε δυό-τρεις φορές το πρόσωπό του να δει τί συμβαίνει, όμως η νύστα που ένιωσε ήταν τόσο δυνατή που αμέσως ξάπλωσε κι αποκοιμήθηκε με το στόμα ανοιχτό, ροχαλίζοντας βαθειά...     - Γρήγορα, δώστε μου το σχοινί ! φώναξε το αγέρι. Και δίχως να χάσει στιγμή, τύλιξε τη θηλειά γύρω απ' το πονεμένο δόντι του φεγγαριού κι έδεσε την άλλη άκρη του σπάγγου στην ουρά του Μεγάλου Αστεριού που πηδούσε.
- Τώρα εσύ ξεκίνα ! του φώναξε. Και το μεγάλο αστέρι πήδηξε ψηλά σαν ελατήριο, διαγράφοντας στον ουρανό μιά μεγάλη γέφυρα...
- Κράχ !! ακούστηκε τότε και το χαλασμένο δόντι πετάχτηκε έξω απ' το στόμα του φεγγαριού και ανέμισε στην άκρη του σπάγγου. Το φεγγάρι πετάχτηκε ξαφνιασμένο !
- Τί με ξύπνησε ;! φώναξε κι έβαλε τη γλώσσα του αμέσως στη θέση που βρισκόταν το πονεμένο δόντι του.        - Ω ! Θεέ μου ! Εφυγε το δόντι που με πονούσε και τώρα νιώθω μιά χαρά ! Ζήτω ! Ζήτω !
Και κείνη τη νύχτα όλοι οι άνθρωποι στη γη  κοίταξαν ψηλά στον ουρανό και είπαν !
- Μα πώς λάμπει απόψε το φεγγάρι ! Κοιτάξτε πώς γελάει το πρόσωπό του !
  Και φυσικά το φεγγάρι γελούσε. Κι αν κάποιο βράδυ δείτε ένα αστέρι να πέφτει στον ουρανό, να ξέρετε πως είναι το μεγάλο αστέρι που πηδάει και ίσως να κρέμεται στην ουρά του ο σπάγγος με το δόντι του φεγγαριού, που τόση αναστάτωση έφερε σ' όλους εκεί ψηλά στον ουρανό...
 
 
 
 

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013



Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΙΗΣΗ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821
Στα τρίκορφα μες την κορφή

  Στα τρίκορφα λέει στα τρίκορφα
στα τρίκορφα μες την κορφή
Κολοκοτρώνης κάνει ορμή
Μέσ' τα τρίκορφα στη ράχη, πάει το αίμα σαν αυλάκι.

Κολοκοτρώνης λέει Κολοκοτρώ
Κολοκοτρώνης φώναξε
Κολοκοτρώνης φώναξε
κι όλος ο κόσμος τρόμαξε
του Νικηταρά φωνάζει
και τους Τούρκους τους τρομάζει.

Πού είσαι λέει πού είσαι μωρέ
πού είσαι μωρέ Νικηταρά
πού είσαι μωρέ Νικηταρά
πόχουν τα πόδια σου φτερά.
Μές τους κάμπους πώς κοιμάσαι
και τους Τούρκους δεν φοβάσαι ;

Το Θούριο του Ρήγα

Ως πότε παλληκάρια να ζούμε στα στενά,
μονάχοι, σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά
σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε σκλαβιά ;
Να χάνουμε αδέλφια, Πατρίδα και γονείς, τους φίλους, τα παιδιά μας
κι όλους τους συγγενείς ;
Καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή !

Τί σ' ωφελεί να ζήσεις και νά 'σαι στη σκλαβιά ;
Στοχάσου πως σε ψήνουν, καθ' ώρα στη φωτιά.
Βεζίρης, Δραγουμάνος, Αφέντης κι αν σταθείς
ο Τύρρανος αδίκως σε κάνει να χαθείς,
δουλεύεις όλη μέρα σε ό,τι κι αν σου πει
κι αυτός πασχίζει πάλι το αίμα σου να πιει
Καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή .

Ενα παλληκάρι είκοσι χρονών

Ενα παλληκάρι είκοσι χρονών
άρματα του ζώσαν για τον πόλεμο

Πόλεμο δε βρήκε πίσω γύρισε
στα μισά του δρόμου νεροδίψασε

Κι έσκυψε να πιει νερό στο Γιούλ-μπακτσέ
εκεί μια σφαίρα τον ελάβωσε

Πάνε πες της μάνας της Βαβόγριας
και της αδελφής μου της καλόγριας

Θέλει ας βάλει μαύρα θέλει ας παντρευτεί
Μένα με σκοτώσανε στο Γιούλ-Μπακτσέ.


ΕΛΛΑΔΑ

Δε χορταίνω να βλέπω τον ήλιο,
που το φως σκορπάει στην πλάση.
Δε χορταίνω να βλέπω τους κάμπους,
τα βουνά, τις πλαγιές και τα δάση

 Δε χορταίνω να βλέπω τα δέντρα
τις πηγές, τη μικρή μας πλατεία.
Δε χορταίνω να ζω ν' αναπνέω,
στην ωραία αυτή πολιτεία.

Δε χορταίνω να βλέπω ακρογιάλια
και πανώρια νησιά στην αράδα
Δε χορταίνω να βλέπω εσένα
Ω πατρίδα, Ελλάδα, Ελλάδα !!


Κλέφτικη ζωή

Μαύρη μωρέ, μαύρη ζωή που κάνουμε, μαύρη ζωή που κάνουμε, εμείς οι μαύροι κλέφτες.

Με φό-μωρέ, με φόβο τρώμε το ψωμί
με φόβο τρώμε το ψωμί με φόβο περπατάμε

Ποτέ μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε
ποτέ μας δεν αλλάζουμε και δεν ασπροφορούμε

 Ολη μωρέ, ολημερίς στο πόλεμο
ολημερίς στο πόλεμο, το βράδυ καραούλι

Κοντά μωρέ κοντά στα ξημερώματα
κοντά στα ξημερώματα, γυρίζω να πλαγιάσω

Το χέ-μωρέ, το χέρι μου προσκέφαλο
το χέρι μου προσκέφαλο και το σπαθί μου στρώμα

Και το μωρέ, και το ντουφέκι μου αγκαλιά
 

και το ντουφέκι μου αγκαλιά σαν το παιδί η μάνα.


Σαράντα Παλληκάρια

Σαράντα παλληκάρια
από τη Λειβαδιά
πάνε για να πατήσουνε
την Τριπολιτσά
 
Στο δρόμο που πηγαίνουνε
γέροντ' απαντούν
-Ωρα καλή σου γέρο
-Καλώς τα τα παιδιά.
Πού πάτε παλληκάρια,
πού πάτε ωρέ παιδιά ;
-Πάμε για να πατήσουμε,
την Τριπολιτσά.

Αέρας τα φυσάει
τα πλατανόφυλλα
Θεός να τα φυλλάει τα Ελληνόπουλα.


Ελλάδα μας, Ελλάδα.

Ελλάδα μας γλυκειά,
τρισδοξασμένη συ,
που ήσουν τίποτε στη γη
σαν ήρθε όμως η στιγμή
πετάχτηκες ορθή.

 Με χρόνια με καιρούς,
λουσμένη το σπαθί
εσκόρπιζε το άγιο φως
εκεί που σκλάβος αδελφός
σε πρόσμενε σκυφτός.

 Μα ακόμα στη σκλαβιά
στο ξενικό ζυγό
 
στενάζουν κι άλλα σου παιδιά
και καρτερούν τη λευτεριά
Ελλάδα μας γλυκειά !

Τα κλεφτόπουλα

Μάνα μου τα κλεφτόπουλα
τρώνε και τραγουδάνε




άϊντε πίνουν και γλεντάνε
Μ' ένα μικρό, ένα μικρό κλεφτόπουλο
δεν τρώει, δεν τραγουδάει
αμ' δεν πίνει δεν γλεντάει
Μόν' τ' άρματα μόν' τ' άρματα κοίταζε
του τουφεκιού του λέει
Γειά σου Κίτσο μου λεβέντη
Τουφέκι μου τουφέκι μου περήφανο
σπαθί ξεγυμνωμένο
μιά χαρά 'σουν το καημένο
Πόσες φορές πόσες φορές με γλύτωσες
απ' του εχθρού τα χέρια
κι απ' των Τούρκων τα μαχαίρια.



Στην Αγιά Σοφιά

Στην Αγιά Σοφιά αγνάντια
βλέπω τα βζωνάκια
μέσ' τον ήλιο μαυρισμένα
τα βζωνάκια τα καημένα

Κλέφτινο χορό χορεύουν
και την πόλη αγναντεύουν
κι αγναντεύοντας τη Πόλη,
τραγουδούν και λένε.

Πάλι θα γεννούν δικά μας
να η μεγάλη η εκκλησιά μας,
τούτοι είν' οι χρυσοί της θόλοι,
αχ κατακαϋμένη πόλη.

Στη Κυρά τη Δέσποινά μας
πες να μη λυπάται
στις εικόνες να μη κλαίνε
τα βζωνάκια μας το λένε

Κι ο παπάς πούναι κρυμμένος
μέσ' το άγιο Βήμα
τα βζωνάκια δε θ' αργήσει
να 'βγει να τα κοινωνήσει

Και σε λίγο βγαίνουν τ' άγια
μέσα σε μυρτιές και βάγια
μέσα σε μυρτιές και βάγια.



Κάτου στου βάλτου τα χωριά


Κάτω στου Βάλτου τα χωριά.
Ξηρόμερο και Αγραφα,
και στα πέντε βιλαέτια
φάτε, πιέτε μωρ' αδέλφια.

Εκεί είν' οι Κλέφτες οι πολλοί
ούλοι ντυμένοι στο φλουρί,
κάθονται και τρων και πίνουν,
και την Αρτα φοβερίζουν.

Πιάνουν και γράφουν μιά γραφή
βρίζουν τα γένια του κατή,
γράφουνε και στο Κομπότι,
προσκυνούνε το Δεσπότη.

Βρε Τούρκοι, κάτσετε καλά,
γιατί σας καίμε τα χωριά !
Γρήγορα το αρματολίκι
γιατ' ερχόμαστε σα λύκοι !...


Ολη η δόξα όλη η χάρη

Ολη η δόξα όλη η χάρη άγια μέρα ξημερώνει
και τη μνήμη σου το Εθνος χαιρετά γονατιστό.
Και τα στήθη όλο φλόγα με τον ήλιο σου πληρώνεις
που χρυσός με περηφάνεια περπατεί στον ουρανό.

Στην Αγία Λαύρα πρώτα τις χρυσές ακτίνες χύνεις
που λεβέντες πρωτανάψαν του πολέμου τη φωτιά.
Τη γαλάζια μας σημαία με τη χάρη της λαμπρύνει
και του Θείου Ιεράρχη χαιρετίζει τη σκιά.

Ομορφιά και δόξα χύνει όπου γης αιματωμένη
απ' το τιμημένο αίμα των παιδιών της κλεφτουριάς.
Τ' άγιο χώμα χαιρετάει και παρήφανα διαβαίνει
απ' τα Ψαρά στο Σούλι και στο Χάνι της Γραβιάς.


Απολυτίκιο Ευαγγελισμού

Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον
και του απ' αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις
Ο υιός του Θεού υιός της Παρθένου γίνεται
και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται
διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκο
βοήσωμεν
Χαίρε και χαριτωμένη
Ο Κύριος μετά Σου.

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Ακρα του τάφου σιωπή
του κάμπου βασιλεύει,
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί
κι η μάνα το ζηλεύει

 Τα μάτια η πείνα εμαύρισε
στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός
παράμερα και κλαίει.

Ερμο τουφέκι σκοτεινό
τί σ' έχω 'γω στο χέρι,
όπου συ μούγινες βαρύ
κι ο Αγαρηνός το ξέρει .

Του Κίτσου η μάνα

Αϊντε του Κίτσου η μάνα κάθεται
στην άκρη το ποτάμι
με το ποτάμι μάλωνε,
και το πετροβολούσε.

Αϊντε ποτάμι για λιγόστευε
ποτάμι γύρνα πίσω
για να περάσω αντίπερα
πέρα στα κλεφτοχώρια
πούχουν οι κλέφτες σύναξη.

Αϊντε πούχουν οι κλέφτες σύναξη
κι όλ' οι καπεταναίοι
Τον Κίτσο τον επιάσανε
στη φυλακή τον πάνε
χίλιοι τον παν, τον παν μπροστά.

Αϊντε χίλιοι τον παν τον παν μπροστά
και δυό χιλιάδες πίσω
κι όλο ξοπίσω πάγαινεν.
Αϊντε ξοπίσω πάγαινεν
η δόλια η μανούλα
παιδί μου πούναι τ' άρματα ;


Ο Γέρος του Μοριά

Ενα τραγούδι θα σας πω για τον Λεβέντη
τον ασπρομάλλη μας, το γέρο του Μοριά
και βάλτε αδέλφια μας, για να στηθεί το γλέντι
τριπολιτσιώτικο κρασί και ψησταριά.

Στήσε χορό ξενιτεμένε Μοραίτη
κι απόψε ας παίξουνε λαούτια και βιολιά
και πες πως γύρισες στο πατρικό σου σπίτι
και σε κρατάνε οι γέροι σου στην αγκαλιά.

Γειά και χαρά σας, Μοραίτες αδελφοί
και σεις κοπέλες, γειά σας.
Τη Λευτεριά η Ελλάδα μας
χρωστάει στην Λεβεντιά σας.

Τώρα που αίμα αδελφικό το χώμα πίνει
κι η Ελλάδα πνίγει την Ελλάδα στα βουνά,
έβγα απ'τον τάφο σου Θοδωρή Κολοκοτρώνη
κι όλους αδέλφωσε τους Ελληνες ξανά.

 Τα όμορφα χρόνια, τα παλιά να ξαναζήσουν
και στου Ταύγετου την πιο ψηλή κορφή,
κει, των προγόνων οι σκιές χορό να στήσουν,
και να τους λέει τ' αγέρι τούτη τη στροφή.
 
Γειά και χαρά σας, Μοραίτες αδελφοί,
που η μάνα αν δε σας γέννα
ούτ' Αγια Λαύρα θά 'χαμε
ούτε Εικοσιένα.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013


          ''ΠΕΡΙ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΦΟΒΙΑΣ..''
Της blogger
   
    H σχολική φοβία είναι μία κατάσταση κατά την οποία το παιδί, για φαινομενικά παράδοξους λόγους, αρνείται να πάει στο σχολείο και αντιστέκεται με έντονες αντιδράσεις άγχους ή πανικού στις προσπάθειες των γονιών του να το πείσουν να πάει. Κλαίει, του παρακαλάει και υπόσχεται ότι θα πάει την επόμενη μέρα. Αν το πιέσουν, η κρίση παίρνει δραματική τροπή, καθώς κλείνεται στο δωμάτιό του και κλαίει, ενώ δε δέχεται κανένα επιχείρημα.
Αλλοτε, εξαιτίας της αγωνίας του, του πανικού και της απόγνωσης που νιώθει, μπορεί να γίνει επιθετικό προς τους γονείς του που επιμένουν. Στις ηληκίες μεταξύ 5-7 ετών παραπονιέται γαι συμπτώματα όπως κεφαλαλγίες, πόνους στη κοιλιά ή ακόμη και εμετούς..
 Επιπλέον, ίσως παρατηρηθούν ενούρηση, νυχτερινοί εφιάλτες, άρνηση να φάει, υπερκινητικότητα κλπ. Σε κάποιες περιπτώσεις που η άρνηση φαίνεται να καταλαγιάζει, αφήνεται παθητικά να οδηγηθεί στο σχολείο, αλλά πολύ σύντομα εγκαταλείπει την τάξη, τρέπεται σε φυγή για να επιστρέψει στο σπίτι του ή να περιπλανηθεί αν δε βρει κανέναν εκεί.
Η σχολική φοβία φαίνεται ότι είναι λίγο πιο συχνή στα αγόρια. Οι ερευνητές έχουν καταλήξει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων συναντάται σε μοναχοπαίδια, πρωτότοκα ή μικρότερα παιδιά.
   Πρόκειται συνήθως για παιδιά με μέση ή και ανώτερη νοημοσύνη, τα οποία παρουσιάζουν καλή σχολική επίδοση. Το άγχος τους συνδέεται στενά με στιγμές που ένιωσαν φόβο κατά την έναρξη του σχολικού έτους. Ισως έχουν προηγηθεί γεγονότα που τα επηρέασαν, όπως αλλαγή σχολείου, ασθένεια ή θάνατος ενός γονιού, νοσηλεία ή παραμονή στο σπίτι του ίδιου του παιδιού ύστερα από κάποια ασθένεια ή ατύχημα. Ωστόσο, ενδέχεται κάποιο παιδί να αδιαφορεί για τις σχολικές δραστηριότητες διότι και οι γονείς του ίσως δείχνουν μιά αδιάφορη ή και εχθρική στάση απέναντι στο σχολείο, επειδή και οι ίδιοι είχαν αντιμετωπίσει δυσκολίες.
Αθελά τους, λοιπόν, προβάλλουν τα δικά τους συναισθήματα στη σχολική φοίτηση του παιδιού τους. Υπάρχει βέβαια και η αντίθετη πλευρά, η άρνηση του παιδιού,
δηλαδή, να απορρέει από τις υπερβολικές απαιτήσεις των γονιών του, που δημιουργούν στο παιδί την αίσθηση ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.    Τα παιδιά με σχολική φοβία φαίνονται αρκετά εξαρτημένα και δεν είναι ιδιαίτερα κοινωνικά, δυσφορούν ή αρνούνται να πάνε στο σχολείο και οι πρώτες μέρες καθώς και κάποιες φορές τα πρώτα χρόνια της σχολικής τους φοίτησης φαντάζουν φοβερά δύσκολα.  Υπάρχει περίπτωση η άρνηση του παιδιού να είναι τόσο έντονη, ειδικά τις πρώτες μέρες, που μας δημιουργεί την εντύπωση ότι αδιαφορεί για κάθε σχολική δραστηριότητα. Η συζήτηση με τους γονείς και η γενικότερη στάση τους απέναντι στο πρόβλημα του παιδιού, είναι ιδιαίτερα σημαντική για το αν θα μπορέσει να  το ξεπεράσει ή όχι.
Τα παιδιά αυτά όταν βρίσκονται μακριά από την οικογένεια είναι δειλά, συνεσταλμένα και φοβισμένα. Αντίθετα, η εικόνα αλλάζει όταν βρίσκονται στο σπίτι τους. Συχνά, γίνονται δυνάστες των γονιών τους, παρουσιάζουν αμφιθυμικά συναισθήματα {κυκλοθυμικά, αντιφατικά σχεδόν}, δικαιολογούν δηλαδή τη φοβία τους με την ανησυχία ότι θα συμβεί κάτι κακό στη μητέρα ή τον πατέρα τους ενώ αυτά θα είναι στο σχολείο.
Η σχολική άρνηση είναι από τη φύση της διαφορετική σε συνάρτηση με την ηληκία του παιδιού.
Ετσι, ενώ το παιδί κατά την διάρκεια της φοίτησής του στο Δημοτικό σχολείο αντιτίθεται σε αυτό και δείχνει να ενοχλείται, παρουσιάζει πιθανώς διαταραχές στη συμπεριφορά, θυμό και συναισθηματική αστάθεια ή, αντίθετα, η άρνησή του παίρνει τη μορφή παθητικότητας {παραμένει σιωπηλό, θυμωμένο και ονειρεύεται..}, στην προεφηβεία ή την εφηβεία, η αντίθεση του παιδιού εκδηλώνεται με το γνωστό σε όλους μας σκασιαρχείο.
Η πορεία του παιδιού που παρουσιάζει σχολική φοβία καθορίζεται από την συγκρουσιακή δυναμική της οικογενείας του, καθώς και από ενδεχόμενα επιμέρους ψυχοπαθολογικά στοιχεία.
Αξίζει όμως να μη ξεχνάμε ότι περίπου στις μισές περιπτώσεις υπάρχει πλήρης ένταξη του παιδιού τόσο στο σχολείο όσο και στην εξωσχολική ζωή. Ισως το κλειδί ακόμα και για το ''πρόβλημα''της σχολικής φοβίας να βασίζεται στη καλή επικοικωνία, επαφή και γενικά στις καλές στενές ψυχο-πνευματικές σχέσεις  με τα παιδιά μας σε όλες τις δύσκολες ηληκίες τους, από την παιδική, του Δημοτικού σχολείου, έως και  μετά την εφηβεία τους.