Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗΣ, ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ...

''Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ, Ο ΣΟΦΟΣ, ΚΑΙ Ο ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ''
Του Shafique  Keshavjee



     Mετά από κάποια περίεργα όνειρα, ο Βασιλιάς μιάς μακρινής χώρας ακολουθώντας τις συμβουλές του Σοφού του και του Γελωτοποιού του, αποφασίζει να συγκαλέσει τον πρώτο Μεγάλο Αγώνα των Θρησκειών. Οι διαγωνιζόμενοι είναι αθλητές υψηλών επιδόσεων, τομέας τους ο αθεϊσμός και όλες οι μεγάλες θρησκείες του κόσμου. Αναζητώντας την αιώνια Ομορφιά και την απόλυτη Σοφία, θα κάνουν τα πάντα ώστε να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να επικοινωνήσουν με τους άλλους κινητοποιώντας όλο τους το είναι.
   Τί γίνεται, όμως, όταν συναντιούνται ένας εβραίος, ένας μουσουλμάνος, ένας ινδουϊστής, ένας βουδιστής, ένας χριστιανός και ένας άθεος ;
  Ποιός θα βγει νικητής από αυτή την αναμέτρηση ;
  Ένας υπέροχος μύθος, όπου οι θρησκείες βρίσκονται στην καρδιά μιάς συναρπαστικής αφήγησης.


[...]

H Aπόφαση του Βασιλιά

   Ο Βασιλιάς ένιωσε πολύ περήφανος για τον Σοφό του. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, η λαμπρή σύνθεσή του δεν τον βοήθησε καθόλου. Σε όλους τους αγώνες υπάρχουν νικητές, σ' αυτόν εδώ όμως, δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Κανονικά, δε γινόταν να κερδίσουν όλοι, αλλά ούτε και να χάσουν όλοι. Η επιτροπή του απέτυχε, αφήνοντας εκείνον, τον Βασιλιά, να πάρει μιά πολύ δύσκολη απόφαση. Έπρεπε, άραγε, να διαλέξει θρησκεία για το λαό του, και, αν ναι, ποιά θρησκεία να διαλέξει ; Θυμήθηκε τότε το όνειρό του : ο λαός σου πρέπει να πεθάνει, όπως πεθαίνει η σελήνη, υπογραφή : ''ΑΝΥ''. Μετά τις παρεμβάσεις του Σοφού και του Γελωτοποιού, κατάλαβε ότι ο θάνατος μπορεί να είναι το πέρασμα σε μία πιο πλούσια ζωή, μιά απελευθερωτική ενέργεια, που αρχίζει στην παρούσα ζωή, για να συνεχιστεί και πέρα από αυτή. Όσο για τη σελήνη, ο δάσκαλος Ραχούλα την είχε αναφέρει μιλώντας για την βουδιστική γιορτή του Απριλίου, ο Αλί Μπεν Αχμέντ είχε κάνει σαφές ότι επρόκειτο για σύμβολο της νέας ζωής, κυρίως, όμως, είχε μιλήσει για εκείνη ο Κριστιάν Κλεμάν συνδέοντάς τη με το θάνατο και την ανάσταση του Χριστού.

   Ο Βασιλιάς σηκώθηκε, λοιπόν, με μεγαλοπρέπεια και σοβαρότητα και είπε τα εξής :
''Κυρίες και κύριοι, αξιότιμοι εκπρόσωποι, να, λοιπόν, που φτάσαμε στο αποφασιστικό σημείο αυτών εδώ των Ρητορικών Αγώνων. Μετά την αναποφασιστικότητα της επιτροπής και τη σύνθεση του Σοφού, να με τώρα μόνος, για να ορίσω τον νικητή. Το εγχείρημα είναι ιδιαίτερα δύσκολο για μένα, πρέπει, ωστόσο, να αναλάβω τα βασιλικά μου καθήκοντα. Θα ήθελα να σας πω ότι όλοι είσαστε ενδιαφέροντες, διδακτικοί, εντυπωσιακοί. Τώρα που ξανασκέφτομαι το όνειρό μου, μου φαίνεται πως η θρησκεία που μου ταιριάζει περισσότερο είναι...''
   Το κοινό κρεμόταν από τα χείλη του, οι δημοσιογράφοι δε σταματούσαν να κρατούν σημειώσεις, πολλοί από τους διαγωνιζόμενους είχαν καρφώσει τα μάτια στο πάτωμα.
  Ο Βασιλιάς έκλεισε τα μάτια, κοιτάζοντας μέσα του, αναζητώντας την έμπνευση. Τότε, μία φανταστική εικόνα τον παρέσυρε για μερικά δευτερόλεπτα σε έναν κόσμο που δεν του ήταν ιδιαίτερα οικείος. Είδε ότι βρισκόταν στον παλιό καθεδρικό ναό του βασιλείου του. Στο βάθος του ναού είδε έναν υπουργό που παρακολουθούσε τη λειτουργία. Ο ιερέας διάβαζε στο λιγοστό ακροατήριο ένα κείμενο της Αποκάλυψης. Ο Βασιλιάς ήθελε να ξεφύγει από τη βαριά ατμόσφαιρα αυτού του χώρου, που μύριζε κλεισούρα. Σαν να τον κράτησε, όμως, ένα αόρατο χέρι, κάθισε και άκουσε το κείμενο του ιερέα. ''Εγώ είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος. Μακάριοι οι πράττοντες τις εντολές αυτού, δια να έχωσιν εξουσίαν επί το δένδρον της ζωής και εισέλθωσι δια των πυλώνων εις την πόλιν'' (22,13-14). Εκείνη τη στιγμή, νερό ανάβλυσε από τη χορωδία της εκκλησίας. Έκπληκτο το ακροατήριο, αναπήδησε. Ο υπουργός τόλμησε να διακόψει το μυστήριο, για να παρατηρήσει το παράδοξο φαινόμενο. Σιγά-σιγά, το νερό μετατράπηκε σε ορμητικό χείμαρρο. Όλοι όσοι βράχηκαν απ' αυτό το νερό άρχισαν να χαμογελούν, να γελούν. Λες και δροσίστηκαν από τον ποταμό της ζωής και της χαράς. Το νερό, που κυλούσε γάργαρο, ξεχύθηκε και έξω από την εκκλησία. Πλήθη έτρεξαν από τα περίχωρα, για να δουν το θαύμα ¨η επιδημία της ευτυχίας τους χτύπησε όλους. Βλέποντας όλα αυτά, ο Βασιλιάς ένιωσε ένα συναίσθημα ολοκλήρωσης και ξαναβρήκε το χαμένο ενθουσιασμό του. Του ήρθε να φωνάξει ότι το χρυσό μετάλλιο ανήκε στη παλιά χριστιανική θρησκεία, που είχε εγκαταλειφθεί από το λαό του. Ωστόσο, τον συγκράτησε μιά εσωτερική φωνή. Απορροφημένος από αυτή την παρουσία, ο Βασιλιάς χανόταν όλο και πιο πολύ μέσα του. Η χαρά στο πρόσωπό του, μετατράπηκε σε μακαριότητα...

  Όταν ξανάνοιξε τα μάτια του, ο Βασιλιάς σχεδόν εξεπλάγη, όταν είδε ότι βρισκόταν στο μοναστήρι. Τα απορροφημένα βλέμματα του κοινού τον επανέφεραν στην πραγματικότητα. Σαν να ξύπνησε απότομα, είπε :
''...η θρησκεία που μου φαίνεται καλύτερη είναι...αυτή που θα επιλέξω για την προσωπική ζωή μου. Το βασιλικό μου δικαίωμα δε μου επιτρέπει να την επιβάλω στο λαό μου. Το κράτος μου οφείλει να παραμείνει λαϊκό, ώστε ο καθένας να μπορεί ν' αποφασίζει ελεύθερα ποια είναι η Υπέρτατη Αλήθεια που του ταιριάζει. Ο μόνος που μπορεί να δώσει χρυσό μετάλλιο είναι ο Θεός, αν υπάρχει. Όταν θ' αφήσουμε αυτή τη γη, τότε σίγουρα θα μπορέσουμε να κρίνουμε μόνοι μας τις ανθρώπινες θρησκείες και φιλοσοφίες. Προτείνω, λοιπόν, να απονέμουμε κάθε τέσσερα χρόνια ένα ασημένιο μετάλλιο - το μόνο που έχουμε δικαίωμα να δώσουμε - στη θρησκεία που θα έχει καταβάλει τη μεγαλύτερη προσπάθεια για να κατανοήσει ειλικρινά και να υπηρετήσει τους πιστούς των άλλων θρησκειών. Μ' αυτό το τρόπο θα αποδείξει την αυταπάρνησή της, την ικανότητά της να συναισθανθεί βαθιά τί υπάρχει μέσα στους άλλους, πιστούς ή άπιστους, και να τους κάνει καλό. Δεν είναι αυτό σημάδι της δράσης του Πνεύματος ; Αποσύνδεση και επανασύνδεση, αποστασιοποίηση και προσέγγιση του πλησίον. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε χωρίς καμία διάθεση κριτικής τα δόγματα και τις πρακτικές των άλλων ! Μιά τέτοια κίνηση ευαισθητοποίησης και αλληλεγγύης, όμως, θα αποκαλύψει την ικανότητα του ν' ακούς, να κατανοείς και να συντρέχεις τους άλλους, ικανότητα που αξίζει να επιβραβευτεί. Σας δίνω, λοιπόν, ραντεβού σε τέσσερα χρόνια, στην πανσέληνο του Απριλίου, και εύχομαι σε όλους τους διαγωνιζόμενους να συναγωνιστούν ο ένας τον άλλο σε αλληλοεκτίμηση και να δουλέψουν όσο το δυνατό καλύτερα για την ειρήνη. Σας παραχωρώ, επίσης, συμπεριλαμβανομένου και του άθεου, ελεύθερη είσοδο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στα σχολεία, ώστε να μπορέσετε να μεταδώσετε στο λαό μου, πέρα από κάθε ιδέα προσηλυτισμού, ό, τι καλύτερο έχει να δώσει η διδασκαλία σας. Ρόλος τους θα είναι να σας ακούσουν προσεκτικά και να παρακολουθήσουν τη δράση σας, ώστε να μπορέσουν να μας βοηθήσουν στην τελική κρίση''.

  Στην αρχή, η επιτροπή και οι διαγωνιζόμενοι απογοητεύτηκαν από την απόφαση του Βασιλιά. Ωστόσο, κάποιος άρχισε να χειροκροτεί, συμπαρασύροντας όλη την αίθουσα σε ένα αρχικό συγκρατημένο και στη συνέχεια ένθερμο χειροκρότημα.
   Ο Βασιλιάς ζήτησε από το ακροατήριο να σωπάσει και πρόσθεσε :
''Κυρίες και κύριοι, αυτή μου φαίνεται ότι είναι η πιο σωστή απόφαση. Επιθυμώ, ωστόσο, να ακούσω και την απόφαση του λαού μου. Προτείνω, λοιπόν, τα πρακτικά αυτών των αγώνων να συνταχτούν σε μία σοβαρή έκδοση, όπου καθένας, ντόπιος ή ξένος, θα μπορέσει να προσθέσει την άποψή του πάνω σε όσα ειπώθηκαν. Με τη βοήθεια του Σοφού, θα αναθέσω σε κάποιο έμπιστο πρόσωπο τη συγκέντρωση των απόψεών σας και τη σύνταξη των πρακτικών''.

[...]
''Σε Μιά Χώρα όχι και τόσο Μακρινή''

    Ο Γελωτοποιός επέστρεψε στο σπίτι του αναστατωμένος και ανακουφισμένος ταυτόχρονα. Χάϊδεψε το μέτωπο της Ελοίζ και βάλθηκε να σκέφτεται τα γεγονότα που μόλις έζησε. Πλήθος εικόνες συγχέονταν στο μυαλό του. Πήγε στο ψυγείο και ετοίμασε ένα ελαφρύ γεύμα, που το έφαγε με μεγάλη ανακούφιση. Μετά, με ήρεμα και βαριά βήματα, βημάτιζε πάνω κάτω στο διαμέρισμά του. Τελικά, πήγε να ξαπλώσει, γιατί ένιωθε πολύ κουρασμένος. Σκέφτηκε να κάνει μία προσευχή, για να κοιμηθεί γαλήνιος. Μόνο ο Θεός ξέρει τί ψιθύρισε η ψυχή του...
   Ο Σοφός έπαιξε πιο πολύ απ' ό, τι συνήθως με τα παιδιά του, πριν τα βάλει για ύπνο. Μετά, απόλαυσε το δείπνο παρέα με τη γυναίκα του. Για πρώτη φορά, πρόσεξε μιά ασημένια τρίχα στα μαλλιά της. Και εκείνη συγκινήθηκε με το μυστήριο του χρόνου ¨το πρόσωπό της είχε χάσει τη φρεσκάδα των είκοσι χρόνων της, η ωριμότητα, όμως, είχε στρογγυλέψει και ομορφύνει τα χαρακτηριστικά της. Ο Σοφός ένιωσε μέχρι τα βάθη της ύπαρξής του ότι μία μέρα θα τους χώριζε ο θάνατος. Ποιός θα έφευγε πρώτος ; Εκείνος ; ή μήπως, άραγε, εκείνη ; Ποτέ του δεν είχε τολμήσει να θέσει αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό του με τόση διαύγεια. Ξαφνικά, τρόμος μεγάλος τον κυρίευσε. Στη διάρκεια του γεύματος αντάλλαξαν μερικές μόνο λέξεις. Κάτι άλλαξε στη σχέση τους. Εκείνο το βράδυ, ο Σοφός έκανε έρωτα στη γυναίκα του σαν να ήταν η τελευταία τους φορά. Με ένταση και ένα παράξενο συναίσθημα ελευθερίας. Λες και βεβαιώθηκε για κάτι : ο θάνατος είναι ανίκανος να καταστρέψει την αγάπη ¨μία ανείπωτη, αιώνια και νικήτρια ένωση θα ακολουθήσει τον ύστατο χωρισμό.

   Εκείνη τη νύχτα, ο Βασιλιάς δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Σηκώθηκε από το κρεβάτι του και πήγε στη βιβλιοθήκη. Πολλές αναμνήσεις του ήρθαν στο μυαλό. Είδε τον εαυτό του παιδί,  να προσεύχεται μαζί με τους γονείς του. Έψαξε για λίγο και βρήκε μιά παλιά, σκονισμένη Βίβλο. Ο μαραθώνιος του Αγώνα και το όραμα που είχε δει γέννησαν μέσα του την επιθυμία να ανατρέξει στις ρίζες του. Άνοιξε στην τύχη το βιβλίο και διάβασε : ''Πνεύμα Κυρίου του Θεού είναι επ' εμέ¨διότι ο Κύριος με έχρυσεν δια να ευαγγελίζωμαι εις τους πτωχούς, με απέστειλεν δια να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω ελευθερίαν εις τους αιχμαλώτους, και άνοιξιν δεσμωτηρίου εις τους δεσμίους¨δια να κηρύξω ενιαυτόν ευπρόσδεκτον του Κυρίου, και ημέραν εκδικήσεως του Θεού ημών¨δια να παρηγορήσω πάντας τους πενθούντας'' (Ησαίας, 61,1-2).
   Μ' αυτά τα λόγια στο μυαλό του και ψιθυρίζοντας μιά προσευχή, ο Βασιλιάς βγήκε στον εξώστη του παλατιού. Το βασίλειό του ξεκουράζονταν μέσα σε ένα γλυκό φως. Έκπληκτος από την τόση διαύγεια, ο Βασιλιάς σήκωσε τα μάτια στον ουρανό. Βαριά σύννεφα είχαν σκοτεινιάσει τον ουράνιο θόλο¨η σελήνη ήταν καλυμμένη από ένα βαρύ πέπλο. Ο Βασιλιάς δεν καταλάβαινε από πού έρχονταν αυτή η παράξενη ακτινοβολία. Μήπως ήταν όνειρο ; Ή μήπως είχε αλλάξει η πραγματικότητα ; Ή μήπως μία παράξενη πηγή είχε πλύνει τα μάτια του, τα είχε δροσίσει ; Ο Βασιλιάς, εντυπωσιασμένος, απόμεινε έτσι ώρες ολόκληρες, να ατενίζει από τον καινούριο κόσμο που ξανοίγονταν μπροστά του. Ποτέ πριν το βασίλειό του δεν του είχε φανεί τόσο όμορφο. Ποτέ συνάμα δεν του είχε φανεί τόσο ευάλωτο, με τόσους τομείς που απαιτούσαν βελτίωση. Μετά ο Βασιλιάς πήγε να ξαπλώσει, ιδιαίτερα χαρούμενος και αποφασισμένος να υπηρετήσει το λαό του με δικαιοσύνη και αμεροληψία. Βαθιά ευτυχισμένος αλλά και αναστατωμένος από αυτή την καινούρια εμπειρία, κατάφερε τελικά να κοιμηθεί λίγο πριν από το ξημέρωμα, χωρίς να καταφέρει να διαλευκάνει την αιτία αυτής της μυστήριας αλλαγής.
  Τί σημασία είχε ; Μία καινούρια ημέρα ξημέρωσε. Η ημέρα που οι άγγελοι ξαναβρήκαν το τραγούδι τους...

                                                              *************************


Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

...ΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ...ΕΝΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΝΕΟ ΟΠΛΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ...ΕΝΑΣ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ...

Το μυθιστόρημα ILLUMINATI - ''ΟΙ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ''...ένα απρόβλεπτο θρίλερ που ισορροπεί με μοναδικό τρόπο ανάμεσα σε απρόσμενες αποκαλύψεις και σκοτεινές αλήθειες την ώρα που η μάχη ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη κλιμακώνεται...

  Τοποθετώντας τη δράση σε ένα ιστορικό και επιστημονικό τεκμηριωμένο περιβάλλον, ο Νταν Μπράουν ακολουθεί στη μυθοπλασία τους δρόμους που θυμίζουν ''Το Εκκρεμές του Φουκό'' και ''Το Όνομα του Ρόδου'' του Ουμπέρτο Έκο.

   Όταν ο παγκοσμίου φήμης μελετητής αρχαίων συμβόλων του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Ρόμπερτ Λάνγκντον καλείται σε ένα ερευνητικό κέντρο στην Ελβετία προκειμένου να μελετήσει ένα μυστηριώδες σύμβολο το οποίο ανακαλύφθηκε χαραγμένο με πυρακτωμένο μέταλλο πάνω στο θώρακα ενός δολοφονημένου φυσικού, βρίσκει αποδείξεις για κάτι αδιανόητο : για την επανεμφάνιση μιάς αρχαίας μυστικής αδελφότητας γνωστής ως Illuminati, της πλέον ισχυρής μυστικής οργάνωσης που έδρασε ποτέ στην Ιστορία. Η αδελφότητα επαναδραστηριοποιείται προκειμένου να ολοκληρώσει την τελική φάση του αποτρόπαιου σχεδίου της : να καταφέρει ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα στον πιο μισητό εχθρό της, το χριστιανισμό.
   Έτσι, ξεκινά μιά αγωνιώδης αναμέτρηση με το χρόνο, μιά αναζήτηση μέσα από σφραγισμένες κρύπτες, επικίνδυνες κατακόμβες, εγκαταλειμμένους καθεδρικούς ναούς και ένα μυστικό υπόγειο μαυσωλείο, καθώς ο ήρωας ακολουθεί ένα μονοπάτι τετρακοσίων ετών, στο οποίο τον οδηγούν αρχαία σύμβολα και το οποίο διασχίζει ολόκληρη τη Ρώμη, αναζητώντας το άντρο της αδελφότητας, έναν τόπο χαμένο μέσα στην ομίχλη του χρόνου, όπου κρύβεται η μοναδική ελπίδα για τη σωτηρία του Βατικανού...


   [...]
Η ατμόσφαιρα μέσα στο Πάνθεον ήταν δροσερή και υγρή, φορτωμένη ιστορία. Η πελώρια οροφή αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια τους σαν να μην είχε βάρος. Ο θόλος, με διάμετρο περίπου σαράντα τρία μέτρα και χωρίς εσωτερική στήριξη με κολόνες, ήταν μεγαλύτερος και από τον τρούλο της βασιλικής του Αγίου Πέτρου. Όπως πάντα, ο Λάνγκντον αισθάνθηκε ένα ρίγος μόλις βρέθηκε στο σπηλαιώδη χώρο. Ήταν ένα εντυπωσιακό δείγμα αρμονικού συνδυασμού της μηχανικής επιστήμης με την τέχνη. Στο κέντρο του θόλου η περίφημη κυκλική τρύπα άφηνε να περνάνε οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου. Η οπή του δαίμονα, σκέφτηκε ο Λάνγκντον.
    Είχαν φτάσει.
  Το βλέμμα του ακολούθησε την καμπύλη της οροφής καθώς κατέβαινε προς τους πεσσούς περιμετρικά του τοίχου, για να καταλήξει στο γυαλιστερό μαρμάρινο δάπεδο που απλωνόταν κάτω από τα πόδια τους. Ο αχνός αντίλαλος των βημάτων και του μουρμουρητού των τουριστών αντηχούσε μέσα στη τεράστια ροτόντα. Ο Λάνγκντον παρατήρησε τους τουρίστες - καμιά δωδεκαριά - που περιφέρονταν άσκοπα στις σκιές. Είσαι ήδη εδώ ;

   ''Ήσυχα φαίνονται τα πράγματα'', επανέλαβε η Βιτόρια, συνεχίζοντας να τον κρατάει από το χέρι.
  Ο Λάνγκντον έγνεψε καταφατικά.
  ''Πού είναι ο τάφος του Ραφαήλ ;''
  Ο Λάνγκντον συγκεντρώθηκε για λίγη ώρα, προσπαθώντας να προσανατολιστεί. Σάρωσε με το βλέμμα του την περίμετρο του χώρου. Τάφοι. Βωμοί. Πεσσοί. Εσοχές. Έγνεψε προς την κατεύθυνση ενός περίτεχνου μνήματος στην απέναντι πλευρά και προς τα αριστερά.
  ''Νομίζω ότι αυτός εκεί είναι του Ραφαήλ''.
  Η Βιτόρια κοίταξε τριγύρω.
 ''Δε βλέπω κανέναν που να μοιάζει με δολοφόνο έτοιμο να σκοτώσει έναν καρδινάλιο. Τί λες ; Ρίχνουμε μιά ματιά ;''
  Ο Λάνγκντον κατένευσε.
 ''Υπάρχουν πολύ λίγα σημεία εδώ μέσα όπου θα μπορούσε να κρυφτεί κανείς...Ας ελέγξουμε τις εσοχές''.
  ''Ναι''. Ο Λάνγκντον της έδειξε. ''Τις εσοχές στον τοίχο''.
  Περιμετρικά στο χώρο, στα μεσοδιαστήματα των τάφων, υπήρχαν μιά σειρά από ημικυκλικές κόγχες σκαμμένες στον τοίχο. Οι κόγχες, παρότι δεν ήταν τεράστιες, ήταν αρκετά μεγάλες ώστε να μπορεί να κρυφτεί κανείς στη σκιά τους. Ο Λάνγκντον αισθάνθηκε βαθιά θλίψη αναλογιζόμενος ότι αυτές κάποτε φιλοξενούσαν αγάλματα των θεών του Ολύμπου, τα οποία είχαν καταστραφεί όταν το Βατικανό μετέτρεψε το Πάνθεον σε χριστιανική εκκλησία. Τον κυρίεψε ένα αίσθημα απελπισίας στη σκέψη ότι στεκόταν στον πρώτο Βωμό της Επιστήμης, όμως ο δείκτης είχε χαθεί αμετάκλητα. Αναρωτήθηκε ποιό άγαλμα να έπαιζε το ρόλο του δείκτη και προς τα πού να κατεύθυνε. Ο Λάνγκντον δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι πιο συναρπαστικό από την ανακάλυψη ενός δείκτη των Πεφωτισμένων, ενός αγάλματος που οδηγούσε τους μυημένους παρακάτω στο Μονοπάτι της Φώτισης. Αναρωτήθηκε ξανά ποιός να ήταν ο ανώνυμος γλύπτης.

 ''Θα πάρω την αριστερή πλευρά'', είπε η Βιτόρια, δείχνοντας το αριστερό ημικύκλιο του καμπύλου τοίχου. ''Εσύ πήγαινε δεξιά. Τα λέμε σε εκατόν ογδόντα μοίρες''.
  Ο Λάνγκντον χαμογέλασε άκεφα.
  Καθώς η Βιτόρια άρχισε να απομακρύνεται, ο Λάνγκντον ένιωσε να του σηκώνεται η τρίχα αναλογιζόμενος τη φρίκη της κατάστασης που αντιμετώπιζε. Γυρνώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση για να αρχίσει το ψάξιμο, του φάνηκε πως άκουσε την ψιθυριστή φωνή του δολοφόνου να αντηχεί τον τεράστιο χώρο. Στις οχτώ ακριβώς. Θυσία παρθένων στο βωμό της επιστήμης. Μιά μαθηματική ακολουθία θανάτων. Στις οχτώ, στις εννέα, στις δέκα, στις έντεκα...και τα μεσάνυχτα...Ο Λάνγκντον κοίταξε το ρολόϊ του. 19:52. Οχτώ λεπτά έμεναν...
   Καθώς πλησίαζε στην πρώτη εσοχή πέρασε μπροστά από τον τάφο ενός από τους καθολικούς βασιλιάδες της Ιταλίας. Η σαρκοφάγος, όπως και πολλές άλλες στη Ρώμη, ήταν χτισμένη στον τοίχο, σχηματίζοντας μιά παράξενη γωνία. Μιά ομάδα επισκεπτών φαινόταν να απορεί. Ο Λάνγκντον δεν σταμάτησε για να τους εξηγήσει. Οι χριστιανικοί τάφοι συχνά δεν ήταν σωστά ευθυγραμμισμένοι με τις γωνίες του κτιρίου που τους φιλοξενούσε, καθώς έπρεπε να κοιτάζουν ανατολικά. Ήταν μιά πανάρχαιη πρόληψη, την οποία ο Λάνγκντον είχε συζητήσει με τους φοιτητές του μόλις τον προηγούμενο μήνα.
   ''Μα τί σχέση μπορεί να έχει αυτό! '', πετάχτηκε μιά φοιτήτρια που καθόταν στα μπροστινά έδρανα όταν εκείνος τους εξήγησε το λόγο για τον οποίο οι τάφοι ήταν προσανατολισμένοι έτσι ώστε να βλέπουν την ανατολή. ''Για ποιό λόγο  να θέλουν οι χριστιανοί να βλέπουν οι τάφοι τους τον ανατέλλοντα ήλιο ; Εδώ μιλάμε για το χριστιανισμό, όχι για τη λατρεία του ήλιου!''.
   Ο Λάνγκντον χαμογέλασε. Συνέχισε να βηματίζει μπροστά στον πίνακα, δαγκώνοντας ένα μήλο.
 ''Κύριε Χίτζροτ!'', φώναξε.
 Ένας νεαρός άντρας που το είχε ρίξει στον ύπνο 
στα τελευταία έδρανα πετάχτηκε πάνω.
 ''Τί; Ποιός; Εγώ;''
  Ο Λάνγκντον έδειξε μιά αφίσα κάποιου αναγεννησιακού έργου που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο.
 ''Ποιός είναι αυτός ο άντρας που γονατίζει μπροστά στο Θεό;''
  ''Εεε...κάποιος άγιος;''
 ''Λαμπρά. Και πώς ξέρουμε ότι είναι άγιος;''
 ''Επειδή έχει φωτοστέφανο;''
 ''Έξοχα! Και μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό το χρυσαφένιο φωτοστέφανο;''
  Ο Χίτζροτ χαμογέλασε πλατιά.
 ''Ναι! Εκείνους τους αιγυπτιακούς κύκλους που μελετήσαμε το προηγούμενο εξάμηνο. Τους..εεε...ηλιακούς δίσκους!''
   ''Σας ευχαριστώ, κύριε Χίτζροτ. Συγνώμη που διέκοψα τον ύπνο σας''. Ο Λάνγκντον γύρισε και κοίταξε την τάξη του. ''Τα φωτοστέφανα, όπως και μεγάλο μέρος των χριστιανικών συμβόλων, είναι δάνεια από την αρχαία αιγυπτιακή λατρεία του ήλιου. Ο χριστιανισμός είναι γεμάτος παραδείγματα λατρείας του ήλιου''.
  ''Να ρωτήσω κάτι;'' είπε το κορίτσι στην πρώτη σειρά. ''Πηγαίνω στην εκκλησία συνέχεια, και δε βλέπω καμία ένδειξη λατρείας του ήλιου!''
  ''Αλήθεια; Τί γιορτάζετε στις 25 Δεκεμβρίου;''
  ''Τα Χριστούγεννα. Τη γέννηση του Ιησού Χριστού''.
 ''Κι όμως, σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Χριστός γεννήθηκε το Μάρτη. Πώς καταλήξαμε, λοιπόν, να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα στα τέλη Δεκεμβρίου;''
   Σιωπή.

  Ο Λάνγκντον χαμογέλασε.
 ''Η 25η Δεκεμβρίου, φίλες και φίλοι, είναι η αρχαία παγανιστική γιορτή του Ακατάβλητου Ήλιου - sol invictus στα λατινικά -, η οποία συμπίπτει με το χειμερινό ηλιοστάσιο. Πρόκειται για εκείνη την υπέροχη μέρα του χρόνου που οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν και ο ήλιος επιστρέφει νικητής''.
  Ο Λάνγκντον δάγκωσε ξανά το μήλο του.
 ''Οι θρησκείες που κυριαρχούν πάνω σε άλλες'', συνέχισε, ''συχνά υιοθετούν προϋπάρχουσες γιορτές προκειμένου να διευκολύνουν τη μετάβαση. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται ''μετουσίωση''. Βοηθάει τους ανθρώπους να προσαρμοστούν στη νέα θρησκεία. Οι πιστοί κρατάνε τις ίδιες ώρες ημερομηνίες, προσεύχονται στις ίδιες ιερές τοποθεσίες, χρησιμοποιούν παρόμοια σύμβολα, αντικαθιστώντας απλώς τον παλιό θεό με έναν καινούριο''.
   Η κοπέλα στην πρώτη σειρά έδειχνε έξαλλη.
 ''Υπαινίσσεστε ότι ο χριστιανισμός είναι απλώς ένα είδος...λατρείας του ήλιου σε νέα συσκευασία;''.
 ''Δεν είπα κάτι τέτοιο. Ο χριστιανισμός δε δανείστηκε στοιχεία μόνο από τη λατρεία του ήλιου. Το τελετουργικό της χριστιανικής αγιοποίησης προέρχεται από την αρχαία τελετή της ''θεοποίησης'' του Ευήμερου. Η πρακτική της κατανάλωσης του θεϊκού σώματος - με άλλα λόγια, η Θεία Κοινωνία - είναι ένα στοιχείο που προήλθε από τους Αζτέκους. Ακόμα και η ιδέα του Χριστού που πεθαίνει ώστε να λυτρωθούμε από τις αμαρτίες μας δεν είναι αποκλειστικά χριστιανική, πράγμα αποδεδειγμένο : Η αυτοθυσία ενός νεαρού άντρα προκειμένου να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του λαού του συναντάται στην πανάρχαιη παράδοση του Κουετζαλκοάτλ στους πολιτισμούς των Τολτέκων και των Αζτέκων του Μεξικού''.
   Η κοπέλα τον αγριοκοίταξε.
 ''Δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα πρωτότυπο στο χριστιανισμό;''
''Ελάχιστα πράγματα είναι πρωτότυπα σε οποιαδήποτε οργανωμένη θρησκεία. Δεν υπάρχει παρθενογέννεση. Οι θρησκείες τρέφονται η μία από την άλλη. Η σύγχρονη θρησκεία είναι ένα κολάζ, ένα ιστορικό αρχείο που παρουσιάζει τις απόπειρες του ανθρώπου να κατανοήσει το Θείο''.

 ''Εεε...μιά στιγμή'', είπε ο Χίτζροτ, που φαινόταν να έχει ξυπνήσει για τα καλά τώρα. ''Έχω υπόψη μου κάτι χριστιανικό που είναι εντελώς πρωτότυπο. Τί έχετε να πείτε για την εικόνα του Θεού; Η χριστιανική τέχνη δεν απεικονίζει το Θεό σαν το γερακόμορφο θεό Ήλιο των Αιγυπτίων, ούτε σαν Αζτέκο, και γενικά δεν του αποδίδει καμία αλλόκοτη μορφή. Τον παρουσιάζει σαν έναν ηλικιωμένο άντρα με άσπρη γενειάδα. Άρα η εικόνα που έχουμε για το Θεό είναι πρωτότυπη. Σωστά;''
   Ο Λάνγκντον χαμογέλασε.
  ''Όταν οι πρώτοι χριστιανοί εγκατέλειψαν τις θεότητες που λάτρευαν προηγουμένως - τους ρωμαϊκούς θεούς, τους ολύμπιους θεούς, τον ήλιο, το Μίθρα, ό, τι λάτρευαν, τέλος πάντων -, ρώτησαν την εκκλησία πώς έμοιαζε ο νέος χριστιανικός Θεός. Η εκκλησία πήρε μιά σοφή απόφαση και επέλεξε το πιο φοβερό, ισχυρό...και οικείο πρόσωπο σε ολόκληρη την καταγεγραμμένη ιστορία''.
   Ο Λάνγκντον έδειξε να αμφιβάλλει.
 ''Έναν ηλικιωμένο άντρα με μακριά άσπρη γενειάδα;''
  Ο Λάνγκντον έδειξε μιά αφίσα στον τοίχο η οποία απεικόνιζε τους αρχαίους θεούς ιεραρχικά. Στην κορυφή καθόταν ένας ηλικιωμένος άντρας με μακριά άσπρη γενειάδα.
 ''Σας θυμίζει τίποτα ο Δίας;''
  Κάπου εκεί το μάθημα ολοκληρώθηκε.

[...]
[...]