Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

"Ένας κήπος αναμνήσεων, μνημείων και αξιομνημόνευτων ανθρώπων, στεριωμένος πάνω σε έδαφος ποτισμένο με ηρωϊκές σταγόνες αίματος. Μιά βόλτα στα ανθισμένα μονοπάτια του, θα σε φέρει αντιμέτωπο με στιγμές αλλοτινές, περασμένων εποχών, που μετά βίας επιβιώνουν στη σημερινή συνείδηση.."

Μεσολόγγι: Στην «καρδιά» της λιμνοθάλασσας και της ιστορίας

Το ηρωικό Μεσολόγγι εμπνέει ακόμη και σήμερα, με το παρελθόν να είναι ριζωμένο γερά στο παρόν.
ImageHandler.ashxΠίσω από τους αλμυρούς και κατάλευκους λόφους, δίπλα στα απάνεμα νερά της λιμνοθάλασσας, ξεπροβάλλει η πόλη του Μεσολογγίου, έχοντας πολλά να μας πει και να μας δείξει, καθώς όλα όσα έχει υπομείνει στο διάβα του χρόνου, έχουν αποτυπωθεί στο κορμί της, σαν από σφυρί σε λίθο.



Γενέτειρα σπουδαίων ανθρώπων και αξιομνημόνευτο σύμβολο ελευθερίας και αγωνιστικότητας, προσπαθεί να χτίσει, μέσα από τις μνήμες του παρελθόντος του, το αβέβαιο μέλλον. Απλωμένο στον κάμπο, χωρίς όρια και σύνορα, είναι πλέον πολιορκημένο μόνο από την ησυχία της ειρήνης και την ελευθερία, και μπορεί να τροφοδοτήσει χωρίς δασμούς, τον πόθο του για τη ζωή και τη δημιουργία.

Σε αυτή την πόλη, ξεχωριστή θέση κατέχει ο κήπος της, ένας κήπος διαφορετικός από τους άλλους… Ένας κήπος αναμνήσεων, μνημείων και αξιομνημόνευτων ανθρώπων, στεριωμένος πάνω σε έδαφος ποτισμένο με ηρωικές σταγόνες αίματος. Μια βόλτα στα ανθισμένα μονοπάτια του, θα σε φέρει αντιμέτωπο με στιγμές αλλοτινές, περασμένων εποχών, που μετά βίας επιβιώνουν στη σημερινή συνείδηση.
mesologi-1Και έξω από αυτόν, μέσα στα στενά της πόλης, η ιστορία μαίνεται βουβή, σαν φως που ξεπροβάλλει μέσα στην ομίχλη, και με όση δύναμη διαθέτει, ενισχύει τη συνείδηση, τη μνήμη και την πίστη. Συνείδηση για να μάθουμε να εκτιμούμε, μνήμη για να μην ξεχνάμε να θυμόμαστε, και πίστη για να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα υψηλά ιδεώδη, ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι αντίξοες και οι ελπίδες της νίκης αχνές.


Το παρελθόν είναι ριζωμένο γερά στο παρόν, όπως οι πάσσαλοι στους πελάδες της λίμνης, που καθίστανται απαραίτητοι για το στέριωμα της υποδομής. Τυχόν ανυπαρξία τους θα καθιστούσε την κατασκευή ευάλωτη και εφήμερη, με ένα μέλλον προδιαγεγραμμένο, που θα κατέληγε στην κατάρρευση. Μία απογευματινή ποδηλατάδα στα μονοπάτια του νερού προς την Τουρλίδα, με φόντο το πανέμορφο κοκκινωπό ηλιοβασίλεμα, θα μαγέψει τις σκέψεις σου και θα κάνει τον νου σου να οργιάσει, σε μία προσπάθεια συλλογισμού της εκεί πραγματικότητας. Γιατί εκεί, όλα είναι διαφορετικά. Ακόμη και ο χρόνος πηγαίνει αργά, και αδυνατεί να συμβαδίσει με τους πραγματικούς ρυθμούς που η ζωή επιβάλλει.

Έτσι, μπορεί σήμερα το Μεσολόγγι να μη θυμίζει σε τίποτα τη γραφική κωμόπολη των αρχών του 20ου αιώνα, αλλά το πνεύμα του παραμένει αλώβητο και εξακολουθεί να εμπνέει λογική και συναίσθημα. Μεγάλα λόγια ειπώθηκαν, εθνικοί ποιητές αναδύθηκαν και τρομερές αλήθειες διαπιστώθηκαν, χάρη σ’ αυτή τη νύμφη της λιμνοθάλασσας. Και αν η πόλη φαντάζει τώρα γέρικη, με το παρελθόν της να τη βαραίνει, τα ζωηρά μηνύματα που εκπέμπει διατηρούν ακόμη νεαρή και γεμάτη ενεργητικότητα την κατατρεγμένη από τη μοίρα ψυχή της, που αν και έχει υποστεί πολλά, εξακολουθεί να χτυπά και να δίνει ρυθμό σε σκέψεις και λογισμούς.  Πηγή

"Μόνιμη ή παροδική, η αναβλητικότητα είναι μία ταλαιπωρία ζωής. Νομίζουμε πως σχετίζεται με τη τεμπελιά, η αλήθεια είναι όμως πως κρύβει πολλά περισσότερα κι αφορά πολλά διαφορετικά κομμάτια του εαυτού μας..."

Γιατί αναβάλουμε;

frog1
Οι βαθύτερες αιτίες και πώς αντιμετωπίζονται…
Όλοι έχουμε αναβάλει κάτι γι’ αργότερα, έχουμε σπαταλήσει χρόνο από δω κι από κει, αφήνοντας γι’ αργότερα όσα θα έπρεπε να κάνουμε άμεσα. Περιστασιακά έχει συμβεί στον καθένα, σ’ ορισμένους είναι μια χαρακτηριστική συμπεριφορά. Μόνιμη ή παροδική, η αναβλητικότητα είναι μια ταλαιπωρία ζωής. Νομίζουμε πως σχετίζεται με τη τεμπελιά, η αλήθεια είναι όμως πως κρύβει πολλά περισσότερα κι αφορά πολλά διαφορετικά κομμάτια του εαυτού μας.
Ψυχολογικοί παράγοντες: όταν οι φόβοι ξεπερνούν την τόλμη.


Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μας κρύβεται στο βλέμμα των άλλων πάνω μας. Πώς θα μας κρίνουν, αν θα μας καταλάβουν, θα μας αποδώσουν αξία ή υποτίμηση, θα νοιώσουμε περηφάνια; Φοβόμαστε την αποτυχία, ανησυχούμε στην κοινωνική σύγκριση, αντιπαθούμε το υποτιμητικό βλέμμα των άλλων. Όταν ανησυχούμε για όλα αυτά, πώς γίνεται να μην ανησυχούμε τόσο για το αποτέλεσμα σ’ ό,τι κάνουμε; Όσο περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν μέσα μας αυτοί οι φόβοι τόσο λιγότερο κουράγιο μας απομένει για να τολμήσουμε να πράξουμε, τόσο βαρύτερο γίνεται το φορτίο ακόμα και σ’ απλά πράγματα. Τόσο περισσότερο ενισχύεται η τάση ν’ αναβάλλουμε…
Surreal-Photography-by-Photoshop-artist-Modifeye2__880Οι προσωπικές αδυναμίες που μας κάνουν ν’ αναβάλλουμε.
Βαθύτερα μέσα μας, υπάρχουν συχνά κάποια προσωπικά χαρακτηριστικά ώστε να μας κάνουν να μεταφέρουμε γι’ αργότερα τη δράση, όπως το υπερβολικό άγχος (που δεν καταφέρνουμε να διαχειριστούμε), η τελειοθηρία, η δυσκολία να οργανώσουμε κατάλληλα τη δράση μας μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά όρια και οι αρνητικές πεποιθήσεις σχετικά με τον εαυτό μας ή το αποτέλεσμα.
Χωρίς αμφιβολία, σε κάθε μία περίπτωση κοιτάμε προς το αποτέλεσμα και η αδυναμία μας βγαίνει μπρος: μας φαίνεται δύσκολο να καταφέρουμε να οργανωθούμε ή να προλάβουμε σε συγκεκριμένους χρόνους, επιθυμούμε ενδόμυχα να φτάσουμε ένα ιδανικό αποτέλεσμα που ίσως είναι και ανέφικτο στην πραγματικότητα, έχουμε μια χαμηλή εικόνα για τον εαυτό μας και τις δυνατότητες ή τις ικανότητές μας, μας κατακλύζει το άγχος σε βαθμό ακινητοποίησης. Η αναβλητικότητα σε κάθε μία απ’ αυτές τις περιπτώσεις έχει τη μορφή σωτηρίας: μεταφέρει γι’ αργότερα το συναισθηματικό μαρτύριο που αφορά στο να έρθουμε αντιμέτωποι με μία ή περισσότερες δυσκολίες μέσα μας.
Road_line__880Τα όρια, ο χρόνος και το παιχνίδι της τελειότητας
Όσο πιο αναβλητικοί είμαστε, τόσο μεγαλύτερη επιθυμία μπορεί να κρύβουμε μέσα σας, να καταφέρουμε σ’ ό,τι κάνουμε, κάτι εξαιρετικό. Η υπερ-απαιτητικότητα (ή αντίστροφα το αίσθημα μειονεξίας κι απαισιοδοξίας), αυξάνουν το φόβο, την αίσθηση ανικανότητας και το άγχος και μεταμορφώνουν τη χαρά της δημιουργίας σ’ ένα θεόρατο βουνό που απαιτεί πολύ κουράγιο να το ανέβεις – γι’ αυτό μπορεί να μείνεις ακινητοποιημένος για καιρό στους πρόποδές του… Κάπως έτσι είναι η ψυχολογική κατάσταση της αναβλητικότητας.
Αν δεν ανησυχούσαμε τόσο για το αποτέλεσμα, σίγουρα θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά περισσότερα ακόμα και να ξεμπερδεύουμε άμεσα με τ’ ανιαρά. Σ’ ό,τι θέλουμε να κάνουμε, κοιτάμε κυρίως το αποτέλεσμα και σχεδόν καθόλου την εκτέλεση και την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
Όσο απαιτητικότερος ο στόχος (από το να κάνω πολλά πράγματα σε λίγο χρόνο, ως το να πετύχω ψηλές προσδοκίες), τόσο βαρύτερο το φορτίο, τόσο δυσκολότερο φαίνεται να τα καταφέρω, τόσο περισσότερο αποδυναμώνομαι κι αναβάλλω…

Αντίθετα, αν ο στόχος μου είναι να ολοκληρώσω αυτό που θέλω να κάνω – με την εκτίμηση πως ό,τι κάνω είναι το καλύτερο δυνατό που γίνεται στα δεδομένα όρια, στις συγκεκριμένες συνθήκες και τις προσωπικές δυνατότητες εκείνης της στιγμής- τότε έχω ένα πολλαπλό κίνητρο να πράξω χωρίς αναβολή. Εστιάζομαι στη διαδικασία κι απολαμβάνω το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι δηλαδή δεν αναζητώ την τελειότητα, αλλά το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όταν ολοκληρώσω, μπορώ ν’ απολαύσω ένα χρόνο χωρίς το βάρος ότι κάτι έχω να κάνω που δεν το έκανα, γεμάτο απ’ το αίσθημα ικανοποίησης και πληρότητας ότι ολοκλήρωσα, έκανα όσα ήθελα να κάνω. Αυτό είναι ένα σημαντικό κίνητρο, νομίζω.
Surreal-Photography-by-Photoshop-artist-Modifeye__880Πώς να δημιουργήσετε μια νέα σχέση με το χρόνο (και τον εαυτό σας).
Εντοπίστε ποιο ή ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες που σας οδηγούν στην αναβλητικότητα (συμβουλευτείτε τον οδηγό παραπάνω) και προσπαθήστε ν’ αντιμετωπίσετε την ή τις αιτίες στη ρίζα τους π.χ. πώς να θέσετε στον εαυτό σας πιο ισορροπημένες απαιτήσεις. (Ορισμένες αιτίες είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας, με την κατάλληλη βοήθεια μπορείτε να πετύχετε μεγάλες αλλαγές!).
Δημιουργήστε μια λίστα μ’ όλα όσα θέλετε να κάνετε αλλά είναι σημαντικό να βάλετε σειρά προτεραιότητας ή σημαντικότητας. Από τη λίστα αυτή κρατήστε μόνο τα πέντε πρώτα που θέλετε να κάνετε. Οι μεγάλες λίστες προκαλούν μεγαλύτερο άγχος. Όταν ολοκληρώσετε τα πέντε πρώτα, προχωρήστε στα επόμενα πέντε.
Τώρα κοιτάξτε τη λίστα σας – με τα πέντε πράγματα που θέλετε να κάνετε- και στη συνέχεια αναλύστε/ προσδιορίστε κάθε ένα από αυτά τα μικρά βήματα που χρειάζονται για να ολοκληρωθεί. Π.χ. Συγγραφή άρθρου :
  • α) μικρή έρευνα πάνω στο θέμα,
  • β) επιλογή όσων θέλω να αναφέρω στο άρθρο,
  • γ) προσδιορισμός ερωτημάτων/ κεντρικών σημείων για το άρθρο,
  • δ) σχεδιασμός σκελετού,
  • ε) συγγραφή.
Προσδιορίστε το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θέλετε και μπορείτε να το πραγματοποιήσετε. Προσοχή: μην υπερβάλλετε, μην είστε υπέρμετρα απαιτητικός, συνυπολογίστε τις συνθήκες και τις πιθανές δυσκολίες.

Διαχειριστείτε το άγχος σας: συχνά αυτό προκαλείται από το συνδυασμό των μεγάλων απαιτήσεων ή υψηλών προσδοκιών, των περιορισμένων χρονικών ορίων και του φόβου της αποτυχίας ή των αρνητικών πεποιθήσεων σχετικά με τον εαυτό μας και την έκβαση. Εντοπίστε τους παράγοντες, χρησιμοποιείστε ένα πιο ισορροπημένο βλέμμα για καθένα απ’ αυτούς κι εφαρμόστε τεχνικές χαλάρωσης.
Εστιαστείτε στη διαδικασία και λιγότερο στο αποτέλεσμα: αυτό θα είναι σίγουρα το καλύτερο δυνατό στις συγκεκριμένες συνθήκες. Ενισχύστε τον εαυτό σας θετικά κάθε φορά που τείνει ν’ αποθαρρυνθεί, π.χ. όταν ξυπνά ο φόβος «δεν θα τα καταφέρω…», απαντήστε ήρεμα στον εαυτό σας «κάνω ότι καλύτερο μπορώ κι έχω πιθανότητες. Σ’ αυτές κοιτάω».
Επιβραβεύστε τον εαυτό σας για ό,τι έκανε! Αντί να του πετάξετε τη γνωστή φράση: μπορούσες και καλύτερα, ή αν ήταν τόσο εύκολο γιατί καθυστερούσες, αν είχες ξεκινήσει νωρίτερα… κ.λπ. Όλες αυτές οι φράσεις είναι ό,τι χειρότερο: κάθε προσπάθεια και κάθε επιτυχία, όσο μικρή και με όποιο τρόπο, χάνει την αξία της, το ίδιο και ο κόπος και η ενέργεια που καταβάλλατε. Οδηγείστε σε μια συνθήκη που ό,τι και να κάνετε θα νοιώθετε πάντα «λιγότερος των περιστάσεων» κι αποδυναμωμένος για κάθε νέα προσπάθεια. Αντίθετα, αν προσφέρετε στον εαυτό σας θετική ενίσχυση π.χ. «το έκανα! Ξαλάφρωσα, έγινε όσο καλύτερα γίνεται και τελικά δεν είναι κακό, μάλλον καλό είναι και μου αρέσει!», «Αν έχει κάποιες ατέλειες κάτι μπορώ να μάθω απ’ αυτές. Το σίγουρο είναι πως εξέφρασα ένα κομμάτι του εαυτού μου κι αυτό είναι σίγουρα ανεκτίμητο. Μέσα απ’ αυτό προχωράω…», τότε γεμίζετε δύναμη, χαρά και περισσότερη διάθεση για κάθε τι καινούργιο.
Πηγή: Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος
Φωτογραφίες : boredpanda
Αντικλείδι , http://antikleidi.com


"ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ότι για τις παθολογίες του ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει η ανατίναξη του κτηρίου από τον Μοροζίνη το 1687. Κι όμως, τα πράγματα δεν έχουν έτσι..."

Οι τρεις μεγαλύτερες «καταστροφές» του Παρθενώνα

parthenwnas-apokatastasiw_lΟι περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι για τις παθολογίες του Παρθενώνα τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρει η ανατίναξη του κτηρίου από τον Μοροζίνη το 1687. Κι όμως, τα πράγματα δεν έχουν έτσι. ΄Οπως ανέφερε σε παρέμβασή του ο καθηγητής, Μανόλης Κορρές, μαθητής του πρόσφατα εκλιπόντα, αναστηλωτής της Ακρόπολης, Χαράλαμπου Μπούρα, η μεγαλύτερη ζημιά στον Παρθενώνα έχει γίνει από αρχαία πυρκαγιά, ενώ «με διαφορά στήθους» ακολούθησε η επέμβαση του Ν. Μπαλάνου με σίδηρο (που σήμερα έχει οξειδωθεί) στις αρχές του 20ου αιώνα.
«Τρίτη έρχεται η κατάρρευση από την ανατίναξη, η οποία ήταν ένα «χάδι» αν συγκριθεί με τη ζημιά που έπαθε όρθιο το κτήριο, μόνον επειδή φιλοξενούσε μέσα του πραγματικά έναν «καρκίνο», αυτά τα σίδερα, αλλά και από την αφανή προσβολή της πυρκαγιάς μέσα στο εσωτερικό της μάζας».
Αν δεν συνέβαιναν τα παραπάνω το κτήριο σήμερα θα ήταν καινούργιο όπως το είδε ο Πλούταρχος σχεδόν 500 χρόνια μετά την κατασκευή του.
1Σε κλίμα φορτισμένο λόγω της απώλειας του Χ. Μπούρα
Και ήταν η απώλεια του 83χρονου καθηγητή, Χαράλαμπου Μπούρα, που φόρτισε την ατμόσφαιρα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) όπου έγινε η παρουσίαση των μελετών για την αποκατάσταση του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, καθώς ήταν οι πρώτες που ήρθαν στο συμβούλιο, μετά τον θάνατό του.
Συγκεκριμένα, οι δύο μελέτες που πήραν τα εύσημα και το «πράσινο φως» των μελών και των εισηγητών του ΚΑΣ, αφορούν την αποκατάσταση του ορθοστάτη και του αντιθηματικού τοίχου του τυμπάνου, που αποτελούν μέρος του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα.
Εκτός από το εισαγωγικό σημείωμα που είχε γράψει ο ίδιος τον Απρίλιο, για το θέμα των δύο μελετών και το οποίο διαβάστηκε στη συνεδρίαση, τηρήθηκε επίσης ενός λεπτού σιγή για τον σπουδαίο αρχιτέκτονα, που ταυτίστηκε με το έργο της αναστήλωσης των μνημείων της Ακρόπολης (ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως, ΕΣΜΑ, από το 1985 ως τον θάνατό του), ενώ η συμβολή του στην αναστήλωση αρχαίων μνημείων εν γένει, υπήρξε καθοριστική.
1Η τελευταία εισήγηση του αναστηλωτή της Ακρόπολης
Επιπλέον, η γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Μαρία Βλαζάκη,ενημέρωσε τα μέλη του ΚΑΣ ότι η τελευταία εισήγηση του Χ. Μπούρα, που απεστάλη στο υπουργείο και αφορούσε τη μελέτη αποκατάστασης των τειχών της Ακρόπολης (θα έρθει αργότερα στο ΚΑΣ), είχε ημερομηνία 22 Ιουλίου 2016.
Όπως αναφέρθηκε από τους μελετητές, πρόκειται για σωστικές επεμβάσεις με στόχο να αντιμετωπιστούν άμεσα τα προβλήματα του σημείου (κυρίως ρηγματώσεις από διάφορες αιτίες), ενώ στο μέλλον θα μπορούν να χρησιμεύσουν στην καλύτερη αξιολόγηση για το αν θα ήταν χρήσιμες οι συμπληρώσεις στους δύο ορθοστάτες που απουσιάζουν. Ως προς τις επεμβάσεις, θα ακολουθηθεί η γνωστή στην Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ) διαδικασία η οποία αφορά, μεταξύ άλλων, στην αφαίρεση των σιδηρίων που έχουν οξειδωθεί (από την επέμβαση Ν. Μπαλάνου στις αρχές του 20ού αιώνα), στη δομική αποκατάσταση κάθε αρχιτεκτονικού μέλους χωριστά καθώς και στη συστηματική συντήρηση των αρχαίων επιφανειών του μαρμάρου. Επίσης, θα γίνει μερική αποσυναρμολόγηση του τοίχου και συμπλήρωσή του με λιθόπλινθους, όπου χρειάζεται, ώστε να εξασφαλιστεί η στατική του επάρκεια.
1Οι ορθοστάτες σώζονταν ακέραιοι μέχρι την αρπαγή από τον ΄Ελγιν
Το δυτικό αέτωμα σώζονταν σχεδόν πλήρες έως την ανατίναξη του Παρθενώνα το 1687, ενώ μέχρι την αρπαγή των γλυπτών από τον Έλγιν, το 1802, οι ορθοστάτες του τυμπάνου σώζονταν ακέραιοι στο σύνολό τους (τότε χρονολογείται και η πτώση των δύο εξ αυτών).
Το τύμπανο του αετώματος αποτελούνταν από 10 ορθοστάτες στο μπροστινό μέρος, καθώς και από 58 λιθόπλινθους στο πίσω μέρος, οι οποίοι και συνθέτουν τον αντιθηματικό τοίχο. Όπως παρατηρήθηκε από τους μελετητές, οι ορθοστάτες του Παρθενώνα έχουν πολλές ιδιαιτερότητες.
Σημειώνεται ότι η ελάφρυνση αυτή υπολογίζεται στους μεγάλους ορθοστάτες γύρω στους 2,8 τόνους και στους αμέσως επόμενους στους 2 τόνους. Ακόμη μία ιδιαιτερότητα ήταν οι μεγάλοι σύνδεσμοι που χρησιμοποιήθηκαν στους κεντρικούς ορθοστάτες, οι λεγόμενοι στρεπτοσύνδεσμοι, οι οποίοι είναι και οι μεγαλύτεροι του μνημείου, μήκους περίπου 80 εκατοστών.
upl57a2052655f1eΟι εργασίες αποκατάστασης των τελευταίων ετών στον Παρθενώνα έχουν αποδώσει πολλούς καρπούς
Ωστόσο, παρά τα προβλήματα που «απέκτησε» το μνημείο μέσα στους αιώνες, οι εργασίες αποκατάστασης των τελευταίων ετών στον Παρθενώνα έχουν αποδώσει πολλούς καρπούς, οι οποίοι και συνεχίζονται. Η αποκατάσταση στο τύμπανο του δυτικού αετώματος θα πραγματοποιηθεί με γρήγορους ρυθμούς (υπολογίζεται, εφόσον διατεθεί το απαραίτητο προσωπικό, να διαρκέσει 1-1,5 χρόνο), ενώ η θέση του γερανού (και του εργοταξίου) θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του μνημείου. Τη μελέτη για την αποκατάσταση των ορθοστατών υπογράφουν η Βασιλεία Μανιδάκη (αρχιτέκτων) και ο Λεωνίδας Παλαιολόγος (πολ. μηχανικός – αρχιτέκτων), ενώ τη μελέτη για τον αντιθηματικό τοίχο, ο Κοσμάς Σκαρής (αρχιτέκτων – αναστηλωτής). Πηγή

"Στην Εύβοια μεταξύ Καρύστου και Στύρων, υπάρχουν 25 εντυπωσιακά κτίσματα του 6ου αιώνος, τα Δρακόσπιτα....Επειδή είναι όλα κτισμένα κοντά σε λατομεία εικάζεται ότι πιθανώτατα πρόκειται για ναούς αφιερωμένους στους θεούς ή στον ήρωα Ηρακλή, που προσωποποιούσε την δύναμη..."

Τα δρακόσπιτα της Εύβοιας

Στην Εύβοια μεταξύ Καρύστου και Στύρων, υπάρχουν 25 εντυπωσιακά κτίσματα του 6ου αιώνος τα Δρακόσπιτα. Είναι κατασκευασμένα από τεράστιους λίθους, χωρίς θεμέλια και παράθυρα. Κανείς δεν μπορεί να πει μέχρι σήμερα αν είναι κατοικίες θεών ή ανθρώπων, ταφικά κτίρια ή ναοί! Επειδή είναι όλα κτισμένα κοντά σε λατομεία εικάζεται ότι πιθανώτατα πρόκειται για ναούς αφιερωμένους στους θεούς ή στον ήρωα Ηρακλή, που προσωποποιούσε την δύναμη.
Κανείς δεν γνωρίζει ποιοί κατασκεύασαν τα δρακόσπιτα! Ίσως να ήταν οι Δρύοπες (αρχαίοι κάτοικοι της Καρύστου), ή οι Κάρες! Μπορεί και να μη γίνει ποτέ γνωστή η ταυτότητα του κατασκευαστή τους! Τα κτίσματα είναι σκορπισμένα στον χώρο, ογκώδη και ιδιόμορφα! Ο αριστοτεχνικός τρόπος σύνδεσης των τετραγωνισμένων ογκόλιθων είναι μια πραγματική αρχιτεκτονική πρόκληση. Η μοναδικότητα των δρακόσπιτων οδηγεί στο συμπέρασμα, πως οι ντόπιοι είχαν φοβερές ικανότητες στην κατεργασία της πέτρας και πολύ καλές γνώσεις αρχιτεκτονικής.
Η στέγη των δρακόσπιτων, είναι φτιαγμένη με το λεγόμενο εκφορικό σύστημα (βαθμιδωτή κατασκευή). Μεγάλες βαρειές πλάκες σχιστόλιθου συγκλίνουν σε στρώσεις από δύο αντικρινούς τοίχους, και κάθε στρώση εξέχει λίγο περισσότερο από την αμέσως κατώτερή της, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μία πυραμιδωτή στέγη. Φαίνεται εύκολο! Εάν όμως δεν υπολογιστεί καλά το βάρος των πλακών, η σκεπή θα καταρρεύσει! Για ν’ αποφύγουν την κατάρρευση οι κατασκευαστές των δρακόσπιτων χρησιμοποιούσαν μεγάλους ογκόλιθους σαν αντίβαρα πάνω από τις πλάκες! Όλα τα δρακόσπιτα είναι κτισμένα πάνω σε βράχους.
Το σπουδαιότερο και πιο εντυπωσιακό από τα δρακόσπιτα είναι κατασκευασμένο στη κορυφή της Όχης, στο ψηλώτερο σημείο του βουνού. Είναι φτιαγμένο από μεγάλους ογκόλιθους, που πάρθηκαν από τον γύρω χώρο κι έχουν πελεκηθεί και ταιριαστεί ο ένας με τον άλλον, χωρίς να χρησιμοποιηθεί κανενός είδους συνδετικό υλικό! Το πάχος των τοίχων του είναι περίπου 1,50 μέτρα και το εσωτερικό του 5×10 μέτρα. Η είσοδός του είναι χαρακτηριστική τρίλιθη είσοδος σε σχήμα Π, από μεγάλες κολώνες. Η πλάκα πάνω από την είσοδο ζυγίζει περίπου 10 τόνους!!
Το 1959 ο καθηγητής της αρχιτεκτονικής σχολής της Θεσσαλονίκης, Νίκος Μουτσόπουλος, ερευνώντας τα δρακόσπιτα, βρήκε σ’ αυτό της Όχης αγγεία, όστρακα κι άλλα αντικείμενα που βρίσκονται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο της Καρύστου. Η άποψη του καθηγητού είναι πως πρόκειται περί Δρυοπικού ναού που έχει χτιστεί πριν από το 700 π.Χ.. Άλλοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι έχει κατασκευαστεί πριν από τον Τρωϊκό πόλεμο. Κάποιος ξένος αρχαιολόγος, έχει εκφράσει την άποψη ότι ίσως είναι το αρχαιότερο κτίσμα της Ευρώπης!
Οι δράκοι είναι μυθικές μορφές, της παγκόσμιας Μυθολογίας, που παίρνουν διάφορες μορφές κι έχουν μεγάλες φυσικές και πνευματικές δυνάμεις! Σε πολλές περιπτώσεις είναι φύλακες μεγάλων θησαυρών και των μυστικών του θανάτου και της αθανασίας. Ετσι και στην λαϊκή παράδοση της Εύβοιας εχουν διασωθεί μέχρι τις μέρες μας, πολλές ιστορίες, για δράκους που ζούσαν στα πέτρινα πανάρχαια σπίτια ή σπηλιές.
Το μυστήριο των δρακόσπιτων δεν έχει λυθεί! Ήταν οι Δρύοπες, οι Κάρες ή οι δράκοι οι δημιουργοί τους; Ήταν ναοί αφιερωμένοι στους Έλληνες θεούς ή κατοικίες δράκων; Θα μάθουμε ποτέ άραγε;
Πηγές: Περιοδικό αρχαιολογία, http://www.dirfys.gr

"Η Ελλάδα έχει μία ακτογραμμή, μετρώντας και τα νησιά βέβαια, που αντιστοιχεί με αυτήν της Αφρικής..Δεν θα έπρεπε η θάλασσα να είναι η δική μας ενδοχώρα ; Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω έναν νεολογισμό..Γιατί να μην έχουμε μία βαθιά κουλτούρα της θάλασσας ; Καλές οι νεράϊδες, καλοί και οι πειρατές και ακόμα καλύτερα τα παραμύθια των νησιών..."

Aυγουστιάτικες σκέψεις

summer-thoughts
Τον Αύγουστο μπορεί να μην υπάρχουν ειδήσεις, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει από το να κάνουμε σκέψεις. Τα καλοκαίρια, όταν μου δίνεται η ευκαιρία να βρεθώ σε παραθαλάσσιο καφενείο, όλα μού φαίνονται καλύτερα.
Ο καφές πιο αρωματικός, η μπίρα σωστά παγωμένη, το ουίσκι πιο δυνατό. Και φυσικά η εφημερίδα διαβάζεται πιο εύκολα και με μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Μετά θέλω να αγναντέψω την απέραντη θάλασσα.
Αλλά είναι μπροστά μου οι λουόμενοι, που με τη θορυβώδη παρουσία τους αποσπούν την προσοχή μου. Και κάθομαι και τους μελετάω.
Δεν έχω υπόψη μου καμιά μελέτη για την κολυμβητική συμπεριφορά αυτού του λαού και έτσι αναγκαστικά οι παρατηρήσεις μου θα είναι εμπειρικές.

Αυτό που εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρουν κολύμπι.
Aπλά κάθονται στα ρηχά και επιπλέουν. Κάποιοι φορούν μαύρα γυαλιά και καπελάκι και δεν βάζουν ποτέ το κεφάλι τους στη θάλασσα.
Και αυτό σημαίνει πως το μισό κολύμπι πάει χαμένο και η απόλαυση της θάλασσας μένει μισή. Και κάθε ηδονή που δεν είναι ολόκληρη, είναι ένας μικρός ευνουχισμός.
Μετά είναι η νεότερη γενιά, που είναι εύρωστη και έχει δύναμη και κολυμπάει. Αλλά δεν μπορεί να πάει και πολύ μακριά.
Με τις άτσαλες κινήσεις που κάνουν εξαντλούν τις δυνάμεις τους ταχύτατα.
Το κολύμπι, όπως και κάθε άλλο άθλημα, απαιτεί με τη μικρότερη δυνατή ενέργεια να πετύχεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Και οι πιο πετυχημένοι καθιερώνονται, όπως στο άλμα εις ύψος.
Ακολουθεί η πιτσιρικαρία που είναι ακούραστη και παίζει όλη μέρα και αυτοσχεδιάζει ακατάπαυστα. Αλλά και αυτά δεν ξέρουν κολύμπι.

Οι γνώσεις των γονιών τους έφταναν μέχρι την αγορά μιας σαμπρέλας, μιας σανίδας - και φυσικά μπρατσάκια.
Σπάνια θα δεις κάποιον κολυμβητή στα ανοιχτά, να έχει έναν σταθερό ρυθμό και να διασχίζει ήρεμα αποστάσεις.
Και μην ξαφνιαστείτε αν αυτός είναι Σκανδιναβός ή Γερμανός. Δηλαδή από χώρες που η θάλασσα είναι απαγορευμένη, λόγω ψύχους.
Αλλά φρόντισαν να έχουν πισίνες σχεδόν παντού. Οι πισίνες, τα γυμναστήρια, τα γήπεδα είναι μέσα στη λειτουργία της πόλης. Αλλιώτικα η πόλη είναι ανάπηρη.
Και αυτά για έναν μαζικό αθλητισμό. Οχι για πρωταθλητισμό.
Και βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να πλατσουρίζουν σκέφτομαι: Είναι μόνο στη θάλασσα ή είναι μια αντίληψη που διαπερνά όλες τις άλλες δραστηριότητές τους; Μήπως έτσι ψηφίζουν; Μήπως έτσι χρεώθηκαν; Μήπως έτσι οδηγούν;
Και να μη μιλήσουμε για τα εγκληματικά ταχύπλοα που σκοτώνουν το περιβάλλον και τους ανθρώπους κάθε χρόνο, χωρίς να γίνεται τίποτα.
stone_lier_by_Apachennov
Η τραγωδία της Αίγινας δεν πρόκειται να αλλάξει σε τίποτα τα πράγματα. Εδώ και χρόνια συμβαίνουν αντίστοιχες εγκληματικές ενέργειες.
Ποια είναι τα μέτρα που πάρθηκαν; Και αν υπάρχουν κάποιοι νόμοι, μένουν ανεφάρμοστοι. Για ποιο λόγο;
Τα ταχύπλοα είναι το παιχνίδι των πλουσίων και των παραγόντων, που πιθανότατα να έχουν πιο μεγάλη δύναμη από τις τοπικές αρχές.

Και φυσικά έχουμε το μόνιμο παιχνίδι των πολιτικών ταγών που κάνουν πάντα μια δήλωση, είτε σε πυρκαγιά ή σε πλημμύρα ή σε κάποια άλλη καταστροφή, μόνο και μόνο για να φιγουράρουν στα μίντια.
Και το απλό ερώτημα του πολίτη είναι: Τι έκαναν για να αποτρέψουν τις συμφορές;
Για παράδειγμα, αφού τα Μαστιχοχώρια είναι μοναδικά στον κόσμο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια αποτελεσματική πυρασφάλεια;
Η Ελλάδα έχει μια ακτογραμμή, μετρώντας και τα νησιά βέβαια, που αντιστοιχεί με αυτήν της Αφρικής.
Δεν θα έπρεπε η θάλασσα να είναι η δική μας ενδοχώρα; Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω έναν νεολογισμό.
Γιατί να μην έχουμε μια βαθιά κουλτούρα της θάλασσας; Καλές οι νεράιδες, καλοί και οι πειρατές και ακόμα καλύτερα τα παραμύθια των νησιών.
Αλλά εκπαιδευτήκαμε να χωνόμαστε στα νερά της με πλήρη ασφάλεια; Η θάλασσα δεν πνίγει κανέναν, όπως φυσικά και η φύση δεν σκοτώνει κανέναν.
Ολα προέρχονται από τον άνθρωπο που δεν σεβάστηκε υπέρτερες δυνάμεις και δεν έζησε με τους νόμους που αυτές επέβαλαν.
Σε ενάμιση μήνα είχαμε 110 πνιγμούς («Εφ.Συν.» 22/7/16) Γιατί;
Αν κάθε παραθαλάσσια περιοχή είχε έναν δάσκαλο κολύμβησης, για μικρούς και μεγάλους, πόσους θανάτους θα είχαμε γλιτώσει;
Πολλές χώρες έχουν την κολύμβηση υποχρεωτικό μάθημα για τους μαθητές σε όλες τις βαθμίδες.

Υπάρχει έστω και ένα σχολείο στην Ελλάδα που να διδάσκει στα παιδιά κολύμβηση;
Μου καταλογίζουν συχνά πως αυτά που λέω δεν γίνονται στην Ελλάδα και ότι ζω σε άλλο πλανήτη.
Μακάρι να ήταν έτσι.
Θα είχα γλιτώσει τα μνημόνια. Αλλά επειδή ζω εδώ, ξέρω πως ό,τι δεν μπορεί να γίνει σήμερα, μπορεί να γίνει αύριο.
________________________
  ~ Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com