Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

"Ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής : Τα του Φίλη με τα Θρησκευτικά είναι τριτεύουσας αξίας. Όχι γιατί δεν πρέπει να επέλθει η αντικατάσταση του κατηχητικού μαθήματος των Θρησκευτικών με το μάθημα της Θρησκειολογίας, αλλά γιατί η κυβέρνηση του κ.Φίλη αν ενδιαφερόταν για την ουσία του θέματος - κι αυτό είναι οι σχέσεις μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας - θα το είχαμε ήδη καταλάβει..."

Εκκλησία – Κατοχή – Χούντα: Ας μιλήσουμε, λοιπόν…

21_apr
ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ • 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2016
Το εκκλησιαστικό ιερατείο έχει κριθεί. Και για την Κατοχή, τότε που όρκιζε «κυβερνήσεις» δοσίλογων. Και για την επταετία, τότε που «διάβαζε» υπηρετώντας τη χούντα.Κρίνεται από τη μαυρίλα που αποπνέουν εκλεκτοί μητροπολίτες – υμνητές του χρυσαυγιτισμού. Αφού, όμως, ο κ.Ιερώνυμος θέλει να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα για την στάση της ιεραρχίας απέναντι στην Κατοχή και στην χούντα, πολύ ευχαρίστως.
Ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής: Τα του Φίλη με τα θρησκευτικά είναι τριτεύουσας αξίας. Όχι γιατί δεν πρέπει να επέλθει η αντικατάσταση του κατηχητικού μαθήματος των θρησκευτικών με το μάθημα της θρησκειολογίας, αλλά γιατί η κυβέρνηση του κ. Φίλη αν ενδιαφερόταν για την ουσία του θέματος – κι αυτό είναι οι σχέσεις μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας – θα το είχαμε καταλάβει. Θα το είχαμε καταλάβει και όταν η παρούσα κυβέρνηση υποδεχόταν με τιμές αρχηγού κράτους τα… λείψανα της αγίας Βαρβάρας και κυρίως θα το είχαμε αντιληφθεί με τις θέσεις του κ. Τσίπρα για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Αλλά, όπως είδαμε, και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ αναπαράγει το υφιστάμενο καθεστώς, που σημαίνει αναπαραγωγή της σύμφυσης Κράτους – Εκκλησίας.
Ως εκ τούτου η υπόθεση με το μάθημα των θρησκευτικών δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την προηγούμενη υπόθεση με τις ταυτότητες, όπου εντελώς τριτεύοντα ζητήματα αξιοποιούνται στο πινγκ – πονγκ του ψευδοεκσυγχρονισμού με τον σκοταδισμό για να συγκαλυφθούν τα ουσιώδη, μέσω της συνδαύλισης αντιθέσεων δευτερεύουσας σημασίας που πλασάρονται σαν δήθεν «κυρίαρχες» για να απασχολείται η κατά τα άλλα γονατισμένη και εξανδραποδιζόμενη κοινωνία.
Από εκεί και πέρα, όμως, αφού ο κ. Ιερώνυμος θέλει να μιλήσουμε για την στάση της ιεραρχίας απέναντι στην Κατοχή και στην χούντα, πολύ ευχαρίστως:
Κατοχή
Από τους 7.000 περίπου κληρικούς της εποχής της Κατοχής, πάνω από τους μισούς πήραν ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ενώ όμως οι απλοί κληρικοί, ως γνήσια παιδιά του λαού, έδιναν το πατριωτικό «παρών», το ιερατείο όχι απλώς «απουσίαζε», αλλά αποτελούσε και στήριγμα των κατακτητών και της εγχώριας αντίδρασης.
Ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος της εποχής, ο Δαμασκηνός, διορίστηκε στη θέση του από την κατοχική «κυβέρνηση» του Τσολάκογλου. Στις επιστολές του προς την «κυβέρνηση» των προδοτών, ο Δαμασκηνός ευλογούσε τους «Κουίσλιγκ», δηλώνοντας ότι «αποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν την οποίαν αναλάβατε», ενώ χαρακτήριζε τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές σαν «μέτρον ανάγκης»…
Από την πλευρά τους, οι επικεφαλής του Αγίου Όρους έστειλαν μέχρι και επιστολή προς τον Χίτλερ, με την οποία καλούσαν την «Υμετέρα Εξοχότητα»(σ.σ: τον Χίτλερ) να «αναλάβη υπό την υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν» το Αγιο Ορος…

«Εξοχότατε, οι βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Ορους Αθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν ν’ απευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως, ευαρεστημένη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον (…) Οι μοναχοί του Ορους Αθω οθενδήποτε και αν κατάγονται θα διατηρήσουσιν τα κτήματα και τα πρότερα αυτών δικαιώματα και θ’ απολαύουσιν, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πλήρους ισότητος δικαιωμάτων και προνομίων (…). Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Ορειεν ασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής. Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητιυγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Εθνους. Υποσημειούμε θα βαθυσεβάστως».
Η επιστολή έχει συνταχθεί «Εν Αγίω Ορει τη 13/26 Απριλίου 1941» και απευθύνεται «Προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους ΚύριονΑδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον»…

Πρόκειται για την επιστολή που έστειλαν προς τον Χίτλερ – μια μέρα πριν (!) η Βέρμαχτ μπει στην Αθήνα – οι μονές του Αγίου Ορους «ικετεύοντες» να τους θέσει «υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν» του!
(σσ: Φοβόμαστε ότι εκτός από «χρυσόβουλα» βυζαντινών αυτοκρατόρων, φιρμάνια Σλάβων φυλάρχων και χοτζέτια σουλτάνων, δεν αποκλείεται οι «Αγιοι Πατέρες» να διαθέτουν και διατάγματα του …Χίτλερ που να «αποδεικνύουν» τα ιδιοκτησιακά τους «δικαιώματα» επί λιμνών, βουνών, θαλασσών και κυρίως οικοδομικών «φιλέτων» της ελληνικής επικράτειας…).
Όσο για Μητροπολίτες, όπως ο Φλωρίνης, ο Εδέσσης, ο Αιτωλοακαρνανίας, ο Φθιώτιδας, υποδέχονταν τα Ες-Ες με δοξολογίες υπέρ «του μεγάλου γερμανικού έθνους» και με κηρύγματα ότι «τάσσεται ο ελληνικός λαός παρά τω πλευρώ των δυνάμεων του Αξονος»…
Φυσικά, υπήρχαν και Μητροπολίτες που τίμησαν το σχήμα τους, όπως ο Κοζάνης Ιωακείμ ή ο Ηλείας Αντώνιος, που στάθηκαν δίπλα στο ΕΑΜ. Μόνο που αυτούς η Ιεραρχία τους κυνήγησε και τους καθαίρεσε…
Ας επιστρέψουμε στον Δαμασκηνό. Αυτός είχε εκδιώξει από το θρόνο τον Χρύσανθο, ο οποίος με τη σειρά του ομολογούσε αργότερα ότι αυτός ήταν που καθοδηγούσε τον Γρίβα και τη φασιστική οργάνωση των Χιτών και αποκαλούσε τα Τάγματα Ασφαλείας σαν «τελευταία εφεδρεία» του Έθνους…

Γνωστός είναι ο ρόλος του Δαμασκηνού ως συνεργάτης των Άγγλων, αφού πρώτα είχε ορκίσει τις «κυβερνήσεις» των γερμανοτσολιάδων, των Λογοθετόπουλου και Ράλλη. Οι Άγγλοι, μετά τη συνάντηση του Δαμασκηνού με τον Τσόρτσιλ στα «Δεκεμβριανά», τον όρισαν έως και αντιβασιλέα της χώρας.
Η εξαργύρωση της στάσης του Δαμασκηνού στο ματοκύλισμα του λαού από τους ιμπεριαλιστές, υπήρξε πλήρης.Αλλά κι αυτός στάθηκε στο «ύψος» του. Υπό την ηγεσία του, το 1946, η έκτακτη σύνοδος της Ιεραρχίας εξέδωσε την ποιμαντορική εγκύκλιο για την καταδίκη της Αριστεράς.
Υπό την καθοδήγησή του, η Ιερά Σύνοδος της 30/5/47 τασσόταν παρά τω πλευρώ του μοναρχοφασιστικούεμφυλιοπολεμικού κράτους και «αφόριζε» σαν«εθνικώς εγκληματικόν κίνημα» (!) τον αγώνα των μαχητών του ΔΣΕ.
Αργότερα, το 1949, δήλωνε «υπερήφανος» για την «εθνικήνκολυμβήθραν» της Μακρονήσου… Εκεί, δε, στη Μακρόνησο, «μεγαλούργησε» σειρά από αρχιμανδρίτες. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά χρόνια αργότερα, το 1984, το ένα τρίτο περίπου των μελών της Ιεράς Συνόδου είχε προϋπηρεσία στο στρατό κατά την περίοδο του Εμφυλίου…
Ο Δαμασκηνός, επίσης, ήταν εκείνος που το ’48 ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων, αφού, όπως έλεγε, για τους δολοφονηθέντες δημοκράτες, επρόκειτο για «καταδικασθέντες εις θάνατον κατόπιν νομίμου και δημοσίας διαδικασίας»…
Φυσικά, δεν είναι μόνο το εν Ελλάδι ιερατείο που εκείνη την εποχή διακονούσε τη «μαυρίλα».Το Φανάρι, για παράδειγμα, εξέδωσε το ’49 δήλωση – προειδοποίηση αφορισμού των ομογενών που εμφορούνταν από κομμουνιστικές ιδέες, ενώ το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας έσπευδε να αποστείλει το ’49 συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Παπάγο «επ’ ευκαιρία οριστικής συντριβής των εχθρών της Πατρίδος και της Ανθρωπότητος»(σ.σ: των κομμουνιστών)…

Και βέβαια δεν είναι μόνο το ιερατείο της Ορθοδοξίας.Το 1948 η Καθολική Ιεραρχία της Ελλάδος «καταδίκασε απεριφράστως τον άθεον κομμουνισμόν»,ενώ ήδη από το ’44 ο Πάπας Πίος, συνεργάτης πολλών εγκληματιών ναζί, καταδικάζει τους κομμουνιστές, επειδή αρνούνται το «φυσικόν δικαίωμα της ιδιοκτησίας» και λίγο αργότερα απαγορεύει την ταφή των κομμουνιστών, εάν πριν το θάνατό τους δεν είχαν δώσει «δημοσία απόδειξη μετανοίας»…
Χούντα
Η ηγεσία της Εκκλησίας υπήρξε σταθερός βραχίονας επιβολής της αντιδραστικής πολιτικής του μετεμφυλιακού κράτους. Το επιστέγασμα της κοσμικής «μαυρίλας» που εκπροσωπούσε ήταν η στάση της κατά την περίοδο της χούντας.
Παράλληλα με το επίσημο ιερατείο, καθοριστικός για την εμπέδωση του σκοταδιστικού κηρύγματος στη δημόσια ζωή ήταν ο ρόλος που έπαιξαν τα διάφορα παραθρησκευτικά σωματεία. Το κυριότερο από αυτά, η«Ζωή»,ιδρύθηκε το 1907 και επιφανές της στέλεχος υπήρξε ο Ιερώνυμος, ο πρωθιερέας της Φρειδερίκης και κατοπινά ο εκλεκτός της χούντας των συνταγματαρχών στη θέση του Αρχιεπισκόπου.
Το θεάρεστο έργο της «Ζωής», σε συνεργασία πάντα με τη Φρειδερίκη, ήταν να ηγηθεί στο «πνευματικό μέρος του αντικομμουνιστικού αγώνος». Για το σκοπό αυτό, το μοναρχοφασιστικό κράτος τής διαθέτει ένα πλατύ δίκτυο οργανώσεων και μηχανισμών. Σε αντάλλαγμα «των υπηρεσιών προς το έθνος» που προσφέρουν οι διάφορες χριστιανοφασιστικές οργανώσεις, το κράτος τούς παρέχει κάθε είδους διευκολύνσεις. Είναι ενδεικτικό: Εκείνη την εποχή μόνο τρεις οργανισμοί είχαν απαλλαγεί από το χαρτόσημο: Τα ανάκτορα, η πρεσβεία των ΗΠΑ και η «Ζωή»…Ας σημειωθεί ότι η «Ζωή» είχε στις τάξεις της τις ΧΜΟ, τις «Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες», στους στρατώνες των οποίων οι πνευματικοί καθοδηγητές των στρατωνιζομένων τους εξόπλιζαν με στόχο τον «αγώνα της χριστιανικής Ελλάδας κατά του άθεου κομμουνισμού».

Ο ρόλος αυτών των σωματείων αντανακλάται περίφημα στην πολιτική διαδρομή των ατόμων που απάρτιζαν τα υψηλά τους κλιμάκια.Το «βαρύ πυροβολικό» της «Ζωής» ήταν οι πανεπιστημιακοί Τσιριντάνης και Ράμμος, ο ψυχίατρος Ασπιώτης, ο οικονομολόγος Μερτικόπουλος, οι αρχιμανδρίτες Ξένος και Παρασκευόπουλος, και οι θεολόγοι Παυλίδης και Μουρατίδης.Έχουμε και λέμε λοιπόν:
  • Οι Τσιριντάνης και Μερτικόπουλος θα διοριστούν αργότερα μέλη υπηρεσιακών κυβερνήσεων, ενώ ο Τσιριντάνης, ειδικότερα, ήταν υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Δόβα, που έκανε τις εκλογές βίας και νοθείας, το ’61.
  • Οι Παρασκευόπουλος και Ξένος θα ενθρονιστούν μητροπολίτες από τον Αρχιεπίσκοπο της χούντας Ιερώνυμο. Ο Παρασκευόπουλος είναι αυτός που ως μητροπολίτης Θεσσαλονίκης «θα αφήσει εποχή», με την περίφημη προσφώνησή του στη Δέσποινα Παπαδοπούλου, τη γυναίκα του δικτάτορα, που την παρομοίαζε με την Παναγία. Ο Ξένος, δε, θα γίνει αργότερα μητροπολίτης Ενόπλων Δυνάμεων.
  • Όσο για τον Μουρατίδη, υπήρξε ο «ιδεολογικός καθοδηγητής» των τριών Κύπριων μητροπολιτών, στην προσπάθειά τους να εκθρονίσουν τον Μακάριο το 1972.
Κάπως έτσι φτάσαμε στη χούντα, όταν δηλαδή «ο Αρχιεπίσκοπος ήταν τότε απορροφημένος στις μελέτες του»,όπως δήλωσε για τον μακαριστό Χριστόδουλο ο εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Συνόδου (4/3/2001).
Εντούτοις, κάθε άλλο παρά «απασχολημένο» με το …διάβασμα ήταν το ιερατείο την επταετία. Γνώριζε πολύ καλά και από πρώτο χέρι τη βαρβαρότητα της δικτατορίας. Το ομολογεί, άλλωστε, ο ίδιος ο Ιερώνυμος, ο αρχιεπίσκοπος της χούντας, ο οποίος στα απομνημονεύματά του κάνει λόγο για τις αναφορές που έφταναν στο γραφείο του για τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ – ΕΣΑ (αναφορές που προφανώς περνούσαν από τα χέρια τού τότε αρχιγραμματέα του και κατοπινού αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου…
Το τι έπραξε η ηγεσία της Εκκλησίας είναι γνωστό. Είναι χαμένος κόπος να αναζητήσει κανείς έστω και μια διαφοροποίηση από έστω και ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Εκκλησίας εκείνης της περιόδου απέναντι στους συνταγματάρχες του «Ελλάς – Ελλήνων – Χριστιανών». Δεν το λέμε εμείς. Ήταν 15/7/1999 όταν ο μητροπολίτης Λέρου, μεταξύ των άλλων, ζητώντας συγνώμη γιατί την περίοδο της χούντας η Ιεραρχία της Εκκλησίας δεν στάθηκε στο ύψος της, δηλώνει:«Δεν υπάρχει ούτε ένα κείμενο της Ιεράς Συνόδου που να είναι αντάξιο της αποστολής της».
Μεταπολίτευση
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης – και όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από την επταετία – η ιεραρχία προσπαθεί να φτιάξει την δική της «ιστορία» για την τακτική την περίοδο της χούντας. Όποιος, όμως, θέλει να διαπιστώσει το βαθμό της «αποχουντοποίησης» του ιερατείου, δεν έχει παρά να ανατρέξει στις φυλλάδες των αμετανόητων της χούντας, όπως ο «Ελεύθερος Κόσμος». Εκεί θα διαπιστώσει ποιοι αρθρογραφούσαν ακόμα και μετά από το 1974. Μέχρι και κατοπινοί αρχιεπίσκοποι…

Η Εκκλησία «τους», λοιπόν, κρίθηκε για την επταετία. Τότε που «διάβαζε» υπηρετώντας τη χούντα. Κρίθηκε όταν το 1/3 των δεσποτάδων ανέβαινε τα σκαλιά της ιεραρχίας με εφόδιο τη θητεία των «Αγίων» στο κολαστήριο της Μακρονήσου. Κρίνεται καθημερινά που η προσφορά των ταπεινών και φτωχών πιστών γίνεται παχυλό παγκάρι στα θησαυροφυλάκια της αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας. Κρίνεται στις χιλιάδες ιστορίες που σου διηγούνται στα χωριά για τους «πάπαρδους» και τους «Άγιους Πρεβέζης», κρίνεται από τα καραγκιοζιλίκια τύπου «παπαροκάδων» μέχρι τη μαυρίλα που αποπνέουν οι μητροπολίτες υμνητές του χρυσαυγιτισμού.
Ναι, λέει ο νυν Αρχιεπίσκοπος, αλλά ο ρόλος της Εκκλησίας την επταετία ήταν«συνεπής και αδιάβλητος»διότι η χούντα είχε παρέμβει στο εσωτερικό της. Πράγματι: Το ανώμαλο εκκλησιαστικό καθεστώς είχε ξεκινήσει το 1967, όταν ηχούντα κατήργησε τη νόμιμη ιεραρχία και διόρισε οχταμελή Σύνοδο που εξέλεξε ως αρχιεπίσκοπο τον (τότε) Ιερώνυμο. Στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν άνθρωποι των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων σε πάνω από τριάντα μητροπόλεις. Το 1974, επί χούντας Ιωαννίδη, παραιτείται ο Ιερώνυμος και καλείται η παλιά ιεραρχία για να εκλέξει νέο αρχιεπίσκοπο. Εκλέγεται ο Σεραφείμ και στη συνέχεια απομακρύνονται οι 12 από τους αντικανονικά εκλεγμένους μητροπολίτες, ανάμεσά τους και αυτοί που έκαναν το 1993 την προσφυγή στο ΣτΕ.
Όμως:
  • Δεν έχουν περάσει δα και πολλά χρόνια από τις 6/9/1998 όταν οΧριστόδουλος τίμησε τον επί χούντας προκαθήμενο της Εκκλησίας τελώντας στην Τήνο τρισάγιο στον τάφο του Ιερώνυμου. Τι άλλο τίμησε τότε η ιεραρχία αν όχι τον εκλεκτό της χούντας του Παπαδόπουλου, την εποχή του οποίου (Ιερώνυμου)ο Χριστόδουλος διατέλεσε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.
  • Ήταν στις 3/2/2002 όταν ο Χριστόδουλος τιμούσε (πάλι) τα έργα και τις ημέρες του χουντικού αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, μιλώντας για«παρεξηγημένο» αρχιεπίσκοπο και απευθύνοντας ύμνους για «το πνευματικό έργο και τα οράματά του».
  • Ήταν2/5/2007 όταν ο μονίμως …αδιάβαστος Χριστόδουλος είχε επισκεφτεί την Κύπρο όπου διέπραξε το «θαύμα» να αποδώσει τιμές και να καταθέσει στεφάνι στον τάφο του Γρίβα… Η’ μήπως ο Γρίβας δεν ήταν συνεργάτης της χούντας,ο ιθύνοντας νους μιας σειράς από απόπειρες δολοφονίας κατά του Μακάριου, ο συνένοχος του φασιστικού πραξικοπήματος που έδωσε το πρόσχημα για την είσοδο του Αττίλα στο νησί, και φυσικά ο ιδρυτής των «Χιτών» επί Κατοχής;…
Είναι, λοιπόν, από το θρόνο στον οποίο βρίσκεται σήμερα ο κ.Ιερώνυμος που μόλις πριν από λίγα χρόνια η παρούσα ιεραρχία τιμούσε την χουντική ιεραρχία από την οποία – πολύ καθυστερημένα – προσπαθεί να πάρει αποστάσεις το σώμα που εκπροσωπεί όχι ως πρόσωπο αλλά ως θεσμός ο νυν αρχιεπίσκοπος.
Και κάτι ακόμα: Ήταν ο προκάτοχος του σημερινού αρχιεπισκόπου, ο Χριστόδουλος, που στη διδακτορική διατριβή του, που την υπέβαλε στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, η χούντα των συνταγματαρχών εμφανίζεται σαν «Επανάστασις της 21ης Απριλίου». Και φυσικά αυτό έχει την πολυσήμαντη σημασία του καθώς η διατριβή δεν υποβλήθηκε τα χρόνια της χούντας (όταν ο Χριστόδουλος δεν ήξερε τι συνέβαινε γιατί… διάβαζε). Υποβλήθηκε το 1981. Εφτά ολόκληρα χρόνια μετά την κατάρρευση της δικτατορίας.  
Πηγή: thepressproject.gr


"Σαν σήμερα,στις 29 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς, με στόχο να μας ενθαρρύνει να υιοθετήσουμε ένα υγιεινό τρόπο ζωής, που κρατάει τη καρδιά μας γερή και δυνατή !! "

Εικόνες / Φωτογραφίες με νόημα (Heart Edition)

tumblr_m4rc89Q89J1qg6ur2o1_500Σαν σήμερα, στις 29 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς, με στόχο να μας ενθαρρύνει να υιοθετήσουμε ένα υγιεινό τρόπο ζωής, που κρατάει την καρδιά γερή. Δείτε μερικές εικόνες που κάτι έχουν να σας πουν για την καρδιά
14-oguz
.
...Εντάξει, κάλεσέ τον
…Εντάξει, κάλεσέ τον
.
429345_457001367676125_811164238_n
.486600_351915101549916_432213777_n
.Προσφορά καρδιάς
.heart-vs-brain
.brain_vs_heart
.
535494_509730379069890_191362498_n
.
1463767_445001122272899_898522126_n
.
bAngel Boligan-Mexico
.
boligan argentina second_prize awarded syria 2011-L
.
boligan
.
catalog_-_tety
.druzhinin-russia-heart-smoke-l
.facebook-2012-8-l
.musa_gumus_-_turkey_6
.
tumblr_mk29n2Xtvy1r47bczo1_1280
.
saitama-1993-34-l
.ehsan-ganji-iran-love-music-beggar-l
.benaji-morroco-help-heart-nxpowerlite-l
.osman_gural_suroglu_turkey-nxpowerlite-l
.bangalore-india-2012-2-georgiev-migration-s
.porto-2008-72-m
.ciudad-2012-17-s
.skopje-1972-4-m
.skopje-1972-32-despodov-m
.special-prize-of-europe-direct-ruse-irien-trendafilov-love-l
Αντικλείδι , http://antikleidi.com


Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

"Πρόσφατα δυό πολύ σημαντικές επιστήμες, της ψυχολογίας και της διατροφής ακολουθούν παράλληλες πορείες. Στην Αμερική τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί εκπαιδεύσεις σε ακαδημαϊκό και σε επαγγελματικό επίπεδο (eating psychology) που έχουν σαν σκοπό την έρευνα και την εφαρμογή νέων δεδομένων στο χώρο της διατροφικής - ψυχικής υγείας "

Η Ψυχολογία της Διατροφής

diet28_660
Η επιστήμη της ψυχολογίας, όπως και κάθε επιστήμη, εξελίσσεται μέσω της έρευνας. Προχωράει σε νέα δεδομένα που απορρίπτουν τα προηγούμενα και κάνει βήματα προς την εύρεση αποτελεσματικότερων τρόπων θεραπείας και παρέμβασης.
Η επιστήμη της ψυχολογίας, όπως και κάθε επιστήμη, εξελίσσεται μέσω της έρευνας. Προχωράει σε νέα δεδομένα που απορρίπτουν τα προηγούμενα και κάνει βήματα προς την εύρεση αποτελεσματικότερων τρόπων θεραπείας και παρέμβασης.
Πρόσφατα δυο πολύ σημαντικές επιστήμες, της ψυχολογίας και της διατροφής ακολουθούν παράλληλες πορείες. Στην Αμερική τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί εκπαιδεύσεις σε ακαδημαϊκό και σε επαγγελματικό επίπεδο (eating psychology) που έχουν σαν σκοπό την έρευνα και την εφαρμογή νέων δεδομένων στο χώρο της διατροφικής  – ψυχικής υγείας.

Σε πολλούς ειδικούς που εργάζονται στους παραπάνω χώρους έχει γίνει σαφές ότι για να βοηθηθεί κάποιος ώστε να έχει σωστές διατροφικές συνήθειες χρειάζεται να καταλάβει τη λειτουργία που έχει το φαγητό για τον ίδιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις το τελευταίο λειτουργεί ως υποκατάστατο ακάλυπτων συναισθηματικών αναγκών. ‘Ετσι, η ανάγκη για επιβίωση που υπηρετεί το φαγητό μετατρέπεται σε ανάγκη για συναισθηματική επιβίωση. Με αποτέλεσμα να τρώμε για να νιώσουμε καλά.
Σε πολλές περιπτώσεις ασθενών αντιμετωπίζουμε μεγάλη αντίσταση στο να αποδεχτούν ότι μια διατροφική δυσλειτουργία είναι ένα σήμα κινδύνου για μια γενικότερη ψυχολογική κατάσταση. Πολλές φορές η σχέση που έχουμε με το φαγητό αντικατοπτρίζει τη σχέση μας με τη δουλειά, τα χρήματα, τις προσωπικές σχέσεις και το καθημερινό άγχος. Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στο να κατανοήθεί το γεγονός ότι η διατροφή και η ψυχολογία ακολουθούν παράλληλους δρόμους και όχι διαφορετικούς.
Δυο πολύ σημαντικές αρχές που ακολουθούμε στις θεραπείες απο την πλευρά της ψυχολογίας είναι το να μάθουμε  να τρώμε με ενσυναίσθηση (mindfulness eating) και να μην καταπιέζουμε τις σκέψεις για φαγητό (suppressing food thoughts) καθώς αυτό μας οδηγεί σε περισσότερα υπερφαγικά επεισόδια. Η επιστήμη της διατροφής μας παρέχει παράλληλα  τη σωστή κατεύθυνση, εξατομικευμένα για το τι διατροφικά μας ταιριάζει. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, μαγικές δίαιτες όπως παρακολουθούμε καθημερινά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ο σωστός δρόμος είναι μοναδικός και διαφορετικός για τον καθένα μας.
_________________
 ~ Εύη Νεοφώτιστου Μ.Sc., Ψυχολόγος – Ανάλυση Συμπεριφοράς
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com



Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

"Η βαθιά βίωση του τί είναι νεανικός έρωτας και τί η ματαίωσή του, μιά βίωση πικρή και αναπότρεπτη, μιά βίωση ντυμένη με τις πιο πυκνές εκφράσεις, που ξεχύνονται με μορφή μαγματωδών λέξεων από φαντασία αφηνιασμένη και από καρδιά φλεγόμενη, συνθέτει τον πυρήνα των είκοσι ποιημάτων και του ανέλπιδου τραγουδιού..."

P    U   B   L   O       N   E   R   U   D   A


Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα
και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα
Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής
Τυπωθήτω : Λάλον Ύδωρ

Ο Pablo Neruda (1904 - 1973) στη δημοφιλέστερη ποιητική συλλογή όλων των εποχών προεξαγγέλλει με εκπληκτικό νεανικό σφρίγος ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της βαθύτατα ανθρώπινης ποίησής του : τον έ ρ ω τ α που μεταλαμβάνει χαράς και πόνου, τον έ ρ ω τ α που κοινωνεί των μυστηρίων του θανάτου, τον έ ρ ω τ α που ματαιώνεται σχεδόν εν τη γενέσει του. Η μικρή αυτή συλλογή ποιημάτων προαναγγέλλει τις μεγάλες, καθολικού χαρακτήρα, συνθέσεις που ακολούθησαν και που κατέστησαν τον Νeruda ποιητή δοξασμένο παγκοσμίου κύρους.


Cantar, arder, huir, como un companario
en las manos de un loco
             PABLO  NERUDA
                                                         Στην Π ο λ υ ξ έ ν η 



Δύο-τρία λόγια...έτσι απλώς γι' αρχή


   Είκοσι χρονώ είταν και δεν είταν ο Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασοάλτο - γνωστός σήμερα ανά την υφήλιο με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούδα -, όταν δημοσίευσε μιά μικρή συλλογή ποιημάτων με τίτλο ''Veinte poemas de amor y una cancion desesperada''. Και έμελλε το βιβλιαράκι ετούτο όχι μόνο να γίνει ο μηνύτορας της έλευσης του νεαρού ποιητή από το Παρράλ της Χιλής στην επικράτεια των ύψιστων λυρικών κατορθωμάτων (εξ όνυχος γαρ...), και μία από τις διαχρονικώς δημοφιλέστερες αναφορές στη λεγόμενη ερωτική ποίηση, αλλά και να είναι πια έργο κλασικό της παγκόσμιας λογοτεχνίας, σχεδόν ισότιμο με το - ομηρικών, θα τολμούσαμε να πούμε, προδιαγραφών και προσηλώσεων - εκείνο ''Canto General'', που εδόξασε τον Νερούδα και τον έφερε συνδαιτημόνα του Δάντη, του Σαίξπηρ, του Γκαίτε, του Θερβάντες, του Τολστόη και του δικού μας Διονυσίου Σολωμού στην πιο ψηλή κορφή του ποιητικού Ολύμπου.
   Η βαθιά βίωση του τί είναι νεανικός έρωτας και τί ματαίωσή του, μία βίωση πικρή και αναπότρεπτη, μιά βίωση ντυμένη με τις πιο πυκνές εκφράσεις, που ξεχύνονται με μορφή μαγματωδών λέξεων από φαντασία αφηνιασμένη και από καρδιά φλεγόμενη, συνθέτει τον πυρήνα των είκοσι ποιημάτων και του ανέλπιδου τραγουδιού. Μακράν εμού το να θέλω να προβώ εδώ σε αναλυτική παρουσίαση του έργου. Και μάταιο κρίνω ότι είναι και εντελώς ανώφελο...τόσες και τόσες που έχουν ήδη γίνει !...Τα ποιήματα, άλλωστε, τα λένε όλα από μόνα τους - δεν χρειάζονται εξηγήσεις και περισσότερα.
   Θα μου επιτρέψει, εν τούτοις, πιστεύω ο ανεκτικός και μακρόθυμος και καλός αναγνώστης να σημειώσω ότι πρωτοξεκίνησα να μεταφράζω τα ποιήματα αυτά το φθινόπωρο του 1983, όταν υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στη Ρόδο - μεταξύ 1982 και 1985 μετέφραζα, θυμάμαι, με μανία και με σχεδόν ιερό φανατισμό Ραφαέλ Αλμπέρτι, Αντόνιο Ματσάδο, Χόρχε Γκιγιέν, Γκαμπριέλα Μιστράλ, Λουίς Θερνούδα, Οκτάβιο Πάς και άλλους ισπανόφωνους ποιητές...Μπόρχες, Λόρκα, Βαγιέχο...Τις ξέχασα τις μεταφράσεις εκείνες σε τετράδια, σε χαρτιά και σε μπλοκάκια. Μείναν εκεί...από σχεδόν έως εντελώς αδούλευτες...έτσι όπως είχαν πρωτοριχτεί στο άσπρο χαρτί. Την Άνοιξη του 2000 ξανάπιασα να ξεσκονίσω τα μεταφράσματά μου του Νερούδα. Για να πω την αλήθεια, δηλαδή, αν δεν είτανε ο Νίκος Παπαδόπουλος να με τσιγκλάει και να με σπρώχνει, θά 'χανε μείνει εκεί...θά 'χανε μείνει σκονισμένα κι απείραγα. Τα είδαμε μαζί ένα-ένα, τα κουβεντιάσαμε, με βοήθησε να τα στρώσω, να τα σουλουπώσω¨με βοήθησε να κάνω τα άτσαλα μεταφράσματά μου ποιήματα, με το έμπα δε της άνοιξης του 2001 μπήκε και η τελευταία τελεία στο κείμενό τους. Σήμερα, που ο φίλος Γιώργος Δαρδανός μου τα ζητάει να του τα δώσω να τα βγάλει βιβλίο, μπαίνει και η παύλα.

                                                                                                    ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΙΩΤΗΣ
                                                                                                   Κέρκυρα, 23 Σεπτεμβρίου 2004





ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ, ΛΟΦΟΙ...

Γυναικείο σώμα, λόφοι λευκοί, πόδια κατάλευκα,
μοιάζεις του κόσμου όπως μου δίνεσαι έτσι.
Το αργασμένο κορμί μου άγρια σε σκάβει
και σου αναδύει τον υιό και λόγο από της γαίας τα έγκατα.

Είμουνα μόνος κι έρημος, σαν το τούνελ καληώρα.
Με βλέπαν τα πουλιά και φεύγανε,
και μέσα μου όρμαγε η νύχτα πανίσχυρη και καταλυτική.
Για να μείνω εγώ ζωντανός, έφτιαξα εσένανε όπλο,
σ' έβαλα βέλος στο τόξο μου, στη σφεντόνα μου πέτρα.

Επέστη όμως της πληρωμής ο καιρός, κι εγώ σ' αγαπάω.
Σώμα από χνούδι κι από μούσκλια
κι από άπληστο γάλα και κραταιό.
Ω, τ' αγγεία του στήθους ! Ω, τα μάτια της απουσίας !
Ω, του εφήβαιου τα ρόδα ! Ω, η συρτή και θλιμμένη φωνή σου !

Σώμα της δικιάς μου γυναίκας,
υπήκοος θά 'μαι πιστός των θέλγητρών σου.
Δίψα μου, πόθε μου ατελεύτητε, αβέβαιε δρόμε μου !
Σκούρες νεροσυρμές, όπου η δίψα αιώνια ακολουθεί,
και ο κάματος ακολουθεί, και ο καημός ο απέραντος.



Ω ΠΕΥΚΩΝΑ ΜΟΥ, ΕΣΥ, ΑΠΕΡΑΝΤΕ...

  Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε, φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων,
σιγανό πηγαινέλα των φώτων,
της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη,
στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου τα μάτια,
παναγία μου, κουκλί μου πεντάμορφο,
της στεριάς αχιβάδα, μέσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα !

Μέσα σου τραγουδούν τα ποτάμια, και η ψυχή μου πλέει μαζί τους
και πάει όπου εσύ θέλεις και όπου εσύ αγαπάς.
Χάραξέ μου ένα δρόμο στο τόξο εδώ των προσδοκιών σου, 
κι εγώ, μέσα σε παραλήρημα, εξαπολύω των βελών μου τα σμήνη.

Και εγώ βλέπω εδώ τώρα γύρω μου
να με σφίγγει της ομίχλης σου η ζώνη
και η σιωπή σου να πνίγει τις αλαφασμιένες μου ώρες,
σε ξέρω, είσαι εσύ, με τα πέτρινα χέρια σου, διάφανη
εκεί όπου δένουν οι φελούκες των φιλιών μου
κι όπου φωλιάζουν οι κάθυδροι πόθοι μου.

Ω εκείνη η μυστηριακή φωνή σου
οπού την αβγαταίνει και τη λυγάει στα δυό η αγάπη,
καθώς αντιλαλεί το σούρουπο και σβήνει πέρα !
Έτσι σε μύχιες ώρες έχω ιδεί κι εγώ στον κάμπο τα στάχυα
να λυγάνε απ' το στόμα του ανέμου.




ΓΙΑ Ν' ΑΚΟΥΣ ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ

Για ν' ακούς μόνο εμένα
τρυφερεύουν ώρες-ώρες
τα λόγια μου
και γίνονται σαν τις πατημσιές των γλάρων
στην άμμο του γιαλού.

Καδενίτσα, έτσι, μικρή ξεκούρντιστη λατέρνα,
στα σαν τούφεςς τρυφερά σου χέρια.

Κι έτσι τα λόγια σου τα βλέπω παρασάγγες πέρα.
Μα απείρως πιο μακριά είν' τα δικά σου.
Κι αναρριχώνται σαν τον κισσό απάνω στον παλιό μου πόνο.

Σκαρφαλώνουν εδώ, πάνω στους μουσκεμένους τοίχους.
Και εσύ είσαι η αιτία - να ξέρεις -
της σκληρής και μέχρις αιμάτων αναμέτρησης.

Δραπετεύουν από τα κατασκότεινα,
απ' τα μέσα μου μπουντρούμια.
Γιομίζει ο τόπος με σένα, πληρούνται τα σύμπαντα.

 Πριν έρθεις η ίδια, πυκνοκατοικούσαν εκείνα τη μοναξιά μου, 
κι είν' πιο δικά μου αυτά, απ' ό, τι εμένα εσύ,
εδώ στην πίκρα μου.

Κι αυτό που θέλω τώρα να σου λεν εκείνα
είν' εκείνο που θέλω να σου ειπώ εγώ
για να τ' ακούς κι εκείνα
όπως θέλω ν' ακούς μονάχα εμένα.

Ο φόβος τ' αρπάει και τα σκορπά στους πέντε ανέμους.
Κι έρχοντ' έπειτα τυφώνες και λαίλαπες ονείρων
και μου τα ξανασωριάζουν κάτω εδώ στο χώμα.
Φωνές αλλότριες ξανοίγεις εσύ
μες στη χιλιοβασανισμένη φωνή τη δική μου.
Ολοφυρμούς από παμπάλαια στόματα,
αίμα από αρχαία μαρτύρια.
Να μ' αγαπάς, συντρόφισσα. Να μη μ' αφήνεις μόνο.
Νά' σαι μαζί μου.
Νά' σαι μαζί μου, συντρόφισσα, 
σε τούτο 'δω το κύμα του τρόμου.

Και να ! που τα λόγια μου έρχεται τώρα
και τα βάφει η αγάπη σου.
 Κι είναι δικά σου όλα, όλα δικά σου.

Κι απ' όλα εγώ θέλω να φτιάξω
μιά καδενίτσα δίχως τέλος
για τ' άσπρα σου χέρια, τα σαν τρούφες παντρύφερα.





ΤΟ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Αναδύεται η θύμησή σου από τη νύχτα που με στεγάζει.
Το ποτάμι αδειάζει στη θάλασσα τον επίμονο θρήνο του.

Έρμος σαν τους μώλους - εγώ - του λιμανιού το χάραμα.
Καιρός να φεύγω τώρα, παρατημένος, έρμος.

Στην καρδιά μου βρέχει ανθώνες κρυσταλλιασμένους. 
Λάκκε εσύ που θάβεις ανθοστήλες,
γούβα εσύ που χαύεις τα ναυάγια !

Σ' εσένα μέσα εδώ σωριάστηκαν των πολέμων
τα κλέη και τα λάφυρα.
Κι από σένα, πάλι, εδώ ανοίξαν φτερά
τα πουλιά των ασμάτων.

Τα ροκάνιζες όλα και τα ρούφαγες
όπως του πελάου η μακρότης.
Όπως η θάλασσα, όπως ο χρόνος.
Όλα μέσα σου εγίναν καραβιώνε σκέλεθρα !

Είταν η ώρα η ιλαρή
με τα αιφνίδια σκιρτήματα και τα φιλιά.
Η ώρα με τα σαστίσματα που εφλέγονταν σαν φάροι.

Οι φόβοι και οι δισταγμοί του τιμονιέρη,
η φούρια του τυφλού βουτηχτή,
οι μεθυσμένοι στροβιλισμοί του έρωτα, 
όλα μέσα σου εγίναν καραβιώνε σκέλεθρα !

Στην ανταρίτσα του γιαλού λαβωμένη η ψυχή μου επέταε
σαν δίχως μπούσουλα εξερευνητής.
Όλα μέσα σου εγίναν καραβιώνε σκέλεθρα !

Στον πόνο έκανες πίσω,
στον πόθο εγαντζωνόσουν με λαχτάρα,
κι η θλίψη μετά σε κατελούσε,
όλα μέσα σου εγίναν καραβιώνε σκέλεθρα !

Έκανα τα μακρά τείχη της σκιάς να υποχωρούν,
τα απώθησα,
και διάβηκα το σύνορο του πόθου και της πράξης.


Ω, σάρκα, σάρκα δικιά μου, γυναίκα που αγάπησα κι έχασα,
εσένα, αυτή την ώρα την υγρή, καλώ και τραγουδάω.

Σαν αμφορέας φύλαγες μέσα σου την ακένωτη τρυφερότητα
και η ακένωτη λήθη σε τσάκισε κάτω σαν αμφορέα.

Είτανε τότε η μαύρη, η κατάμαυρη μοναξιά των νησιών,
όπου, γυναίκα εσύ των ερώτων,
με υποδέχτηκε η αγκαλιά σου.

Είμουνα τότε ο πεινών και ο διψών,
και εσύ είσουν ο καρπός μου.
Είμουνα τότε ξεπεσμός και χαλάσματα,
και εσύ είσουν το θαύμα.

Ω εσύ γυναίκα, πώς μπόρεσες - δεν ξέρω - 
να με κρατήσεις
στης ψυχής σου τη χώρα, στο σταυροδρόμι εκεί
της αγκαλιάς σου !

Ο πόθος που με σέρνει σε σένα είταν φόβος
και τρόμος και αλάφιασμα,
είτανε αλλοιστράτισμα της ψυχής και μεθύσι,
είτανε τυραννία μαζί και λαχτάρα.

Κοιμητήριο των φιλιών,
ακόμα καίνε τα λυχνάρια στους τάφους σου,
κι ακόμα φέγγουν οι ρώγες πού 'ρχονται
και τις τσιμπολογούνε τα πουλιά.

Ω εσύ το στόμα το καταδαγκωμένο,
ω, εσείς τα μέλη τα φιλημένα παντού,
ω εσείς τα λιμασμένα δόντια,
ω εσείς τα σώματα τα συμπεπλεγμένα !


Ω εσύ τρελό ρήμα συνδετικό
της ελπίδας και του εγχειρήματος,
εκεί όπου μας δένουν και μαζί μας γεμίζουν απόγνωση.

Και η τρυφεράδα έρχεται και φουσκώνει σαν το προζύμι.
Και μετά έρχεται ο λόγος και ανατέλλει από τα χείλη σου.

Και είταν αυτή η ειμαρμένη μου,
και εκεί εταξίδευε ο πόθος μου,
και εκεί κατέπεσε ο πόθος μου,
και όλα μέσα σου εγίναν καραβιώνε σκέλεθρα !

Λάκκε εσύ που θάβεις ανθοστήλες, 
μέσα σου πέφτουν τα πάντα και θάβονται
και ο πόνος όλος από σένα πηγάζει κύματα-κύματα !

Από πτώση σε πτώση εσπαρτάραγες κι ετραγούδαγες.
Όρθια, σαν τον ναύτη, στου καραβιού την πλώρη.

 Και άνθιζες με τα τραγούδια, και ελύγαγες με τις σπηλιάδες.
Λάκκε εσύ που θάβεις ανθοστήλες,
πηγάδι ορθάνοιχτο που χάσκει ερεβώδες.

Χλωμός εγώ και τυφλός βουτηχτής, άτυχος σημαδόρος,
δίχως μπούσουλα εξερευνητής,
κι έτσι όλα μέσα σου εγίναν καραβιώνε σκέλεθρα !

Καιρός να φεύγω τώρα, ώρα σκληρή, κρυσταλλιασμένη
όπου απαντάς τη νύχτα σε όλα τα δρομολόγια.

 Ο βασιλικός του πελάου ζωστήρας σφίγγει ολούθε τις ακτές.
Βγαίνουνε παγωμένα αστέρια και αποδημούν μαύρα πουλιά.

Έρμος σαν τους μώλους - εγώ - του λιμανιού το χάραμα.
Και μόνο των ήσκιων το φρίκιασμα
κουλουριάζεται πάνω στα χέρια μου.

Πέρα απ' τα πάντα. Πέρα απ' τα πάντα.
Καιρός να φεύγω τώρα. Παρατημένος. Έρμος.