Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΡΟΟΥΖ..."Δεν σταματάμε το παιγνίδι επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε. Υπάρχουν μόνο τέσσερα μυστικά για να διατηρεί κάποιος τη νεότητα, να είναι ευτυχισμένος και επιτυχημένος..."

Να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό – Η υπέροχη ιστορία της Ρόουζ

rose04
Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής, αφού μας συστήθηκε και μας καλωσόρισε, πρότεινε να γνωριστούμε μεταξύ μας, πλησιάζοντας κάποιον συμφοιτητή που μας ήταν εντελώς άγνωστος. Σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά, όταν ένιωσα ένα απαλό χτύπημα στον ώμο. Γύρισα. Η ακτινοβολία ενός ζεστού διάπλατου χαμόγελου έκανε ολόκληρη τη μικροσκοπική παρουσία της να λάμπει.
“Γειά σου όμορφε. Εϊμαι η Ρόουζ. Είμαι 87 ετών. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;
Γέλασα και ανταποκρίθηκα με ενθουσιασμό. “Φυσικά και μπορείς!”.
Και με ζούληξε δυνατά.
“Πώς και είσαι στα θρανία σε μια τόσο νεαρή και αθώα ηλικία;”, την πείραξα
“Α! είμαι εδώ για να γνωρίσω έναν πλούσιο σύζυγο, να παντρευτώ, να κάνω κάνα δύο παιδιά και μετά να αποσυρθώ και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο”, ανταποκρίθηκε στο πείραγμά μου.
“Έλα, σοβαρά τώρα! Τί είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις αυτή την πρόκληση, σε τέτοια  ”ηλικία;”
“Πάντα ονειρευόμουν να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο και να που τώρα τα κατάφερα!”, αποκρίθηκε και κέρδισε το θαυμασμό μου.
Γίναμε αμέσως φίλοι. Μετά τα μαθήματα συνηθίζαμε να περπατάμε μέχρι το φοιτητικό στέκι και να μοιραζόμαστε ένα μιλκσέικ σοκολάτας. Κάθε μέρα, για τους επόμενους τρεις μήνες φεύγαμε μαζί. Απολαμβάναμε ατέλειωτες συζητήσεις. Άκουγα γοητευμένος αυτή τη ζωντανή χρονομηχανή να μοιράζεται μαζί μου τις εμπειρίες της και τη σοφία της.
Με τον καιρό η Ρόουζ έγινε πασίγνωστη στο campus, έκανε φιλίες αμέσως όπου κι αν πήγαινε. Της άρεσε να ντύνεται όμορφα και να αφήνεται στην έλξη της προσοχής των άλλων φοιτητών. Στο τέλος του εξαμήνου η Ρόουζ έλαβε πρόσκληση να κάνει μια ομιλία στο χορό που διοργάνωνε ο αθλητικός σύλλογος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μας δίδαξε. Αφού την προσφώνησαν, η Ρόουζ σηκώθηκε και ανέβηκε στο βήμα. Καθώς άρχισε την ομιλία της, της έπεσαν μερικά από τα χαρτιά της. Στενοχωρήθηκε κι ένιωσε λίγο άβολα. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, έσκυψε στο μικρόφωνο και είπε απλά:
“Λυπάμαι πολύ! Είμαι λίγο νευρική. Έκοψα τη μπύρα λόγω Σαρακοστής κι αυτό το ουίσκυ με έχει κάνει χάλια! Τέλος πάντων, δεν πρόκειται ποτέ να βάλω στη σειρά την ομιλία μου οπότε, θα σας πω απλά ό,τι γνωρίζω.”
Καθώς γελούσαμε, η Ρόουζ με έναν ήχο καθάρισε το λαιμό της και άρχισε την ομιλία της.
“Δεν σταματάμε το παιχνίδι επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε.
Υπάρχουν μόνο τέσσερα μυστικά για να διατηρεί κάποιος τη νεότητα, να είναι ευτυχισμένος και επιτυχημένος.
flowers-hair
Πρέπει να γελάμε και να βρίσκουμε λόγο να είμαστε ευδιάθετοι κάθε μέρα.
Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο. Όταν χάνεις το όνειρό σου, πεθαίνεις. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μας που είναι νεκροί και δεν το ξέρουν!
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του γερνάω και μεγαλώνω. Όλοι γερνάμε και δεν χρειάζεται να έχουμε κάποιο ταλέντο ή ιδιαίτερη δεξιότητα για αυτό. Το θέμα είναι να μεγαλώνεις βρίσκοντας πάντα την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή.
Μη μετανιώνεις για τίποτα. Εμείς οι μεγάλοι συνήθως μετανιώνουμε περισσότερο για αυτά που κάναμε παρά για αυτά που δεν κάναμε. Οι μόνοι άνθρωποι που φοβούνται το θάνατο είναι αυτοί που μετανιώνουν.
Έκλεισε την ομιλία της τραγουδώντας θαρραλέα το τραγούδι “The Rose” και προσκάλεσε κάθε έναν από μας να μελετήσει τους στίχους του και να βρει τη θέση τους στη καθημερινότητά μας.
Η Ρόουζ κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο που ονειρευόταν όλα αυτά τα χρόνια. Μια βδομάδα μετά την αποφοίτηση έφυγε ειρηνικά στον ύπνο της.
Πάνω από δυο χιλιάδες φοιτητές τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία σαν φόρο τιμής σε αυτή την υπέροχη γυναίκα που απέδειξε με τη στάση ζωής της ότι ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ !!!
Θυμήσου: το να γερνάς είναι αναπόφευκτο,
να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό.
Ζούμε με ό,τι παίρνουμε, αλλά η ζωή μας είναι αυτό που δίνουμε.
eytyxia4
Το τραγούδι της Ρόουζ τελειώνει κάπως έτσι :
Όταν η νύχτα έχει υπάρξει τόσο μοναχική
και ο δρόμος τόσο μακρύς
και πιστεύεις ότι η αγάπη είναι μόνο για τους τυχερούς
και τους δυνατούς…
Θυμήσου: τον χειμώνα,
βαθιά κάτω από το χιόνι,
βρίσκεται ο σπόρος που
με την αγάπη του Ήλιου την Άνοιξη,
γίνεται Ρόδο.
~ Συγγραφέας άγνωστος
Απόδοση και διασκευή: Ευαγγελία Βασιλείου

“The Rose” (στίχοι)
Some say love, it is a river,
That drowns the tender reed.
Some say love, it is a razor,
That leaves your soul to bleed.
Some say love, it is a hunger,
An endless, aching need.
I say love, it is a flower,
And you, it’s soul, the seed.
It’s a heart afraid of breaking,
That never learns to dance;
It’s the dream, afraid of waking,
That never takes the chance;
Its the one who won’t be taken,
Who cannot seem to give;
And the soul, afraid of dying,
That never learns to live.
When the night has been too lonely,
And the road has been too long,
And you think that love is only
For the lucky and the strong:
Just remember, in the winter,
Far beneath the bitter snows,
Lies the seed, that with the sun’s love
In the Spring, becomes the rose.
____________________
Η –κατά τ άλλα όμορφη- ιστορία είναι πιθανότατα φανταστική. Βλέπε εδω:  snopes.com , wafflesatnoon.com
  Πηγή: ypernoisis.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Β' ΜΕΡΟΣ, Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ..."Ενώ ο κύκλος των αναγνωστών του βιβλίου εξακολουθεί να αυξάνεται με τον χρόνο, και τα σχόλια, τα γράμματα ή τα λόγια τους δεν παύουν να συγκινούν τον συγγραφέα, εκείνος αισθάνεται ότι ήρθε η ώρα να αποχωριστεί οριστικά τη Βερενίκη..."

Σημείωμα για την παρούσα έκδοση

Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ
Του Γιώργου Γραμματικάκη
Β' ΜΕΡΟΣ



 Ενώ ο κύκλος των αναγνωστών του βιβλίου εξακολουθεί να αυ­ξάνεται με τον χρόνο, και τα σχόλια, τα γράμ-­ ματα ή τα λόγια τους δεν παύουν να συγκι-­ νούν τον συγγραφέα, εκείνος αισθάνεται ότι ήρθε η ώρα να αποχω-­ ριστεί οριστικά τη Βε-­ ρενίκη. Έγραφε άλλω-­ στε στον πρόλογο ότι, αφ' ότου άρχισε να ζει ανάμεσά μας, τη ζωή της μήτε να την κατευ-­ θύνει, μήτε να την αλ-­ λάξει μπορεί. Ως αστε-­ ρισμός ή ως γυναίκα της μοίρας, ως μύθος ή ως επιστημονική πρα- γματικότητα που δεν επιδέχεται αμφισβήτη­- ση, η Βερενίκη εξασκεί μια γοητεία, μια έλξη ανερμήνευτη από μόνη της. Τον συγγραφέα δεν τον χρειάζεται πια. Έχουν να λένε άλλωστε ότι κάθε μεγάλος έρωτας έχει ένα τέλος. Ή μια συνεχή αρχή, θα πρόσθετε ο συγγραφέας. Αν πρόκειται για το πρώτο ή το δεύτερο, αφήνεται στον χρόνο να το αποφασίσει. Έτσι λοιπόν, χωρίς να αποφεύγονται τα αισθήματα που συνοδεύουν κάθε αποχωρισμό, αυτό είναι το οριστικό, το τελευταίο σημείωμα, για την παρούσα έκδοση, της «Κόμης της Βερενίκης». Στην ασάφεια του αριθμού της εκδόσεως, που αποκαλείται απλώς «παρούσα», συνέβαλαν και οι καλές «Πανεπιστημια­κές Εκδόσεις». Ισχυρίζονται ότι η γρήγορη εξάντληση της κάθε εκδόσεως, και οι συνεχείς μεταμορφώσεις του εξωφύλλου, δεν επέτρεπαν την ακριβή αρίθμη­ση. Ούτε είχε άλλωστε νόημα, αισθάνεται ο συγγραφέας του βιβλίου. Η ασά­ φεια συμβαδίζει με αυτήν καθ' εαυτήν την ύπαρξη της «Βερενίκης», τη συνεχώς αναστατωμένη ψυχή της. Δεν είναι άλλωστε αλήθεια ότι ο αστερισμός εμ­ φανίζεται ―αν οι συνθήκες του ουρανού είναι ευνοϊκές― κατά την άνοιξη; Ενώ όμως αυτό είναι το οριστικό σημείωμα, που, αν η καλοσύνη των ανα­ γνωστών συνεχιστεί, θα συνοδεύει και την επόμενη και τη μεθεπόμενη έκδοση της «Βερενίκης», ένα γεγονός απαλύνει τα αισθήματα μιας κερδισμένης ελευ­θερίας αλλά και της θλίψεως από το αναπότρεπτο του αποχωρισμού: Το γεγο­νός ότι, από τα πολλά χρόνια που πέρασαν από την πρώτη της έκδοση, η «Κό­μη της Βερενίκης» δεν έχασε στην ισχύ ή το επίκαιρο κάποιων κεφαλαίων της, ούτε στη δραματικότητα των προειδοποιήσεών της. Στη βασική της μάλιστα οπτική ισχύει το αντίθετο. Έτσι, η θεωρία της γενέσεως του κόσμου από μια αρχική Μεγάλη Έκρηξη, και οι ιδέες για την κατοπινή εξέλιξή του, κέρδισαν νέα ορμή από τα εκπλη-κτικά ευρήματα ενός τεχνητού δορυφόρου, που οι επιστήμονες έθεσαν σε τρο­χιά τα τελευταία χρόνια. Ο δορυφόρος αυτός, εξοπλισμένος με όργανα μεγά­λης ευαισθησίας, ενετόπισε στις εσχατιές του Σύμπαντος -στο απώτερο δηλα­δή, παρελθόν του!- τις πρώτες δειλές συμπυκνώσεις της αρχέγονης ακτινοβο­λίας, που θα οδηγήσουν αργότερα στους σχηματισμούς της ύλης και στους Γα­- λαξίες. Καθώς τα πρώτα αποτελέσματα των μετρήσεων ανακοινώθηκαν το 1992, ενθουσιασμός προκλήθηκε στον επιστημονικό κόσμο. Πολλά από όσα αναφέρονται στο βιβλίο, απέκτησαν λοιπόν μια νέα επιβεβαίωση. Παράλληλα, την ανθρώπινη πορεία δεν έπαυσε να χαρακτηρίζει η απειλή και ο παραλογισμός. Η παγκόσμια διάσκεψη για το περιβάλλον, που συνεκλή­θη το 1992 στο Ρίο και δημιούργησε πολλές ελπίδες, κατέληξε σε ευχολόγια και σε άρνηση λήψεως πρακτικών μέτρων από τους ισχυρούς της γης. Στα διά­ φορα σημεία του πλανήτη, άλλωστε, ενεδρεύει πάντα το Κακό. Στη Γιουγκο­σλαβία ένας πόλεμος, που είχε περίπλοκη ιστορική, φυλετική αλλά και θρη­σκευτική βάση οδήγησε στη βαρβαρότητα και την ερήμωση. Ενώ στην μακρι­νή Ρουάντα, χιλιάδες πρόσφυγες του εμφυλίου, και κυρίως παιδιά με έκπλη­κτο βλέμμα, πεθαίνουν από την πείνα και τις ασθένειες. Έτσι λοιπόν η Βερενίκη, από τον αστερισμό που ανεμίζουν τα υπερήφανα μαλλιά της, εξακολουθεί να χαίρεται για τα επιτεύγματα, και άλλοτε να θρη­νεί για τα πάθη τα δικά της και τα ανθρώπινα. Μακάρι, καθώς περνούν τα έτη και οι αιώνες, να πολλαπλασιάζονται τα επιτεύγματα, και να λιγοστεύει ο παραλογισμός. Μόνο που έχει κάποια ευθύνη και ο αναγνώστης ―«σύ! hypocrite lecteur! mon semblable, mon frère!»― αυτού του βιβλίου· που δεν γρά­φτηκε για να τον διδάξει, αλλά για να του μιλήσει.



 I. H σημερινή εικόνα του Σύμπαντος 

Από τον μύθο στην επιστήμη 

Το ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ ΑΦΟΡΑ Σ' ΕΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑ που έγινε πριν από 15 δισε­κατομμύρια χρόνια. Ο επιστήμονας που το σχεδίασε δεν είναι πια τριγύρω για να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε και, κυρίως, τι σκο­πό εξυπηρετούσε. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος, που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα γήινα ερ­γαστήρια. Προκειμένου, συνεπώς, να ανασυνθέσουμε την αρχική εικό­να, είναι ανάγκη να μελετήσουμε ό,τι πληροφορία από το πείραμα έφθασε μέχρις εμάς. Περίπου όπως ο ικανός αρχαιολόγος, που από κά­ ποια ευρήματα ή υποθέσεις οδηγείται στην ανασύνθεση μιας ολόκληρης εποχής. Το πείραμα αυτό ήταν η δημιουργία του ίδιου του Σύμπαντος. Τη με­γαλειώδη γένεση και την εξέλιξη του είναι, κατά πρώτο λόγο, που επιχει­ρούν να περιγράψουν οι σελίδες που ακολουθούν. Έργο ασφαλώς φιλό­δοξο, αλλά όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Στη μακραίωνη διαδρομή του αν­θρώπου επί της Γης, τα σχετικά με το Σύμπαν έχουν μια ιδιαίτερη βαρύ­τητα. Οι δε τρόποι που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη δομή και τη λει­τουργία του Κόσμου ανακλώνται σε κάθε μεγάλο πολιτισμό ή σε κάθε θρησκεία- και σφραγίζουν τη φιλοσοφία, τους μύθους και τις ποικίλες μορφές τέχνης. Δεν είναι περίεργο ότι και σήμερα, τα σχετικά ερωτήματα ―για τη γένεση του Σύμπαντος, το πεπερασμένο ή άπειρο της εκτάσεώς του, την ύπαρξη κινητήριας δυνάμεως ή το τέλος του― αποτελούν βασικό στοιχείο της αγωνίας ή φαντασίας του ανθρώπινου είδους. Μόνο που η απάντηση, και χωρίς αυτό να είναι κατ' ανάγκην θετικό, επιδιώκεται διαρκώς και περισσότερο μέσω της επιστημονικής γνώσεως. Η περιγραφή των μύθων και των φιλοσοφικών ή θρησκευτικών από-­ ψεων γύρω από το Σύμπαν δεν ανήκει στους σκοπούς του παρόντος βι­βλίου. Είναι χρήσιμο, απλώς, να αναφερθούν, κατά χρονική αλληλουχία, οι άξονες των σχετικών αντιλήψεων: Πρώτα υπήρξε η επικράτηση του Λόγου, με τους Έλληνες φιλοσόφους· αργότερα, επιπρόσθετα στη λογική κατεργασία, ήρθε η μεθοδική παρατήρηση και μαθηματική διατύπωση των φυσικών νόμων από τον Νεύτωνα- τέλος, στις αρχές του αιώνα μας, ο Αϊνστάιν μετακινεί την προσοχή μας από τις λεπτομέρειες στη σύλλη­ψη του Όλου.


Είναι γεγονός ότι, πριν από τον 6ο π.Χ. αιώνα που συνέβη το ανεξή­γητο ελληνικό θαύμα, περισσότερο από ερμηνείες ο άνθρωπος αναζητού­σε στο Σύμπαν ασφάλεια και εικόνες οικείες στην εμπειρία του. Έτσι, οι Βαβυλώνιοι και οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν το Σύμπαν ως ένα όστρακο που επέπλεε στην απέραντη θάλασσα· η Γη και ο ουρανός ήσαν, απλώς, τα κε­λύφη του οστράκου, ενώ τα αστέρια χόρευαν σε θεϊκούς ρυθμούς, διάφο­ρους από τους ανθρώπινους. Εικόνες ανθρωπομορφικές συνόδευαν τον Ήλιο ή την εμφάνιση της Σελήνης. Στην ποιητική μαγεία των εικόνων κρυβόταν η ανάγκη του ανθρώπου να καθησυχάσει τον τρόμο του για το υπερφυσικό και το άγνωστο. Με την Ελληνική σκέψη, η αντίληψη για τον Κόσμο υφίσταται μια ρι­ζική και αιφνίδια μετατροπή. Οι Έλληνες διανοητές ―ο Πυθαγόρας, ο Αναξίμανδρος, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων― δέχονται πρώτοι ότι το Σύ­μπαν δεν δημιουργήθηκε και ούτε υπήρχε αποκλειστικά για τον άνθρω­πο. Ο μύθος ή η φαντασία, για να κατανοηθούν τα παρατηρούμενα φαι-­ νόμενα, δίδουν τη θέση τους στη λογική κατεργασία και στα πρώτα στοι­χεία επιστήμης. Η ανθρώπινη νόηση αισθάνεται, όχι απλώς την ικανότη­τα να έχει μια ερμηνεία πειστική των φυσικών φαινομένων, αλλά και τη δυνατότητα να κυριαρχήσει σ' αυτά. Έτσι, ο Αριστοτέλης επιβάλλει μια λογική αντίληψη για τον Κόσμο, που έχει ταυτόχρονα αισθητική ομορφιά: ότι η Γη ακινητεί στο κέντρο του Σύμπαντος και ότι τα άστρα και οι πλανήτες κινούνται περί αυτήν σε κυκλικές τροχιές· κυκλικές, επειδή αυτές είναι τελειότερες! Τις ιδέες αυτές επεξεργάζεται ο Πτολεμαίος, και το αστρονομικό του πρότυπο, έχοντας και την ευλογία της Χριστιανικής Εκκλησίας, επιβιώνει για αιώνες. Έδινε, άλλωστε, για πρώτη φορά τη δυνατότητα να προβλεφθούν με σχετική ακρίβεια οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων. Το βίωμα του έναστρου ουρανού δεν παύει, ασφαλώς, να υποβάλλει τη μαγεία του στον άνθρωπο και να συνδέεται με τα πάθη του. Στο έξοχο ποίημα του Καλλιμάχου, που έδωσε τον τίτλο στο παρόν βιβλίο, μια μι­κρή ομάδα άστρων στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου δεν είναι παρά η χαμένη βασιλική πλεξούδα της Βερενίκης, που ήδη νοσταλγεί σπαρα­κτικά: Τί θέλω εγώ στους ουρανούς; Μαλλί της Βερενίκης πάλι ας γίνω κι ο Ωρίων ας πάει να λάμπει πλάι στον Υδροχόο... Για τους πολλούς αιώνες που ακολουθούν, ο Λόγος κυριαρχεί. Η δε Ελληνική σκέψη, που κυρίως εκπροσωπείται από τον Αριστοτέλη, επηρε­άζει όχι μόνον τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, αλλά και αυτούς της Ασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ινδός αστρονόμος Aryabhata επιμένει, τον 5ο μ.Χ. αιώνα, ότι η Γη απλώς περιστρέφεται περί τον άξονά της και γι' αυ-τό τα άστρα ανατέλλουν και δύουν. Αγνοείται όμως από τους συγχρό­ νους του, αφού οι αντιλήψεις του Αριστοτέλη κυριαρχούν. Όσο βέβαια τα επιστημονικά όργανα τελειοποιούνται, οι παρατηρή­σεις γίνονται ακριβέστερες. Οι κοσμολογικές θεωρίες προσπαθούν τώρα να συμβιβάσουν τις απαιτήσεις της λογικής αναλύσεως με τη μεθοδική παρατήρηση του Κόσμου. Ένας καινούργιος παράγοντας επηρεάζει όμως τη διαπάλη των κοσμολογικών ιδεών: Είναι η εξάπλωση της Χρι­στιανικής Θρησκείας, κατ' εξοχήν στον Ευρωπαϊκό χώρο, με τα ποικίλα δόγματα και τις διακυμάνσεις της ισχύος της. Οι αλήθειες είναι, αυτή τη φορά, αλήθειες εξ αποκαλύψεως. Ωστόσο, κάποτε γίνονται προσπάθειες να εναρμονισθεί ο φιλοσοφικός λόγος με το δόγμα, κυρίως από τους Πα­τέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Αυγουστίνος, άλλωστε, διδάσκει τολμηρά ότι «το άπειρο Ον δημιούργησε τον κόσμο από το τίποτε και τον δημιούργησε όχι εν χρόνω, αλλά μαζί με τον χρόνο». Στις σχέσεις της με τον επιστημονικό λόγο, η Θρησκεία είναι, εν τού­ τοις, εξ ορισμού αντιφατική. Και συχνά καταφεύγει σε μηχανισμούς κα­τασταλτικούς για να αντιμετωπίσει ιδέες ανεπιθύμητες. Στους σημερι­νούς, βέβαια, καιρούς, η προσαρμοστικότητά της απέναντι στο κύρος το επιστημονικό γίνεται συχνά παροιμιώδης. Το 1981 οργανώθηκε ένα συνέ­δριο κοσμολογίας από την Καθολική Εκκλησία.


 Όπως ανακοίνωσε στο τέλος ο ίδιος ο Πάπας στους συνέδρους, οι επιστημονικές θεωρίες για την εξέλιξη του Σύμπαντος από μια αρχική Μεγάλη Έκρηξη είναι αποδεκτές από την Εκκλησία- η ίδια όμως η Μεγάλη Έκρηξη δεν πρέπει να ερευνά­ται, γιατί είναι η στιγμή της Δημιουργίας· και η στιγμή της Δημιουργίας είναι δουλειά του Θεού. «Είχα κάθε λόγο να είμαι ευχαριστημένος που ο Πάπας δεν εγνώριζε το θέμα της διάλεξης που μόλις είχα δώσει στο συνέ­δριο», γράφει ο S. Hawking, «που αφορούσε στη δυνατότητα να είναι ο χωρόχρονος πεπερασμένος, αλλά όχι περιορισμένος. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρξε ποτέ μια αρχή του Σύμπαντος, ούτε μια στιγμή Δημιουργίας». Μέσω της τέχνης, ωστόσο, τα κοσμολογικά πρότυπα, ακόμα και με επιρροές θρησκευτικές, αποκτούν μιαν άλλη διάσταση. Σφραγίζονται από μαγεία ποιητική και ανακλούν την επιθυμία όχι μόνον να κατανοη­θεί, αλλά και να συνδεθεί η λειτουργία του κόσμου με τα ανθρώπινα. Έ να παράδειγμα, που δεν επιλέγεται τυχαία, είναι η «Θεία Κωμω­δία» του Δάντη. Στα δύο πρώτα βιβλία ο ποιητής διασχίζει τον υλικό κό­σμο: από τον Άδη, που βρίσκεται στο παγωμένο εσωτερικό της Γης, μέ­χρι το απαραίτητο Καθαρτήριο στους πρόποδες ενός βουνού. Στο τρίτο βιβλίο, τον «Παράδεισο», τον Δάντη οδηγεί η πολυαγαπημένη του Βεα­τρίκη. Αφού διασχίσουν επτά ουράνιες σφαίρες, που φέρουν τα ονόματα των πλανητών του ηλιακού συστήματος, και μια όγδοη με τα αστέρια του ζωδιακού κύκλου, φθάνουν στην ένατη και μεγαλύτερη σφαίρα, την Primum Mobile, όπου και τα όρια του κόσμου. Εκεί βρίσκεται φυσικά και η κατοικία του Θεού, απ' όπου εκπέμπεται εκτυφλωτικό φως. Εννέα ομό­κεντρες σφαίρες, πνευματικές όμως αυτήν τη φορά, περιβάλλουν τον Θεό και ρυθμίζουν την κίνηση των υλικών σφαιρών. Όπως παρατηρεί ο ποιητής, οι αιθέριες σφαίρες περιστρέφονται τόσο γρηγορότερα, όσο η ακτίνα τους είναι μικρότερη. Αντίθετα με τις πλανη­τικές, δηλαδή τις υλικές σφαίρες: Εκεί η ταχύτητα περιστροφής μεγαλώ­νει ανάλογα με την ακτίνα. Η Βεατρίκη δίδει τη χαριτωμένη και τυπικά γυναικεία δικαιολογία ότι κάθε σφαίρα, υλική ή πνευματική, περιστρέφε­ται τόσο γρηγορότερα όσο πιο τέλεια είναι. Είναι εντυπωσιακό ότι η παραπάνω εικόνα έχει ομοιότητα με το θεω­ρητικό πρότυπο για τα γαλαξιακά συστήματα που διατύπωσε έξι αιώνες αργότερα ο Αϊνστάιν. Οι μελετητές του Δάντη υποθέτουν ότι ο ποιητής έφθασε στην αποκαλυπτική του ενόραση, επειδή αγνοούσε την Ευκλεί­δεια Γεωμετρία, που δεν είναι ικανή να περιγράψει το Σύμπαν. Είχε όμως πολλές γνώσεις αστρονομίας. Τη γεωκεντρική αντίληψη για τον Κόσμο, που δέσποζε επί αιώνες, ανατρέπει πρώτα ο Κοπέρνικος· και, οριστικά, οι πειραματικές ικανότη­τες και οι παρατηρήσεις του Γαλιλαίου. Με την εφεύρεση του τηλεσκοπί­ου, εξακριβώνεται ότι οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο και μά­λιστα σε τροχιές ελλειπτικές· η Γη ή ο Δίας αποτελούν τα κέντρα περιφο­ράς μικρών δορυφόρων. Την πλήρη περιγραφή για τη Μηχανική των ουράνιων σωμάτων, αλλά και πολύ πέρα από αυτήν, θα δώσει τον 17ο αιώνα ο Νεύτων. Το βι­βλίο του "Principia Mathematica" ανήκει στα μνημειώδη επιτεύγματα της ανθρώπινης σκέψης. Διότι δεν παρέχει απλώς τα απαραίτητα μαθηματι­- κά για την κίνηση των σωμάτων στον χώρο και τον χρόνο. Ο Νεύτων δί­δει και την ερμηνεία αυτών των κινήσεων, ως συνέπεια των θεμελιωδών φυσικών νόμων που ο ίδιος διετύπωσε. Ταυτόχρονα, σφραγίζει με τη με­γαλοφυία του την έρευνα για τη φύση και τις ιδιότητες του φωτός. Υπήρξε τόσο επιβλητικό το οικοδόμημα της Νευτώνειας Μηχανικής, που η επιστήμη δύσκολα θα επείθετο για την αναθεώρηση του. Η νέα άποψη για το Σύμπαν, που εκόμισε ωστόσο στις αρχές του 20ού αιώνα η σκέψη του Αϊνστάιν, ήταν όχι απλώς ριζοσπαστική αλλά και ποιοτικά διάφορη. Μέσα από την αυστηρή μαθηματική γλώσσα της Ειδικής και, κυρίως, της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, το Σύμπαν θεάται στη σύνολη εικόνα του - περίπου σαν ο παρατηρητής του να ευρίσκεται έξω από αυτό. Ο Αϊνστάιν αναδεικνύει την πραγματική υφή του χώρου και του χρόνου και τη μεταξύ τους σχέση: Δεν είναι, απλώς, ο χώρος και ο χρόνος η σκηνή των κοσμικών γεγονότων, αλλά τα επηρεάζουν και επη­ ρεάζονται από αυτά. Ο «χωρόχρονος» είναι στην πραγματικότητα ο βα­σικός ιστός του Σύμπαντος· η καμπύλωσή του από την παρουσία ενός υλικού σώματος, για παράδειγμα της Γης, προκαλεί τη βαρύτητα.


 Έτσι, με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, οι νόμοι της βαρυτικής έλξης αποκτούν το βαθύτερο περιεχόμενό τους και μια ενοποιητική διάσταση. Απροσδόκητα φαινόμενα ―όπως η σχετικότητα του χρόνου ή η καμπύλω­ ση του φωτός―, που είχαν προβλεφθεί από τη θεωρία, επαληθεύονται πει­ ραματικά και την καθιστούν μια αναμφισβήτητη αλήθεια. Παράλληλα, και παρά την επική αντίθεση του Αϊνστάιν στις βασικές της αντιλήψεις, τη Φυσική σφραγίζει κατά τις πρώτες δεκαετίες του αιώ­ να μια άλλη επανάσταση. Διαμορφώνεται, αυτή τη φορά από μια πλειά­δα σπουδαίων φυσικών, η Κβαντομηχανική. Η θεωρία δηλαδή που περι­ γράφει τον μικρόκοσμο ― τον κόσμο των ατόμων, των πυρήνων και των ηλεκτρονίων. Θεωρία τολμηρή αλλά και σίγουρη στην ερμηνευτική της ικανότητα, η Κβαντομηχανική όχι μόνον επιβεβαιώνεται από τα πειρά­ ματα, αλλά και αποτελεί την απαρχή επαναστατικών τεχνολογικών επινοήσεων. Περί τα μέσα λοιπόν του αιώνα μας, η επιστημονική γνώση είναι οπλισμένη με δύο σπουδαία εργαλεία μεθόδου και γνώσεων: Τη Θεωρία της Σχετικότητας και την Κβαντομηχανική· η πρώτη, ερμηνευτική του μεγάκοσμου, η δεύτερη, του μικρόκοσμου. Η άρση ορισμένων εσωτερι­ κών τους αντιφάσεων, η διαμόρφωση δηλαδή μιας κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας, αποτελεί αυτή τη στιγμή επίμονη αναζήτηση της Φυσικής. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί, και να σημειωθεί με έμφαση: Μέχρι το πρώτο τέταρτο του αιώνα μας, και παρ' όλο που η επιστημονική έρευνα κατέκτησε πολλά και σπουδαία, υπήρχε μια καθολική παραδοχή για ένα Σύμπαν στατικό, αμετάβλητο- που είτε υπήρχε από πάντα σ' έναν άπειρο χρόνο είτε δημιουργήθηκε μεν κάποια στιγμή στο παρελθόν, αλλά δημι­- ουργήθηκε περίπου όπως είναι σήμερα. Καθώς ο άνθρωπος αισθάνεται παροδική την παρουσία του στον κόσμο, η ιδέα ενός παρόμοιου Σύμπα­ντος ίσως εξέφραζε τη βαθύτερη ανάγκη του για μιαν αλήθεια αιώνια και αμετάβλητη. Είναι μόνον τις τελευταίες δεκαετίες που η εικόνα ανατρέπεται. Δια­πιστώνεται ότι το Σύμπαν δεν είναι στατικό, αλλά διαστέλλεται- και έχει την αρχή του σε συγκεκριμένο χρόνο στο παρελθόν. Έκπληκτη η ανθρώ­πινη νόηση, πρέπει να αποδεχθεί ότι αυτό το αδιανόητο Όλον είναι το αποτέλεσμα μιας αδιανόητης εκρήξεως στο μακρινό παρελθόν ― σημάδια της οποίας υπάρχουν εντούτοις και σήμερα. Το άπειρα μικρό και το απέραντα μεγάλο είναι ασφαλώς διαφορετικό από αυτό που περιέγραψαν οι μύθοι ή η ευαισθησία των ποιητών. Δεν είναι μόνον ότι η ποίηση σχεδόν εξέλιπε από τα ανθρώπινα. Κατά τις τε­λευταίες ιδίως δεκαετίες, η εξέλιξη των επιστημονικών οργάνων υπήρξε εντυπωσιακή. Και απεκάλυψε ένα Σύμπαν που δεν μπορεί εύκολα να το συλλάβει το ανθρώπινο μυαλό. Τρομακτικοί είναι πρώτα-πρώτα οι αριθμοί που αναφέρονται στις αποστάσεις ή άλλα μεγέθη του. Παρά τη φαινομενική του, εξάλλου, ηρε­μία, το Σύμπαν είναι βίαιο.


Χαρακτηρίζεται από αργές αλλαγές, αλλά και αιφνίδιες εκρήξεις, εκπομπή ποικίλων ακτινοβολιών αλλά και ασύλ­ληπτες διεργασίες της ύλης- και υφίσταται μια συνεχή εξέλιξη προς ένα άγνωστο, προς το παρόν, τέλος. Όπως έγραψε ο ιατροφιλόσοφος Γ. Γεωργουδάκης «"Ο,τι είναι το Άπειρον, ό,τι υπάρχει έν τω Άπείρω τό οποίον περιλαμβάνει τά Σύμπαντα, ό,τι είναι τά Σύμπαντα έν τω απεί­ρως μέγα και έν τω απείρως μικρώ τά οποία ό ανθρώπινος νους αδυνα­τεί νά περιλάβη από της έλξεως και ώσεως των έσχατων ατόμων της ύλης μέχρι της τρομακτικής ανατινάξεως ωκεανών διαπύρου Ύλης, είναι μιά έκτύλιξις, μιά έξέλιξις. Τό πάν μεταβάλλεται, τό πάν εξελίσσε­ται». Διδακτική για τον σκοπό του παρόντος βιβλίου είναι η αναφορά με­ρικών χαρακτηριστικών αποστάσεων στο Σύμπαν. Επειδή ακριβώς οι αποστάσεις αυτές είναι τεράστιες, συνήθως εκφράζονται παραστατικά, με τον χρόνο που χρειάζεται το φως για να τις καλύψει. Ας υπομνησθεί ότι το φως τρέχει με ταχύτητα 300.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, τη μεγαλύτερη ταχύτητα που γνωρίζει η Φύση. Ταξιδεύοντας μ' αυτή την ιλιγγιώδη ταχύτητα, ένας υποθετικός ταξι-­ διώτης χρειάζεται ένα μόνο δευτερόλεπτο για να φτάσει στη Σελήνη· χρειάζεται μερικές ώρες για να ξεφύγει από το ηλιακό μας σύστημα- κά­που 100.000 έτη για να διασχίσει τον Γαλαξία μας, και 2 εκατομμύρια έτη για να φθάσει στην Ανδρομέδα, τον κοντινότερο προς τον δικό μας γα­λαξία- τέλος, χρειάζεται 15 τουλάχιστον δισεκατομμύρια έτη για να βρε­θεί, αυτός ο υποθετικός ταξιδιώτης, στα πέρατα του ορατού Σύμπαντος, έχοντας διασχίσει μερικά δισεκατομμύρια γαλαξίες που ο καθένας απο­τελείται κατά μέσο όρο από 100 δισεκατομμύρια άστρα! Αν όμως οι αριθμοί αυτοί δίδουν μια ιδέα της ασύλληπτης εκτάσεως του Σύμπαντος, είναι διδακτική επίσης η αναφορά σε ορισμένα μεγέθη που χαρακτηρίζουν τον μικρόκοσμο. Το πρωτόνιο, το βασικό μικροσωματίδιο της ύλης, έχει διαστάσεις 1Ο1 5 m και την απειροελάχιστη μάζα των 1Ο-27 kg- είναι ελαφρότερο δηλαδή από ένα κουνούπι, κατά έναν αριθμό με 21 μηδενικά! Ένα μέσο άτομο, όπως αυτό του οξυγόνου, έχει διαστάσεις 10-10m, μεγαλύτερες κατά 100.000 φορές περίπου από αυτές του πρωτονίου. Χρειάζονται δηλαδή κάπου 10 εκατομμύρια άτομα στη σειρά για να καλύψουν τη μύτη ενός μολυβιού. Είναι προφανές ότι ο αριθμός των ατόμων στο Σύμπαν είναι κολοσσιαίος. Εάν υποτεθεί ότι όλα τα αστέρια περιέχουν τον ίδιο αριθμό ατόμων με τον Ήλιο, τα άτο­μα του Σύμπαντος υπολογίζονται σε 1079 Η κλίμακα λοιπόν από το απείρως μικρό ―τον μικρόκοσμο― στο απέ­ραντα μεγάλο είναι ασύλληπτη. Ας σημειωθεί μόνον ότι για να διανύσει το φως ένα πρωτόνιο, χρειάζεται 10- 2 4 sec ― σε αντίθεση με τα 15 δισεκα­τομμύρια χρόνια που απαιτούνται για όλο το Σύμπαν. Είναι όμως μια κλίμακα που επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Έτσι, ο Ήλιος έχει μάζα πε­ ρίπου 2xl0 3 0kg και διαστάσεις 106 km. Μια μαύρη όμως οπή, όπως αυτή που υποθέτουμε ότι υπάρχει στον αστερισμό του Κύκνου, έχει πολύ μεγα­λύτερη μάζα από αυτήν του Ήλιου, αλλά διαστάσεις μόνον 10 km. Και ενώ η μέση πυκνότητα, ας πούμε στον πυρήνα της Γης, είναι 13 g/cm3 , αυ­τή του πυρήνα των ατόμων προσεγγίζει τα 2,8 x 1014 g/cm3 ! Είναι ενδεχόμενο ο αναγνώστης να έχει κουρασθεί από την αναφορά στους αριθμούς. Το νόημα αυτής της αναφοράς είναι να καταδειχθούν η απεραντοσύνη της κλίμακας και οι δυσκολίες που συναντά η επιστημονι­κή της διερεύνηση.


Όσο πράγματι απομακρυνόμαστε από τα ανθρώπινα μέτρα, και είτε προς το ελάχιστο είτε προς το μέγιστο, η ανίχνευση των όσων συνιστούν το Σύμπαν απαιτεί όργανα διαρκώς πιο πολύπλοκα: επι­ταχυντές και ηλεκτρονικές διατάξεις για τα στοιχειώδη συστατικά της ύλης, ηλεκτρονικά μικροσκόπια για τα κύτταρα και τη διπλή έλικα των μορίων της κληρονομικότητας, οπτικά τηλεσκόπια ή ραδιοτηλεσκόπια για την ανίχνευση ενός μακρινού γαλαξία. Είναι ίσως περιττό να σημειω­θεί ότι η καταγραφή ή ο συνδυασμός των δεδομένων και η πολύπλοκη θεωρητική τους επεξεργασία έγινε δυνατή μόνον χάρις στην αλματώδη εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι........



Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Α' ΜΕΡΟΣ, Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ..."Η Κόμη της Βερενίκης είναι μία μικρή ομάδα αστεριών, με ασθενική ως επί το πλείστον φωτεινότητα, που περικλείεται από τους αστερισμούς του Λέοντος, του Βοώτη και της μεγάλης Άρκτου..."

Γιώργος Γραμματικάκης

 Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ 




Δέκατη έβδομη έκδοση
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ
Ιδρυτική δωρεά Παγκρητικής Ενώσεως Αμερικής
 ΗΡΑΚΛΕΙΟ 1999 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ ΙΔΡΥΜ Α ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑΣ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑΣ Ηράκλειο Κρήτης: Τ.Θ. 1527, 711 10, Τηλ. (081) 394235, Fax: 394236 Αθήνα: Μάνης 5,106 81, Τηλ. (01) 3818372, Fax: 3301583 e-mail: pek@physics.uch.gr URL: http://www.pek.uch.gr

Στη Μαρία και τον Οδυσσέα 
Στα άλλα παιδιά

Η ΚΟΜΗ της Βερενίκης 13

 Η «Κόμη της Βερενίκης» είναι μια μικρή ομάδα αστεριών, με ασθενική ως επί το πλείστον φωτεινότητα, που περικλείεται από τους αστερισμούς του Λέ­οντος, του Βοώτη και της Μεγάλης Άρκτου. Για τους παρατηρητές του Βορεί­ου Ημισφαιρίου, η «Κόμη της Βερενίκης» μεσουρανεί τον Μάιο. Έτσι, κατά τις καθαρές νύχτες της Ανοίξεως, ακόμη και με γυμνό μάτι είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς καμιά δεκάδα από τα αστέρια της. Παρ' όλο που επίσημα καταγράφηκε ως αστερισμός από τον σπουδαίο Δανό αστρονόμο Tycho Brahe τον 17ο αιώνα, η «Κόμη της Βερενίκης» συνοδεύεται από έναν παλαιότατο μύ­θο. Η βασίλισσα Βερενίκη ήταν σύζυγος του βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαί­ου Γ' του Ευεργέτη και ορκίσθηκε να θυσιάσει τα ωραία μαλλιά της αν εκείνος γύριζε νικητής από μια εκστρατεία στη Συρία. Επειδή αυτό έγινε πράγματι, η πλεξούδα της Βερενίκης τοποθετήθηκε στον ναό, απ' όπου η θεά Αφροδίτη τη μετέφερε στους ουρανούς με ένα φτερωτό άλογο-άνεμο. Ο Κόνων, αστρονό­μος της αυλής αλλά και διπλωμάτης, υπέδειξε τη νέα αστρική παρουσία στον, έξαλλο για την απώλεια της κόμης, σύζυγο της Βερενίκης. Ας σημειωθεί ότι η Βερενίκη είχε ήδη βάλει να δολοφονήσουν τον νεαρό εραστή της μητέρας της, που εκείνη της προόριζε για σύζυγο. Με τα σύγχρονα τηλεσκόπια, στο πεδίο που ορίζεται από τον αστερισμό της «Κόμης της Βερενίκης» έχουν ανιχνευτεί χιλιάδες γαλαξίες που απέχουν α πό μας εκατοντάδες εκατομμύρια έτη φωτός. Πλησιέστερα, σχετικά, ευρίσκε­ται ο σπειροειδής γαλαξίας Μ67, που, εξαιτίας μιας μεγάλης περιοχής από σκοτεινή σκόνη, ονομάζεται και «μαύρος οφθαλμός». Στην «Κόμη της Βερενίκης» έχουν παρατηρηθεί αρκετές εκρήξεις υπερκαινοφανών. Μια πρόσφατη παρόμοια έκρηξη παρατηρήθηκε το 1940 στον γα­λαξία NGC 4725. Η πρώτη φωτογραφία δείχνει τον γαλαξία πριν από την έκρηξη, ενώ το βέλος στη δεύτερη φωτογραφία υποδεικνύει τον υπερκαινοφανή, όταν ήδη είχε αρχίσει να μειώνεται η λαμπρότητά του.


Πρόλογος 

ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΕΡΙΕΡΓΟ το ότι «Η Κόμη της Βερενίκης» του φίλου Γιώργου Γραμματικάκη προλογίζεται από έναν φι­λόλογο και αρχαιολόγο. Το τόλμημα ίσως θα μου συγχωρηθεί από λίγους παλιούς συμμαθητές που θυμούνται ακόμη ότι στις πρώ­τες τάξεις του Γυμνασίου ήθελα να γίνω ...«αστρονόμος και χημι­κός» και ότι είχα σπάσει αρκετούς φακούς του βιβλιοπωλείου του παππού μου προσπαθώντας μάταια να φτιάσω ένα τηλεσκόπιο! Κοί­ταζα από την ταράτσα του σπιτιού μας τον Πήγασο και την Κασσιό­πη (αυτό ήταν ακόμη τότε δυνατόν) και διάβαζα το «Σύμπαν» του Ραπτάρχη. Υπάρχει όμως και μια άλλη σοβαρότερη πλευρά αυτής της ασυνή­θιστης ανάμιξης διαφορετικών επιστημών. Έχει αρχίσει να γίνεται νοητό ότι πρέπει να οδηγηθούμε προς μια περισσότερο ενιαία αντίλη­ψη της επιστήμης, προς μια νέα σύνθεση των κλάδων της. Ο Γιώρ­γος Γραμματικάκης ανήκει στους επιστήμονες που πιστεύουν στη δυ­νατότητα αυτή και που ήδη την πραγματοποιούν συνδυάζοντας την πλήρη κατοχή μιας ειδικότητας με ευρύτατη παιδεία, πλούτο ενδια­φερόντων και βαθύ φιλοσοφικό προβληματισμό. Πιστεύει, όπως και εγώ, στην ανάγκη ενός νέου «ανθρωπισμού», που θα βλέπει το θαυ­μαστό φαινόμενο του κόσμου και της ζωής σαν κάτι ουσιωδώς ενι­αίο. Άκουσα από το στόμα του ότι ο Αϊνστάιν έλεγε πως είχε επηρεασθεί κυρίως από τον... Ντοστογιέφσκι! Ακόμη, όροι που αναφέρο­νται στη δομή της ύλης προέρχονται από ένα μυθιστόρημα του J. Joyce! Η αναδημιουργία του «homo universalis», του «γενικού αν­θρώπου», όπως τον ήξερε η Αναγέννηση, είναι ο μόνος τρόπος να σωθεί ο ανθρώπινος πολιτισμός και η Γη από τον μύθο της τεχνολο­γικής «προόδου» και της απεριόριστης «αναπτύξεως». Υπάρχουν πα­ρήγορες ενδείξεις ότι η αντίστροφη μέτρηση για τον μύθο αυτόν έχει αρχίσει. Ο άνθρωπος θα αποκτήσει και πάλι συνείδηση του κοσμικού χώρου, της θέσης του μέσα σ' αυτόν και της απροσμέτρητης αξίας και σημασίας της μοναδικής και ανεπανάληπτης ζωής του. Ως εισα­γωγή στην τριπλή και αδιάσπαστη αυτή μύηση, δεν μπορώ να φα­νταστώ κάτι πιο καίριο από το παρόν σύγγραμμα του Γιώργου Γραμματικάκη. Με σαφήνεια, με γλαφυρό λόγο (γιατί είναι άριστος δάσκαλος και ομιλητής), και με συχνή αναγωγή στην ποίηση (από τους φιλοσοφι­κούς στίχους του συμπατριώτη μας Επιμενίδη ώς τον Καβάφη), αφηγείται ο Γραμματικάκης, στις σελίδες που ακολουθούν, τη συναρ­παστική περιπέτεια της δημιουργίας, από τη «μεγάλη έκρηξη» και τη συνεχιζόμενη έκτοτε «διαστολή των γαλαξιών», ως τον σχηματι­σμό του ηλιακού συστήματος, που ασφαλώς δεν είναι το μόνο - υπάρχουν και άλλα μέσα στον απέραντο χώρο. Υπερβαίνοντας τον χρόνο, φτάνει τελικά ο συγγραφέας στο απώτατο μέλλον, στο «τέλος του αιώνος», όταν, με την εξόγκωση του Ήλιου σε «ερυθρό γίγα­ντα», θα απορροφηθεί μέσα του ολόκληρο το σύστημα των πλανη­τών. Είναι η «εκπύρωσις», που συνέλαβε ήδη η αρχαία ελληνική φι­λοσοφία, το τέλος του κόσμου μας μέσα στη φωτιά: «solvet saeclum in favilla», «θα διαλυθεί ο αιών μέσα στις σπίθες», όπως λέει ένα παλιό αποκαλυπτικό ποίημα. Χαρακτηριστικά προσθέτει εδώ ο Γραμματικάκης, περιγράφοντας «τους ωκεανούς που μεταβάλλονται σε αέρα», ότι το τέλος της Γης θα συμβεί «αν η ανθρώπινη μωρία την αφήσει ως τότε ανέπαφη»! Ύστερα ο Ήλιος θα ξαναμικρύνει, θα γίνει «λευκός νάνος», πλησιάζοντας έτσι στο τέλος του, γιατί και τα άστρα πεθαίνουν, και υπάρχουν διάφοροι «θάνατοι αστεριών». Ένας από τους θανάτους αυτούς είναι η έκρηξη, που δημιουργεί τους «υπερκαινοφανείς». Πολλές παρόμοιες εκρήξεις παρατηρήθηκαν στην περίφημη «Κόμη της Βερενίκης», που έδωσε το όνομα της στο βι­βλίο! Διαβάζοντας στο χειρόγραφο του Γιώργου τα κεφάλαια αυτά, ένιωθα με ίλιγγο, όπως σε κάποιες μέρες του πολέμου, να φεύγει κάτω από τα πόδια μου το έδαφος και έβλεπα στο βάθος να σφύζουν τα άστρα! Άλλες φορές σκεπτόμουν, διακόπτοντας το διάβασμα, πό­σο θα χαίρονταν ο αστρονόμος των Πτολεμαίων στην Αλεξάνδρεια, ο Κόνων, και ο φίλος του ο ποιητής Καλλίμαχος, αν μπορούσαν να φανταστούν ότι με τον αστερισμό που ανακάλυψαν και ύμνησαν θα γίνονταν, ύστερα από αιώνες, οι ανάδοχοι του βιβλίου ενός μακρινού απογόνου και συναδέλφου των. Και λέω συναδέλφου (και για τους δύο), γιατί ο Γραμματικάκης δεν είναι μόνο φυσικός· είναι και ποιη­τής!

 Τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου περνούν σε μια συναρπαστική εξιστόρηση της εμφανίσεως της ζωής και έπειτα του ανθρώπου πάνω στη Γη, καθώς και στον φιλοσοφικό προβληματισμό γύρω από το σκοπό και το νόημα της εμφανίσεως αυτής. Είχε ήδη λεχθεί από την αρχή ότι η δημιουργία του κόσμου (που δεν είναι «άναρχος», όπως πιστευόταν άλλοτε), ήταν επίσης δημι­ουργία του χώρου και χρόνου (δεν υπήρχαν αυτά προ της «μεγάλης εκρήξεως»). Επαληθεύεται έτσι η ρήση του μεγάλου Χριστιανού φι­λοσόφου, του Ιερού Αυγουστίνου: «non in tempore sed cum tempore finxit Deus mundum». «Ο Θεός εδημιούργησε τον κόσμο όχι εν χρόνω, αλλά μαζί με τον χρόνο»! Ποιος όμως ο σκοπός όλης αυτής της μεγαλειώδους διαδικασίας; Ο Γραμματικάκης αναφέρεται, στο σημείο αυτό, στη λεγόμενη «ανθρωπική αρχή». Ο άνθρωπος ήταν απαραίτητος για την παρατή­ρηση του σύμπαντος. Διά του ανθρώπου η φύσις συνειδητοποιεί την ύπαρξή της και από τη στιγμή αυτή υπάρχει πράγματι. Ανάλογα με τον άνθρωπο «νοήμονα όντα» πρέπει, κατά τον συγγραφέα του βι­βλίου, να υπάρχουν και άλλα μέσα στο Σύμπαν. Αναρίθμητες ίσως φορές μέσα στον απέραντο χώρο και χρόνο έγιναν αναρίθμητα σύ­μπαντα, μόνο για να υπάρξουν «νοήμονα όντα» ικανά να παρατηρή­σουν. Ξαναπαίρνει έτσι ο άνθρωπος τη θέση που του αξίζει μέσα στη δημιουργία και η ανθρώπινη νόηση γίνεται σκοπός του «μεγάλου προγραμματιστή», του Θεού. Η υλική μικρότητα της Γης και του ανθρώπου δεν μειώνει καθόλου τη σημασία τους. Η αιωνιότητα και το άπειρο «χωρούν μέσα στη φούχτα μας», όπως έλεγε ένας παλιός, λησμονημένος σήμερα Ηρακλειώτης, ο μουσικός και ερασιτέχνης αστρονόμος Κώστας Ι. Σφακιανάκης. Δεν είναι τα χιλιόμετρά μας, ούτε τα ανύπαρκτα για το σύμπαν χρόνια μας, αυτά που μετρούν τη σημασία της δημιουργίας. Ακόμη και όταν ένας κόσμος καταστρέφε­ται, λέει ο Γραμματικάκης, αυτό δεν σημαίνει τίποτε μέσα στο σύνο­λο της μεγαλειώδους προσπάθειας για οργάνωση της ύλης-ενέργειας και για νόηση. Αντιστρέφεται έτσι το «Deus sive Natura» του Spinosa, γίνεται «Natura sive Deus», «Φύσις ή μάλλον Θεός»! Αυτή η «Θεία Φύσις», η «θεά Γαία», όπως χαρακτηριστικά την αποκαλεί ο Γραμματικάκης, πρέπει να προστατευθεί από τους εφιαλτικούς κινδύνους που την απειλούν σήμερα: πυρηνικά, υπερπληθυ­σμός, ενεργειακή σπατάλη, μόλυνση, καταστροφή της γεωργικής γης, του βουνού και του δάσους.


Είναι το πολυκέφαλο θηρίο που πα­ρουσιάζεται στις απλοϊκές, αφιλοσόφητες και «κυνικά ιδιοτελείς» μά­ζες με το απατηλό προσωπείο της Προόδου. Ο κίνδυνος αυτός, που απειλεί να εξαφανίσει τη Γη και τον άνθρωπο πολύ πριν από το φυ­σιολογικό τέλος του ηλιακού μας συστήματος, αναπτύσσεται αριστο­τεχνικά και τεκμηριωμένα στο 7ο και τελευταίο κεφάλαιο του βι­βλίου. Τελειώνοντας το διάβασμα, θυμόμουν κάποια πρωινά και απογεύ­ματα που συζητούσαμε ώρες με τον Γιώργο Γραμματικάκη καθισμέ­νοι στο κατ' εξοχήν «κέντρο» του Ηρακλείου ―το άλλοτε «Ρεγκινάκη», τα σημερινά «Αχτάρικα»― και στο σπίτι του: από εκεί, πλάι στην Εύα, τη Μαρία, τον Οδυσσέα, κοιτάζαμε τον Στρουμπουλά, το Μπουρούνι της Ρογδιάς και τη θάλασσα της Κρήτης. Ήταν για μέ­να ένας μικρόκοσμος καλοσύνης και Γνώσης, ένας μικρός αλλά χωρίς πέρατα Παράδεισος, μια μικρή αιωνιότητα, μέσα σε μια παράλογη και επικίνδυνη εποχή.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ 
 Υπό τύπον προλόγου 




  Από τη σειρά των ανεξήγητων φαινομένων τα οποία αποτελούν το Σύμπαν, ή τον χρό­νο, έτσι και η δημιουργία ενός βιβλίου δεν είναι λιγότερο μυστηριώδης. Όπως και όλες οι πράξεις του Σύμπαντος, είναι μια πράξη μαγική. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι εί­ναι ο πιο συναισθηματικός τρόπος για να προφέρεις ένα όνομα. Τώρα προφέρω εγώ το όνομά της: Maria Kodama· τόσα πρωινά, τόσες θάλασσες, τόσοι κήποι της ανατολής και της δύσης.
Χ. Μπόρχες «Οι αριθμοί»
ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ είναι πολλοί και κάποτε δυσδιάκριτοι. Στην ουσία του, ωστόσο, ένα βιβλίο αποτελεί πάντοτε μια προσπά­θεια επικοινωνίας. Αν την επικοινωνία αυτή ο συγγραφέ­ας την επιδιώκει με τον αναγνώστη ή τον εαυτό του, δεν έχει ίσως ιδιαίτερη σημασία. Εκείνο που έχει σημασία εί­ ναι όταν η επικοινωνία αφήνει κάποια ίχνη εσωτερικά: Στον συγγραφέα ή τον αναγνώστη. Δεν είναι σπάνιες οι φορές που τα ίχνη αυτά μένουν ανεξάλειπτα και στον συγγραφέα και στον αναγνώστη του. Ας σημειωθεί πάντως από την αρχή ότι ο αναγνώστης, ο υποθετικός αναγνώστης του παρόντος βιβλίου, δεν είναι ανάγκη να έχει ιδιαίτερη παιδεία. Αρκεί να έχει ενδιαφέ­ρον και την ανάλογη ευαισθησία για τη γνωριμία του κό­σμου και της εξελίξεώς του. Οι σελίδες που ακολουθούν δεν επιθυμούν συνεπώς να τον διδάξουν αυτό που επι­διώκουν είναι ν' ανοίξουν κάποιες χαραμάδες , που τη γνωριμία αυτή ίσως την κάμουν ευκολότερη. Προσπάθεια του συγγραφέα υπήρξε, λοιπόν, οι γνώσεις ή οι επιστημονικές πληροφορίες που υπάρχουν στο βιβλίο να εκφράζουν το καίριο και να μην προϋποθέτουν πολλά για την κατανόηση τους. «Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη», λέει κάπου ο Σεφέρης. Ο απλός λόγος ωστόσο, όταν έχει να κάνει κα­νείς με τα όσα η επιστήμη πρεσβεύει για τα σπουδαία του Σύμπαντος και της ζωής, είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Διότι στην απλότητα δεν πρέπει να θυσιάζεται η ακρίβεια και το αδογμάτιστο, που χαρακτηρίζουν τον επιστημονικό λόγο. Το παρόν βιβλίο άλλωστε, πέρα από την πληροφό­ρηση, επιδιώκει κάτι σημαντικότερο: Τον προβληματισμό του αναγνώστη περί τον κόσμο και τα μυστικά του. Αν, μετά την ανάγνωση των σελίδων του, λύθηκαν κάποια ερωτήματα του υποθετικού αυτού αναγνώστη, αλλά προέ­κυψαν ίσως άλλα βασανιστικότερα, η «Κόμη της Βερενί-­ κης» έχει πετύχει ένα μέρος από τον σκοπό της. Αντίθετα από την κοινή ίσως πεποίθηση, ο δάσκαλος —και ο συγ­γραφέας του βιβλίου δεν παύει να είναι δάσκαλος— δεν πρέπει τόσο να προσφέρει γνώσεις· χρειάζεται απλώς να ενθαρρύνει την αναζήτηση και την προσωπική στάση όσων η τύχη έφερε να τον ακούουν. Έ ν α βιβλίο, ασφαλώς, γράφεται μέσα μας επί πολλά χρόνια. Η γραφή του όμως στο χαρτί ενθαρρύνεται συνή­θως από κάποιες αφορμές, ή από το ωρίμασμα του χρό­νου. Έτσι, κατά τη διάρκεια της πανεπιστημιακής του ζω­ής, ζητήθηκε συχνά από τον υπογράφοντα να δώσει δια­λέξεις γι' αυτό που λέγεται ευρύτερο κοινό στην Αθήνα και σε μεγάλες ή μικρότερες πόλεις της Κρήτης. «Ο φίλος μας σηκώθηκε, χαιρέτησε και άρχισε να μιλά», έγραψε για μια παρόμοια διάλεξη η Ρέα Γαλανάκη. «Όμως , ενώ επρόκειτο να μιλήσει για μαθηματικά, φαίνεται πως δεν άντεξε την πρόκληση κι άρχισε να κάνει τον ταχυδακτυ­λουργό και τον μάγο, τραβώντας μέσα από το μανίκι του μια μαύρη τρύπα κι έναν άσπρο νάνο, ή βλέποντας μέσα σ' ένα κοινό ποτήρι νερό, σαν μέσα από κρυσταλλένια σφαίρα, ένα κίτρινο δαχτυλίδι να περιβάλλει το πορτοκα­λί του χρόνου...». Για όποιον, όπως ο συγγραφέας του βιβλίου, δεν κατέ­χει καλά τα μαγικά, το πορτοκαλί του χρόνου, έτσι καθώς χάνεται σιωπηλά, δεν έπαυσε ποτέ ν' αποτελεί πηγή αγωνίας. Οι διαλέξεις, ωστόσο, εκείνες ήσαν πράγματι μια πρόκληση. Ανάμεσα σε άλλα, έθεταν στην ουσία του το πρόβλημα της διαδόσεως της επιστημονικής γνώσεως, αυ­τή καθ' εαυτήν την αξία της. Αν κάτι ωστόσο ενδιαφέρει εδώ, ήταν ένας κοινός τους άξονας: Ότι οι άνθρωποι συμ­μετείχαν, άλλοτε με τρόπο βουβό κι άλλοτε εκφράζοντας ανοιχτά τις εσωτερικές τους διαθέσεις. Την καχυποψία ή τον θαυμασμό, την εμπιστοσύνη ή την αποστροφή τους προς τον επιστημονικό λόγο. Δεν ήταν σπάνιες οι φορές που μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας κυριαρχούσε. Αφού, ακριβώς όπως η ποίηση ή η τέχνη, η επιστήμη —όχι οι ξη­ρές της γνώσεις, αλλά το βάθος της— είναι σε θέση να ανυ­ψώσει τον άνθρωπο από τα μικρά και καθημερινά. Στην αναζήτηση ή την προσέγγιση του Άλλου. Ο ίδιος κοινός άξονας έγινε πάλι φανερός όταν, για το Σύμπαν και την εξέλιξή του ο υπογράφων έκανε μια σειρά εκπομπών στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ηρακλείου. Παρ ' όλο που η Ελλάδα η σημερινή αναλίσκεται σε άλλα —ή ίσως και γι' αυτό— φαίνεται ότι οι εκπομπές ακούστηκαν από πολύ κόσμο. Δεν ήσαν μόνο διανοούμενοι ή σπουδα­στές οι ακροατές· κάποτε ήσαν άνθρωποι απλοί, αλλά με πολλή μόρφωση. Ο ράφτης της οδού Ευγενικού, για πα­ράδειγμα, εκνευριζόταν όταν ένας πελάτης διέκοπτε την ακρόαση των εκπομπών όπως αποδείχτηκε, ο ίδιος εγνώριζε τον κόσμο του Σύμπαντος, το ίδιο καλά με εκείνον  των υφασμάτων του. Ο δε γνωστός «φιλόσοφος» των Αρχανών —αυθεντικός απόγονος των αρχαίων σοφιστών— έκανε στον υπογράφοντα ένα αμφιλεγόμενο σχόλιο: Ό,τι δεν καταλάβαινε απολύτως τίποτα από το περιεχόμενο των εκπομπών, αλλά ότι αισθανόταν μεγάλη την ανάγκη να τις ακούει. Οίκτιρε δε, επειδή φανταζόταν την πνευμα­τική τους εξάρτηση, εκείνους που ήταν σε θέση και να κα-ταλάβουν το περιεχόμενο. Με βάση λοιπόν τις διαλέξεις αυτές και τις εκπομπές, γράφηκε μια πρώτη μορφή της «Κόμης της Βερενίκης». Η πρώτη αυτή μορφή αφορούσε στη δημιουργία και την εξέ­λιξη του Σύμπαντος· και, παρά τις προσδοκίες, παρέμεινε για πολύ καιρό στα συρτάρια. Τούτο αποδιδόταν στην τε­λειοθηρία του συγγραφέα και στις εγγενείς δυσκολίες ενός παρόμοιου εγχειρήματος. Όπως όμως έγινε αντιληπτό με τον καιρό, υπήρχε κι ένας άλλος λόγος, σημαντικότερος ίσως. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το Σύμπαν ―η Γη, οι γαλα­ξίες και τα νεφελώματα, τα δημιουργήματα της ζωής― υπάρχει από καιρό και ίσως θα υπάρχει για πάντα. Αλλά αν ο παρατηρητής, δηλαδή ο άνθρωπος, παύσει να υπάρ­χει, η γένεση ή η εξέλιξη του Σύμπαντος δεν αφορά περί­που κανέναν ή, ακριβέστερα, δεν θα περιγράφεται μήτε θα θαυμάζεται από κανέναν . Θα πρόκειται για την ακραία, την ολική μοναξιά.


Η πρώτη μορφή του βιβλίου χρειάστηκε λοιπόν να αναθεωρηθεί, για να περιλάβει τα σχετικά με την εξέλιξη της ζωής και τους κινδύνους που απειλούν τον πλανήτη που την φιλοξενεί. Έτσι απέκτησε μια κατ' οικονομία ανθρωποκεντρική μορφή και βρέθηκε πλησιέστερα προς τις εσωτερικές καταβολές του συγγρα­φέα. Και η μορφή όμως αυτή του βιβλίου παρέμεινε επί καιρό στα συρτάρια. Και τούτο, ενώ οι αναγνώστες των χει­ρογράφων μιλούσαν με καλοσύνη για κείνη ή την άλλη αρετή του. Φαίνεται ωστόσο ότι, όποια αμφιβολία ενυ­πάρχει μέσα μας, είναι ισχυρότερη από λογικές σκέψεις. Καθώς το γράψιμο προχωρούσε, ο συγγραφέας αισθανό­ταν ότι μήτε η πληροφόρηση, μήτε η ποίηση που κρύβουν συχνά οι επιστημονικές αλήθειες, είναι λόγοι αρκετοί για να εκδοθεί ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο, εκτός αν υπηρετεί έναν ειδικό σκοπό, εκφράζει πάντα ένα ρεύμα υπόγειο, μια εσωτερική αιχμή ή αιχμές του συγγραφέα. Διόλου κά­ποτε φανερές. «Τώρα όμως θα πω το μάθημά μου αν καταφέρω να το θυμηθώ», έγραψε ο Σάμιουελ Μπέκετ. Ποιο είναι λοιπόν το μάθημα —αν καταφέρει να το θυ­μηθεί!— που επιδιώκει να πει το παρόν βιβλίο και ο συγ­γραφέας του; Τί προσπαθεί να εκφράσει, πέρα και πάνω από τα άλλα, η «Κόμη της Βερενίκης»; Τούτο ο συγγραφέ­ας αισθάνεται ότι το ξέρει. Ακριβέστερα, αισθάνεται ότι το έμαθε στις πολλές ώρες που πάλευε με το βιβλίο και τις λέξεις του. Αισθάνεται ότι το ξέρει ή το έμαθε ― αισθάνε­ται όμως επίσης ότι μήτε να το διατυπώσει μπορεί, μήτε, αν μπορούσε, τούτο θα 'ταν σωστό προς τον αναγνώστη. Κάθε είδους δημιουργία «πνευματική», από την πιο μεγάλη ως την πιο ταπεινή —όπως η παρούσα― είναι, εν τέλει, προϊόν ενός εσωτερικού μονολόγου. Ο μονόλογος αυτός, ασφαλώς, επιθυμεί να καταλήξει σε διάλογο. Αν γίνεται, όμως, χωρίς να αλλοιωθεί η αιτία εκείνη που τον γέννησε, που τώρα και στο παρελθόν, αύριο ή πάντοτε, είναι μια και μόνη: Ό,τι εσωτερικά, συνήθως άρρητο, ας πούμε με πόνο, ο δημιουργός ένιωσε να κατακτά κάποιες στιγμές ή όνειρα του βίου του. Είναι γι' αυτόν τον λόγο που η ανά­λυση ενός έργου του πνεύματος ή της τέχνης, χρήσιμη ίσως για μια αρχική του προσέγγιση, ουδέποτε υποκαθιστά -κάποτε δε, παραποιεί— τη μυστική φωνή που εγέννησε το ίδιο το έργο. Η μυστική λοιπόν φωνή που εγέννησε την «Κόμη της Βερενίκης» δεν έχει λόγο, μήτε ίσως τρόπο, να αποκαλυ­φθεί. Έτσι, όπως για κάποιο σπουδαίον έρωτα, είναι κα­λύτερο να παραμένει κανείς εν σιωπή, παρά να προσπα­θεί να τον περιγράψει στα χαρτιά ή τα λόγια. Αν ο υποθε­τικός αναγνώστης, τελειώνοντας το βιβλίο, παραμείνει για λίγο ή πολύ σιωπηλός, κι αν την επόμενη μέρα —μια επόμενη μέρα— η Βερενίκη υπάρχει πια στη μνήμη ή την καθημερινότητα του, τότε το βιβλίο είχε λόγο, λόγο βαθύ­τερο που εκδόθηκε. Αναμφίβολα, η πληροφόρηση για τα σπουδαία της επιστήμης, και η αποκάλυψη της μαγείας που περιέχουν, υπήρξε μια κεντρική του έγνοια. Όπως όμως σ' έναν πίνακα ζωγραφικής τα χρώματα δεν είναι ο πίνακας, και σ' ένα κείμενο ποιητικό οι λέξεις δεν είναι το ποίημα, έτσι και στην «Κόμη της Βερενίκης» οι γνώσεις δεν αποτελούν την Κόμη· ειδικότερα, αυτήν της Βερενί­κης. Ως προς τον τίτλο του, πάντως, το βιβλίο στάθηκε τυχε­ρό. Ο συγγραφέας ήθελε να αποφύγει τις αυτονόητες επι­λογές, που θα μιλούσαν για την εξέλιξη του Σύμπαντος ή της ζωής· διότι μήτε την κεντρική του πρόθεση ανακλού­σαν, μήτε το υπόγειο ρεύμα που γέννησε το βιβλίο υπαινίσσονταν. Τότε, τύχη αγαθή, ο συγγραφέας έτυχε να δια­βάσει ένα έξοχο ποίημα του Καλλιμάχου, που δημοσιεύ­θηκε στο Παλίμψηστο, περιοδικό που εκδίδει η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.


Το ποίημα είχε τον τίτ­λο «Βερενίκης Κόμη» και η μετάφραση του οφειλόταν στον Στυλιανό Αλεξίου. Κατά σύμπτωση μάλιστα αξιοσημείωτη, αφιερωνόταν —τιμή ίσως, που δεν την άξιζε— στον υπογράφοντα. Έτσι, ως από μηχανής, ο τίτλος του βιβλίου ―η «Κόμη της Βερενίκης»― είχε ανευρεθεί. Το ποίημα του Καλλιμά­χου περιέκλειε, με συμβολισμούς και ομορφιά άφθαστη, τη δύναμη του μύθου και τα πάθη τα ανθρώπινα, την αν­θρώπινη κραυγή και την αιώνια σιωπή του Σύμπαντος. Καθώς μάλιστα ο συγγραφέας του παρόντος βιβλίου ανα­ζήτησε στην επιστημονική βιβλιογραφία τα σχετικά με την «Κόμη της Βερενίκης», ανακάλυψε με έκπληξη ότι στον αστερισμό αυτό έχουν παρατηρηθεί πολλές εκρήξεις υπερκαινοφανών. Και μια έκρηξη υπερκαινοφανούς, υπο­θέτουν οι σύγχρονες επιστημονικές απόψεις, είναι ένα γε­γονός γενεσιουργό της ζωής στο Σύμπαν αφού τότε και μόνον τότε είναι δυνατή η δημιουργία των βαρύτερων στοιχείων, που ανευρίσκονται στη Γη και τους ζώντες ορ­γανισμούς. Λέγεται ότι οι άνθρωποι της επιστήμης δεν επιτρέπεται να έχουν πίστη σε πράγματα υπερβατικά. Με την «Κόμη της Βερενίκης» όμως ο υπογράφων —και όχι για πρώτη φορά— αισθάνεται ότι παραβιάσθηκαν οι κα­νόνες του παιχνιδιού. Ένα βιβλίο που αναζητά τον τίτλο του, το ποίημα του Καλλιμάχου που γράφηκε πριν από πολλούς αιώνες, και η Βερενίκη, γυναίκα του πάθους και της μοίρας αλλά και έκρηξη αστρική, που κάπου στο Σύ­μπαν ίσως απετέλεσε την απαρχή ζωής· ας αναφερθεί ακόμα ότι ο συγγραφέας —ασφαλώς πολέμιος της αστρο­λογίας— γεννήθηκε το μήνα Μάιο, τότε που ο αστερισμός μεσουρανεί. Ή το παιχνίδι λοιπόν έχει άλλο νόημα, ή οι κανόνες του δεν είναι με πληρότητα γνωστοί. Έτσι έγινε, και το παρόν βιβλίο απέκτησε τον τίτλο του. Από δω κι έπειτα, το βιβλίο —κάθε βιβλίο— έχει την τύχη ενός μηνύματος που, καθώς λένε οι ναυτικές ιστο­ρίες, ρίχνεται στη θάλασσα μέσα σ' ένα μπουκάλι. Ανε­ξάρτητα από το αν το μήνυμα είναι σπουδαίο ή ανάξιο λόγου, από το αν τα γράμματά του είναι καλλιγραφικά ή με μελάνι πολυκαιρισμένο, το γραπτό έφυγε οριστικά από το χέρι εκείνου που το έγραψε. Δεν αρκεί η πρόθεση να ήταν αγαθή. Χρειάζεται τα ρεύματα της θάλασσας να έχουν τη σωστή κατεύθυνση, και οι άνθρωποι να περιδια­βάζουν στις παραλίες , για να φτάσει το μήνυμα σ' έναν ή σε περισσότερους . Έτσι ή αλλιώς , η «Κόμη της Βερενί­κης» άρχισε τη δική της ζωή. Ο συγγραφέας αυτή τη ζωή μήτε να την κατευθύνει, μήτε να την αλλάξει μπορεί. Η Βερενίκη ζει πια ανάμεσά μας , στα μικρά ή τα μεγάλα της καθημερινότητας , στη σιωπή της νύκτας ή λουσμένη στο πρωινό φως , ικανή να αγαπηθεί ή να την αγνοήσουν , να την αγγίξουν μερικοί με τρυφερότητα και οι πολλοί να πε­ράσουν αδιάφοροι στην παρουσία της . Είναι αυτό που ήθελε επί αιώνες η Βερενίκη, καθώς από τον αστερισμό του Λέοντος και της Μεγάλης Άρκτου έκλαιγε για τα πά­θη τα δικά της και τα ανθρώπινα , μέρος πάντοτε της Γης και μάρτυρας των υπέρλαμπρων εκρήξεων που κάποτε εγέννησαν τον έρωτα και τη ζωή.

Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι ..............




Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Ο ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ..."Ο Νίκος παρίστανε τον αδικημένο εξόριστο που γύρισε στην πατρίδα και προσπαθούσε να φέρει την δημοκρατία. Ο Μίλτος έκανε το ορφανό της χούντας και έπιανε επαφή με όλους τους νέους αφεντάδες ενώ ο Βασίλης φαίνονταν σαν εισαγωγέας όλων των χρήσιμων πραγμάτων για το υπερθέαμα της μεταπολίτευσης και όλοι ανεξαιρέτως έδιωχναν τη χολέρα της χούντας...."


19ο και τελευταίο κεφάλαιο.
(Αν έχετε την καλοσύνη μου λέτε την γνώμη σας...)

19) Σειρά σου και σειρά μου

Ωραίο παιχνιδάκι κι ο Νίκος ήξερε να το παίζει στην εντέλεια. Έκαναν μια επέκταση στην ΑΕ για να μπορούν να προσφέρουν και υπηρεσίες. Αστέρι σ’ αυτά τα κόλπα ο Πέτρος που τους υπέδειξε τον τρόπο να κάνουν ολόκληρη την δουλειά. 
Ο Νίκος παρίστανε τον αδικημένο εξόριστο που γύρισε στην πατρίδα και προσπαθούσε να φέρει την δημοκρατία. Ο Μίλτος έκανε το ορφανό της χούντας και έπιανε επαφή με όλους τους νέους αφεντάδες ενώ ο Βασίλης φαίνονταν σαν εισαγωγέας όλων των χρήσιμων πραγμάτων για το υπερθέαμα της μεταπολίτευσης και όλοι ανεξαιρέτως έδιωχναν την χολέρα της χούντας. Δεν έκαναν κάτι κακό, χρειάζονταν η αποχουντοποίηση, αλλά όχι και με το αζημίωτο, βρε αδερφέ…

Αποτέλεσμα εικόνας για πασοκ 1981

Άρχισαν να μπαίνουν παντού. Από προμήθειες γραφικών υλών μέχρι εκδόσεις νέων σχολικών βιβλίων. Δεν είχαν άποψη για το περιεχόμενο. Δεν έμπαιναν εκεί που υπήρχε περίπτωση να μπλέξουν σε αντιπαλότητες αυτά ήταν πράγματα που τα άφηναν στους ειδικούς. Αυτούς τους ενδιέφερε να έχουν την έκδοση. Έτσι κι αλλιώς το πνεύμα δεν φέρνει από μόνο του λεφτά, αυτά τα φέρνει το χαρτί που είναι γραμμένο επάνω. Τους συνεργάτες των εκδόσεων τους διάλεγαν από το μούσι. Όσο μεγαλύτερο μούσι είχε ο ¨σοφός¨ τόσο πιο εύκολα τον δέχονταν για συνεργάτη. Αν δεν είχε μούσι τον υποπτεύονταν για συνεργάτη της χούντας και μιας και η παλλαϊκή απαίτηση ήταν να δώσουν την χούντα στον λαό, του έδιναν κι αυτοί τα παπούτσια στο χέρι, δεν πάει να ήταν και ο Κορνήλιος Καστοριάδης.. 
-Δεν έχετε μούσι, κύριε, δεν μας κάνετε!
Έτσι είναι, γι’ αυτό η μεταπολίτευση είχε μέσα της τόσες πολλές τρίχες.
Το πράγμα μπερδεύτηκε πολύ όταν και αρκετοί που είχαν δουλειές με την χούντα, άφησαν μούσι και παρίσταναν τους αριστερούς. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πήγαν και χώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ, που ήταν η ανερχόμενη δύναμη. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί δεν πίστευαν σε τίποτα. Την πάρτη τους ήθελαν να βολέψουν. Το αν ήταν μέλη στο ΠΑΣΟΚ ή κολλητοί κάποιου μουράτου της χούντας, τους ήταν τελείως αδιάφορο. Αυτά δεν περνούσαν στα πραγματικά αριστερά κόμματα. Ας έπαιρναν τα μούτρα τους να πάνε στο ΚΚΕ και σου λέω ‘γω τι θα πάθαιναν. Αλλά εκεί γιατί να πάνε; Αυτούς τους ενδιέφερε το κόμμα που έβλεπε εξουσία και μάλιστα με προοπτική να κρατηθεί σ’ αυτήν.
Απέφευγαν επίσης τους έντιμους ανθρώπους και τους αληθινούς ιδεολόγους. Αν έβλεπαν κανέναν που ήταν καθαρός κι αμόλυντος δεν τον πλησίαζαν ούτε από απόσταση. Δεν ανοίγεις κουβέντα μ’ έναν τίμιο άνθρωπο όταν στόχο σου έχεις την λοβιτούρα… Αλλά και οι καινούριοι νοικοκυραίοι που άρχισαν να χώνονται στις διάφορες θέσεις, μ’ αυτό το πνεύμα λειτουργούσαν. 
« Ωχ αδερφέ, δεν μας αφήνετε ήσυχους; Στο κάτω-κάτω της γραφής, τόσον καιρό άλλοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια» 
Και μάλιστα αυτά που τους είχαν πάρει από το χέρι. Τώρα ήρθε η δική τους σειρά. Χρυσό τους πήραν αυτοί; Διαμαντένιο θα τους δώσουν οι άλλοι! Αλλαγή φρουράς στη μάσα. Δίκαια πράματα. Σειρά σου και σειρά μου… Στην αρχή, βέβαια, δεν ήταν απλή υπόθεση. Έπρεπε πρώτα να βρουν σε ποια κατάσταση ήταν το κράτος και μέχρι να γίνει αυτό, οι κάνουλες ήταν σφιχτές. Όταν όμως πήρε την κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, όλα έγιναν ευκολότερα. Κατέβηκε στις εκλογές με σύνθημα την αλλαγή. Έτσι αδιευκρίνιστα και ο καθ’ ένας μπορούσε να υποθέσει ό,τι του κατέβαινε.

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι μουσατοι του Πασοκ

Με τα προγράμματα της ΕΟΚ έμπαινε πολύ χρήμα στην χώρα. Η Ελλάδα άλλαζε με ταχείς ρυθμούς και για πρώτη φορά δίνονταν ιδιαίτερη προσοχή σε πράγματα που είχαν αγνοηθεί στο παρελθόν. 
Όπως, για παράδειγμα, ο πολιτισμός. Ήταν το ¨κάτι¨ που κανείς δεν μπορούσε να πει όχι. Μέχρι και σε στάνες στήθηκαν πανηγύρια. Να τιμήσουν την παράδοση, αλλά πάντοτε με μια εσάνς αλλαγής. 
Ο Νίκος είχε ανακατωθεί σε όλα. Η κομματική ταυτότητα του είχε ανοίξει όλες τις πόρτες αλλά αυτός φυσικά διάλεξε την πόρτα του υπουργείου εθνικής άμυνας. Κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς έκανε. Αυτός πάντως το έκανε (ό,τι κι αν ήταν αυτό) με πλήρη ευσυνειδησία. 
Ένα απόγευμα ήρθε στο γραφείο φουριόζος και ξαναμμένος.
-Βασίλη, παράτα ό,τι κάνεις και έλα μέσα να σου πω! 
-Τι έγινε, ρε Νίκο, συνέβη κανένα κακό;
-Όχι βρε, αλλά μπορεί να μας βγει σε πολύ καλό.
-Για πες;

Αποτέλεσμα εικόνας για αγορα του αιωνα 
-Πρώτ’ απ’ όλα, πες μου τι ξέρεις από όπλα.
-Πατάς την σκανδάλη και κάνουν μπαμ.
-Βρε όχι από δίκαννα. Σε ρωτάω αν ξέρεις από εισαγωγές όπλων, οπλικών συστημάτων και τέτοια.
-Νίκο, εγώ φυλακή δεν πάω! 
-Άσε τις σαχλαμάρες. Αφού ξέρεις ποιο πόστο έχω. Ύστερα δεν σου είπα να στήσουμε κανένα εργοστάσιο κατασκευής όπλων. Μεσαζοντιλίκι θα πουλήσουμε. Θα σου λέω εγώ ποιους πρέπει να πλησιάσεις και συ θα κάνεις τον σύνδεσμο. Τα υπόλοιπα ασ’ τα επάνω μου.
-Μωρέ φυλακή μην πάμε…
-Αποκλείεται. Θα τα ‘κονομήσουμε χοντρά! Η Ελλάδα ετοιμάζεται να κάνει την αγορά του αιώνα κι εμείς θα είμαστε εκεί για ν’ αρπάξουμε τον λουφέ. 
-Και ποιος θα μας πει για όπλα και τέτοια πράματα, ρε Νίκο; Εγώ δεν έχω ιδέα.
-Θα σου δώσω εγώ έναν που είναι αστέρι. Εκπαιδευμένος από τους Αμερικάνους. Γνήσιο τέκνο του Λαδά.

Αποτέλεσμα εικόνας για τανκ συγχρονα

-Σώπα ρε και που τον βρήκες;
-Ε… είναι κι αυτός από τους… αδικηθέντες της χούντας. 
Έτσι γνωρίστηκαν και με τον Μιχάλη. Ο τύπος ήταν πολύ ξύπνιος. Τον καταλάβαινες από μακριά ότι είχε περάσει από πολλές σκοτεινές τρύπες. Λιγόλογος και μόνιμα συγκεντρωμένος, μετρούσε την κάθε λέξη του και όταν την έλεγε φρόντιζε να μετράει. Είχε κι αυτός το μούσι του αλλά καταλάβαινες με την μία ότι δεν ήταν σαν τα μούσια των συνηθισμένων κουλτουριάρηδων. Αυτός το μούσι το είχε για κάλυψη μόνο και μόνο για να κρύβει το παρελθόν του, που αυτό κι αν ήταν θεοσκότεινο… 
Ο Μιχάλης εμφανίζονταν για λίγο στα γραφεία τους και μόνο όταν ήταν άκρως απαραίτητο. Σιωπηλός και πάντα με το σκοτεινό του ύφος, τους έκανε όλους να αισθάνονται αμήχανα. 
Ο Βασίλης τον είχε πάρει απόφαση. Όπως και να ‘χει κι οι δυο τους κοιτούσαν να κάνουν την δουλειά τους. Αυτός που δεν τον χώνεψε από την πρώτη στιγμή, ήταν ο Μίλτος. Όταν έκανε την εμφάνισή του ο Μιχάλης, εξαφανίζονταν και επέστρεφε μετά από δυο – τρεις ώρες που ήταν σίγουρος ότι ο άλλος θα είχε φύγει. Και τι δεν του είπε ο Βασίλης για να τον ηρεμήσει 

Αποτέλεσμα εικόνας για συγχρονα πολεμικα πλοια

-Τι κάνεις έτσι, μωρέ Μίλτο; Την δουλειά μας κοιτάμε να κάνουμε…
-Εν τάξει, θα την κάνουμε κι αυτήν. Αλλά.. να.. ξέρεις, μωρέ Βασίλη, το μνήμα του πατέρα μου είναι ακόμα πολύ φρέσκο… 
Είχε δίκιο! Ήταν πολύ νωρίς ακόμη για να μπορούν, όσοι έπαθαν, να ανεχθούν την κλίκα των εκτελεστών τους. Αλλά όμως έπρεπε να γίνει και η δουλειά και τα χρήματα ήταν πολλά. Πάρα πολλά! Θέλοντας και μη, ο Μίλτος, τον κατάπιε τον Μιχάλη. Του μιλούσε μόνο για ό,τι είχε να κάνει με την δουλειά. Ως εκεί! Έτσι κι αλλιώς ούτε ο άλλος ήθελε πολλές κουβέντες. Μπροστά τους υπήρχε ένα χοντρό παιχνίδι και είχε απ’ όλα: Τανκς, αεροσκάφη, πυραύλους, σκάφη του ναυτικού, σκάφη του λιμενικού. Να τρομάζεις. Και η αλήθεια είναι ότι τρόμαξαν. Το χρήμα που διακινούνταν ήταν ασύλληπτο. Όλοι αυτοί που κυκλοφορούσαν μέσα στο υπουργείο ή έρχονταν σε επαφή με τις επιτροπές αγορών, κυκλοφορούσαν μόνο με τζάγκουαρ ή τεράστιες μερσεντές, με σκούρα τζάμια. Ό,τι τους άγγιζε ήταν πανάκριβο κι ό,τι χρησιμοποιούσαν ήταν χρυσό. Μιλούσαν μόνο για εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια και για τεράστιες ποσότητες. 

Αποτέλεσμα εικόνας για συγχρονα πολεμικα ελικόπτερα

Ο Νίκος στην αρχή φοβήθηκε πολύ. Είχε την αίσθηση πως αν προσπαθούσε να χωθεί ανάμεσα σ’ όλα αυτά τα γεράκια, θα τον έβλεπαν και θα έσκαζαν στα γέλια. Έτσι, παρά τις διαφωνίες του Μιχάλη, αποφάσισαν να μην πλησιάζουν τις αγορές όπλων που είχαν ιλιγγιώδη νούμερα. Τους έφτανε να παίρνουν το κατιτίς τους, από τις παράπλευρες προμήθειες των αναλωσίμων.
«Να μη δίνουμε και στόχο, βρε αδερφέ»
Ο Μιχάλης, όμως ήταν συνεχώς με τα μούτρα κατεβασμένα κι ένα βράδυ τους μάζεψε όλους στο γραφείο. Βράδυ, ο λόγος το λέει δηλαδή. Έντεκα η ώρα την νύχτα τους ξεσήκωσε και τους κουβάλησε με την γλώσσα έξω. Με το που μαζεύτηκαν μπήκε κατ’ ευθείαν στο θέμα.
-Θέλω να μου πείτε αν αποφασίσατε να ενηλικιωθείτε;!!!
Ο τόνος της φωνής του ήταν αποφασιστικός και κάθετος. Τα μάτια του, είχαν μέσα τους αναμνήσεις από άλλες εποχές. Ίσως και κάτι από τον μπάτσο που είχε ¨υποδεχτεί ¨ τον Βασίλη, όταν είχε ξεσκεπαστεί ο ρόλος του Νίκου. 
-Μα τι λες τώρα, ρε Μιχάλη; 
Αποτόλμησε να πει ο Νίκος
-Λέω ότι εδώ γίνονται αγορές δισεκατομμυρίων και σεις ασχολείστε με τις προμήθειες από τα γυαλιστικά και τα γράσα. Και σας ρωτώ, αποφασίσατε να ενηλικιωθείτε; Έρχονται αγορές αεροσκαφών. Ή θα προχωρήσετε και θα πάρουμε από ‘κει τις προμήθειες ή να βρω άλλους που να αρκετά μεγάλοι για να κάνουν την δουλειά. 
Είχε δίκιο. Παίζονταν χοντρά παιχνίδια μπρος στα μάτια τους κι αυτοί παρίσταναν τους θεατές. Ήξεραν πια τι να κάνουν, απλά έπρεπε να το τολμήσουν. Ο Νίκος κατάλαβε ότι έπρεπε να πάρει το θέμα επάνω του.

Αποτέλεσμα εικόνας για συγχρονα οπλικα συστηματα

-Λοιπόν, ο Μιχάλης έχει δίκιο. Κάποια στιγμή πρέπει να πάρουμε και ‘μείς αυτό που μπορούμε. Έχουμε πια τις επαφές μας με ανθρώπους που μπορούν να μας φέρουν πολύ κοντά στον υπουργό. Είναι βέβαιο ότι η εμφάνισή μας θα τραβήξει τα βλέμματα αυτών που ενδιαφέρονται για ανθρώπους που βρίσκονται σε θέσεις – κλειδιά. Από την στιγμή που θα με πλησιάσουν, θα τους παραπέμψω σε σένα Βασίλη και στον Μίλτο. Ο Μιχάλης θ’ αναλάβει να πλησιάσει τους ανθρώπους των εταιρειών και τους «συνοδούς» τους, έτσι που να ξέρουμε τι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν. Από κει και πέρα είναι θέμα του υπουργείου και των στρατιωτικών, θα συμφωνήσουμε τι πρέπει να πάρει ο καθ’ ένας και θα στήσουμε την αγορά. (Έκανε μια μικρή παύση) …και ο Θεός βοηθός. 
Νάτος πάλι ο Θεός…. βοηθός των αρπαχτικών!
-Εν τάξει, είπε ο Βασίλης, τέρμα το ψιλικατζίδικο. Πάμε να τ’ αρπάξουμε χοντρά. Αλλά αφήστε τον Θεό κατά μέρος. 
-Αλήθεια ρε Βασίλη, είπε ο Μιχάλης, γιατί σε λένε καφετζή;
-Βρε άει στο διάολο και συ!!! 

Αποτέλεσμα εικόνας για συγχρονα πολεμικα αεροσκαφη

Η δουλειά έγινε αριστοτεχνικά. Αυτοί που ανακατώθηκαν ήταν ειδικοί της λοβιτούρας. Ήξεραν τι να κάνουν και μέχρι ποιο επίπεδο να γίνει γνωστή η ανάμιξη των μεσαζόντων. Είχαν μεσολαβήσει στις αγορές για ένα σωρό στρατούς και είχαν ταΐσει στόματα και στόματα. Από επιτροπάρχες μέχρι υπουργούς και πρωθυπουργούς. Ενεργούσαν με την σιγουριά του ειδικού και φρόντιζαν να μην ξέρουν αυτοί που δεν έκανε ή δεν τους βόλευε να ξέρουν. Οι επαφές μ’ αυτούς τους τύπους τους δίδαξαν πολλά πράγματα. Ήταν φορές που δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί έκαναν κάποιες περίεργες κινήσεις. Στην πορεία όμως διαπίστωναν ότι ήταν ενέργειες αποφυγής ανταγωνιστών ή προσπαθούσαν να ρίξουν στάχτη στα μάτια κάποιων περίεργων. Πάντως ό,τι κι αν έκαναν ήταν ψυχρά υπολογισμένο και δεν τους ξέφευγε ούτε χαμόγελο αν δεν ήταν να βγάλουν κάτι χρήσιμο πίσω απ’ αυτό. 
Τελικά η αγορά έγινε χωρίς να πάρει κανένας χαμπάρι, ο υπουργός ήταν ευχαριστημένος και ένα τεράστιο ποσόν, τους κατατέθηκε στον λογαριασμό μιας τραπέζης στα νησιά του Σολομώντος. 
Βέβαια τα αεροπλάνα βγήκαν ακριβότερα. Ε.. δεν βαριέσαι; Έτσι κι αλλιώς θ’ αγοράζονταν σ’ αυτήν την τιμή, ίσως και μεγαλύτερη και κάποιοι άλλοι θα ήταν ωφελημένοι. Τι πείραζε που ήταν αυτοί; Στο κάτω-κάτω, αυτοί ήταν παλιοί στο παιχνίδι και ήξεραν να μετριάζουν τις απαιτήσεις τους, για να δουλεύει η μηχανή χωρίς να κολλάει στους ελέγχους. Δεν ήταν σαν κάτι καινούριους νοικοκυραίους, που ήθελαν με ένα ελικόπτερο να γίνουν πλούσιοι… 
Είχαν κάτσει μέχρι αργά στο γραφείο, ο Νίκος με τον Βασίλη για ¨σύσκεψη¨. Βλέπεις, τα παιδιά του Νίκου είχαν μεγαλώσει και έκαναν τόση φασαρία που δεν τον χωρούσε το σπίτι. Κούρντιζε κι αυτός μια σύσκεψη με τον Βασίλη και άφηνε την Βαγγελιώ να βγάλει το φίδι από την τρύπα. 
Τώρα το μπαρ του γραφείου είχε συνεχώς από τα προϊόντα που έκαναν εισαγωγή και φυσικά ήταν πρόκληση για τον Νίκο που δεν έλεγε να παραιτηθεί από τις κακές συνήθειες. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μπουκάλια με ποτά

Την συνεργασία με τα ξαδέλφια από την Αμερική, δεν την σταμάτησε ποτέ και του βγήκε σε καλό. Η ¨αλλαγή¨ είχε μέσα της πολύ ουίσκι.
Ο Κώστας και η Ιωάννα, έρχονταν κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα κουβαλώντας ολόκληρη την οικογένειά τους. Είχαν σφίξει οι δεσμοί των οικογενειών και κάθε φορά που έφευγαν επαναλαμβάνονταν οι ίδιες δακρύβρεχτες σκηνές. Μετά τον θάνατο της θείας Ευθυμίας είχε μεγαλώσει η αγάπη τους για την πατρίδα. Σαν από ανάγκη να κρατήσουν τώρα αυτοί τον δεσμό με τον τόπο τους. Βελτίωσαν τα Ελληνικά τους και φρόντισαν να τα μάθουν και στα παιδιά τους, σαν φυλακτό από τους προγόνους τους. Ο Γκας, μάλιστα, άρχισε να φτιάχνει ούζο στο εργοστάσιο τους! Είχαν πάει στην Λέσβο για διακοπές και είχε κάνει συνεργασία με κάποιους ποτοποιούς από το Πλωμάρι. 
Πρώτο πράμα: Ούζο Πλωμαρίου made in USA… 
Το ποτό έφερε την κουβέντα και τις αναμνήσεις
-Ρε Βασίλη, θυμάσαι εκείνα τα τέσσερα κατοστάρικα;
-Πως, αμέ!! Ξεχνιούνται κάτι τέτοια; Ακόμα απορώ πως την γλύτωσα από εκείνον τον μπάτσο… 
Γέλασαν κι οι δυο με την ψυχή τους. Γιατί να μην γελάσουν; Είχαν εξασφαλίσει χρήμα με τον αυτόματο πιλότο. Η εταιρεία έβλεπε ήδη τα νέα μέλη, που θα συνέχιζαν.
Ο Αλέκος είχε περάσει στο οικονομικό πανεπιστήμιο και ο Μίλτος του έλεγε τι να προσέχει περισσότερο για ν’ αναλάβει κάποιους σημαντικούς τομείς της εταιρείας. Ο ίδιος είχε εξελιχθεί σε μαέστρο στο πώς να εξαφανίζουν τα λεφτά από τις μίζες, για να μην μπορεί να τα ανακαλύψει κανείς. 

Αποτέλεσμα εικόνας για εταιρειες off shore

Είχαν ανοίξει λογαριασμούς σε τράπεζες, σε όλους τους φορολογικούς παραδείσους της γης και το χρήμα πήγαινε μόνο του χωρίς να κάνει την εμφάνισή του στην Ελλάδα. 
-Να μόνο.. (είπε ο Βασίλης, συνεχίζοντας την κουβέντα) ρε Νίκο, τι να σου πω. Έτσι όπως γίνονται οι δουλειές σ’ αυτήν την χώρα… θα βουλιάξει, βρε παιδί μου. 
-Άκου να σου πω, ρε κουμπάρε, έχουν πέσει πολλά αρπαχτικά. Φαντάζεσαι ότι εμείς, κάνουμε τίποτα σημαντικό; Τρίχες κάνουμε! Που να δεις τι γίνεται με τα βαφτίσια από τα ξένα αγροτικά προϊόντα. Πράγματα που ελέγχονται, δηλαδή, από τους μηχανισμούς της ΕΟΚ και να δεις που στο τέλος θα μας καθίσουν στο σκαμνί και θα μας βάλουν να πληρώνουμε ένα σωρό λεφτά από πρόστιμα. Και θες να σου πω κάτι ακόμα; Τα χοντρά παιχνίδια παίζονται έξω από την Ελλάδα. Όταν τα πάρει χαμπάρι ο κόσμος θα είναι πια αργά. Η Ελλάδα δεν την γλυτώνει με τίποτα. Θα χρεοκοπήσει και μάλιστα πολύ άγρια. Αλλά τότε, εμείς θα είμαστε μακριά. Πολύ μακριά.


Αποτέλεσμα εικόνας για καφετζησ

Γιώργος Χατζηκυπραίος