Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ?...Συχνά τίθεται αυτό το ερώτημα. Τόσο μεταξύ των ανθρώπων, όσο και στη συζήτηση του καθενός με τον εαυτό του. Θα ήθελα απόψε να το συζητήσουμε, να επιχειρηματολογήσουμε και ίσως να καταφέρουμε να διακρίνουμε κάποιες λεπτομέρειες που συντείνουν σε παρεξηγήσεις και σε στρεβλώσεις της σκέψης...

Αλλάζει ο άνθρωπος;

Change-Your-Opinion-about-YourselfΑλλάζει ο άνθρωπος? Συχνά τίθεται αυτό το ερώτημα. Τόσο μεταξύ των ανθρώπων, όσο και στη συζήτηση του καθενός με τον εαυτό του. Θα ήθελα απόψε να το συζητήσουμε,να επιχειρηματολογήσουμε και ίσως να καταφέρουμε να διακρίνουμε κάποιες λεπτομέρειες που συντείνουν σε παρεξηγήσεις και σε στρεβλώσεις της σκέψης.
Η αρχική παραδοχή είναι πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Αλλά θα πρέπει πριν βιαστεί κάποιος να βγάλει ένα απογοητευτικό συμπέρασμα,να ξεκαθαρίσω τι θέλω να πω με την παραπάνω παραδοχή. Ας πούμε ότι οι τάσεις μας,είναι αυτές που μας κατευθύνουν.Και σχετικά με τις τάσεις,έχουμε συζητήσει σε προηγούμενες εκπομπές.Όπως η τάση μας να έχουμε το ρόλο του θύματος,ή η τάση μας να είμαστε ενοχικοί.
Με άλλα λόγια,κατά τη δική μου γνώμη,οι τάσεις μας να ρέπουμε προς έναν συγκεκριμένο ρόλο, είναι διαρκής και συνεχόμενη. Ανά πάσα στιγμή και σε ότι συμβαίνει γύρω μας,ο γνωστός μας ρόλος βγαίνει στην επιφάνεια και συνδιαλέγεται με την πραγματικότητα του εδώ και τώρα. Είμαστε όμως τόσο προσηλωμένοι στην πραγματικότητα αυτή,που δεν παρατηρούμε καθόλου τον εαυτό μας για το πως αντιδρά και πως συνδιαλέγεται. Και αυτό φυσικά,γίνεται γιατί ο ρόλος ,έχει γίνει ένα με το πετσί μας και είναι μια τόσο αυτοματοποιημένη αντίδραση,που δεν ξεχωρίζει από εμάς. Εμείς είμαστε ο ρόλος μας και ο ρόλος μας είμαστε εμείς. Και αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει. Είναι τόσο βαθιά εγκατεστημένο όλο αυτό,που πάντα θα είναι μέρος του εαυτού μας και πάντα θα προσπαθεί να αναλαμβάνει τα ηνία σε ότι κάνουμε.
Από αυτή την οπτική γωνία λοιπόν,ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Η διαφορά έγκειται στην προσπάθεια να καταλάβουμε τις τάσεις μας και να παρεμβαίνουμε σε αυτές τη στιγμή που χρειάζεται. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί κανείς να το πετύχει,μέσα από διαδικασίες ανακάλυψης του εαυτού, αρνούμενος να παραδοθεί στην εδώ και τώρα πραγματικότητα και θεωρώντας ως θέσφατο,πως ότι τώρα γίνεται έχει να κάνει με τον τρόπο που μάθαμε να αναλύουμε την πραγματικότητα.
Change-YourselfΜε αυτή τη διαδικασία,σιγά σιγά,μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε αυτές τις τάσεις μας,και να παρεμβαίνουμε τη στιγμή που χρειάζεται. Αν ας πούμε έχουμε πάρει ένα ρόλο και η τάση μας,μας οδηγεί σε μια δράση αυτό σημαίνει πως η τάση είναι αυτή που καθορίζει τις εξελίξεις. Μαθαίνοντας να την εντοπίζουμε,σε όλο και πιο σύντομο χρονικό διάστημα από την ώρα που εκδηλώνεται, μαθαίνουμε να αντιδρούμε τη στιγμή που εκδηλώνεται και να μειώνουμε διαρκώς το χρόνο απόκρισης. Αν έχει περάσει μια μέρα από την ώρα που έχει συμβεί κάτι και καταλάβαμε ότι είχαμε πάρει ένα ρόλο που καθόρισε τις εξελίξεις, αυτή την ώρα,ο ρόλος κυριάρχησε και καθόρισε. Αν μικραίνοντας αυτό το χρόνο απόκρισης,ας πούμε από τη μια μέρα στη μια ώρα,τότε ο ρόλος και η τάση μας,μπόρεσε να επηρεάσει για μία μόλις ώρα.
Καταλαβαίνει εδώ κανείς την τεράστια διαφορά.Στην πρώτη περίπτωση, σε μία ολόκληρη μέρα λειτουργήσαμε ως αυτό που μάθαμε να είμαστε,οπότε ασυνείδητα η εξέλιξη δεν ήταν χρήσιμη για την αληθινή ισορροπία μας,αλλά απλώς επαναλάβαμε ότι έχουμε μάθει,άσχετα αν αυτό είναι ωφέλιμο ή όχι για εμάς. Είναι απλά γνώριμο.Και στη δεύτερη περίπτωση σε μία μόλις ώρα,αντιληφθήκαμε την τάση για επανάληψη και στη συνέχεια μπορούμε παρεμβαίνοντας να αλλάξουμε τη ροή των πραγμάτων προς όφελος της ισορροπίας μας.
Στο σημείο αυτό,πολλά ερωτήματα,ίσως εγείρονται.Τι είναι τάση,τι ρόλος,τι είναι αυτό που εξυπηρετεί την ισορροπία και τι όχι και άλλα πολλά ερωτήματα.Αλλά οπωσδήποτε,δε θα ήταν δυνατόν να απαντηθούν ερωτήματα που έχουν να κάνουμε με μια μακρόχρονη και ίσως επίπονη σε στιγμές διαδικασία κατανόησης.Αν θέλει παρ’όλα αυτά,μπορεί κάποιος φίλος να καλέσει για να το συζητήσουμε,και ίσως μέσα από μια άμεση επικοινωνία,βγουν πιο άμεσα συμπεράσματα στο τι είναι αυτό που συζητάμε απόψε. Ας πούμε ότι ένας άνθρωπος πιστεύει και έχει εγγεγραμμένο μέσα του,πως οι άλλοι δεν τον αγαπούν.Και είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στο να παρατηρεί γύρω του εκείνες τις λεπτομέρειες που θα του επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη πιστεύει.Με άλλα λόγια,αυτό που αντιλαμβάνεται και βιώνει,δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα,αλλά με μια επιλεκτική πραγματικότητα,μέσα από μια ματιά,η οποία ήδη έχει προαποφασίσει ασυνείδητα πως θα κοιτάξει και πως θα επεξεργαστεί τι συμβαίνει τριγύρω.Σε αυτόν τον άνθρωπο,αυτή είναι μία τάση του και ένας ρόλος.
Η τάση να βιώνει τον κόσμο ως αρνητικό προς τον ίδιο και ο ρόλος εκείνου που δεν τον αγαπά κανείς.
Και βέβαια,αν μπορούσε να ξετυλίξει το νήμα της ζωής του,θα καταλάβαινε κάποια στιγμή,ότι αυτό είναι κάτι που το κουβαλά από τη γονεϊκή του οικογένεια,και από τότε είχε αποφασίσει εντός εισαγωγικών,πως ο κόσμος είναι αρνητικός και κανείς δεν τον αγαπά.Και στην πορεία,ψάχνει την ανακούφιση μέσα από τη συνεχή παρατήρηση του τι συμβαίνει γύρω του,αλλά με μια ματιά που περνάει από ένα προαποφασισμένο φίλτρο.Κι έτσι όχι μόνο καμία ανακούφιση δε μπορεί να βρει μέσα από μια τέτοια προσέγγιση,αλλά αντιθέτως,συμβάλει στο να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε όλα να ξαναγίνουν.Να επαναληφθούν με τέτοιο τρόπο,ώστε πραγματικά να κάνει τους άλλους να μην τον αγαπούν και να τον απορρίπτουν.Γιατί,αυτό είναι και το μήνυμα που περνά προς τα έξω,δίχως να το αντιλαμβάνεται.
Είναι σα να λέει «δεν πιστεύω ότι αξίζω την αγάπη σας».
Προκαλεί ασυνείδητα την απόρριψη, απαιτώντας την αγάπη, μιας και τότε που προσπαθούσε απλά να την κερδίσει,δεν το πέτυχε.Σε αυτό τον άνθρωπο λοιπόν, η τάση του αυτή καθορίζει τις εξελίξεις της ζωής του,με τρόπο ανεπαίσθητο και ακαθόριστο και το πιο πιθανό είναι η τάση αυτή να προσπαθεί να βγαίνει στην επιφάνεια και να καθορίζει,εις το διηνεκές. Η διαφορά έγκειται στο να καταλάβει ο άνθρωπος αυτός,τι είναι αυτό που ασυνείδητα επαναλαμβάνει και τώρα πια να παρεμβαίνει ,όχι στο περιβάλλον,αλλά στον ίδιο του τον εαυτό.
Με ρωτούν πολλές φορές κατά τη διάρκεια των συνεδριών,τι είναι αυτό που πρέπει να καταλάβουν και πότε θα γίνει η αλλαγή.Δεν είμαι της άποψης,ότι τα πράγματα μπορούν να προσχεδιαστούν και να δοθεί ένα συγκεκριμένο χρονικό πλάνο για τον κάθε άνθρωπο. Όπως πολλές φορές έχω αναφέρει,ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Η αλλαγή,γίνεται με τον καιρό.Τα πράγματα δουλεύουν μέσα του και απλά κάποια στιγμή,πιάνει τον εαυτό του να αντιδρά διαφορετικά σε μια κατάσταση.Να την αναλύει με διαφορετικό τρόπο και τότε είναι που συνειδητοποιεί ότι μια αλλαγή έχει επέλθει.
Πηγήpsychiatrosonline
Αντικλείδι , http://antikleidi.com


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ FAKE NEWS..."Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για τα λεγόμενα fake news ή αλλιώς ψευδείς ειδήσεις ή τρολ ή hoaxes, με κυριότερη αφορμή την καταγγελία της Hillary Clinton, η οποία λίγο πολύ δήλωσε πως έχασε τις εκλογές εξαιτίας της διασποράς ψευδών ειδήσεων από την πλευρά του επιτελείου του Donald Trump..."

Η παγκόσμια μάστιγα των fake news

625_8e206a5c-0515-32a3-1138-b02e5191672b
Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για τα λεγόμενα fake news ή αλλιώς ψευδείς ειδήσεις ή τρολ ή hoaxes, με κυριότερη αφορμή την καταγγελία της Hillary Clinton, η οποία λίγο πολύ δήλωσε πως έχασε τις εκλογές εξαιτίας της διασποράς ψευδών ειδήσεων από την πλευρά του επιτελείου του Donald Trump. Το σημαντικό σ’ αυτή την εκτίμηση είναι πως η παρ’ ολίγον πλανητάρχισσα θεωρεί πως τέτοιου είδους ειδήσεις μπορούν να “ανεβάσουν” ή να “ρίξουν” κυβερνήσεις.
Η H. Clinton τόνισε στην ομιλία της στο Καπιτώλιο πως η “επιδημία των fake news μπορεί να έχει συνέπειες στον πραγματικό κόσμο” και πως είναι χρέος του πολιτικού κόσμου να βάλει τέλος στην εξάπλωσή τους.
Ήταν ο Γαλιλαίος ψεύτης;

Επί της ουσίας, οι ψευδείς ειδήσεις υπήρχαν από πάντα. Όταν ο Γαλιλαίος είπε τον 17ο αιώνα πως η Γη γυρίζει, τον κατηγόρησαν για διασπορά ψευδών ειδήσεων επειδή η άποψή του δεν ταίριαζε με αυτή του Πάπα περί της θεϊκής παντοδυναμίας. Ο Γαλιλαίος όμως είχε δίκιο και αυτό αποδείχτηκε αργότερα. Σημασία όμως έχει το γεγονός ότι στόχος του φιλοσόφου ήταν να προχωρήσει σε μια επιστημονική ανακάλυψη και όχι με δόλο να επηρεάσει το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Πώς θα μπορούσε να φανταστεί ο Γαλιλαίος ότι όσα περισσότερα κλικ κάνεις σε ένα σάιτ, τόσα περισσότερα κέρδη μπορείς να έχεις. Το λεγόμενο clickbait – οι ειδήσεις-δόλωμα για κλικ – αποτελεί κίνητρο για ν’ αποφασίσει να γράψει και να διαδώσει κάποιος μια ψεύτικη είδηση, ακριβώς επειδή είναι κάτι που θα του αποφέρει χρήματα. Έτσι, επιλέγει ένα θέμα το οποίο θα προσελκύσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και αρχίζει να το διαδίδει στο διαδίκτυο.
ind23440
Ένας δεύτερος λόγος διασποράς ψευδών ειδήσεων είναι η αναπαραγωγή μιας πληροφορίας χωρίς την εξακρίβωσή της. Αυτό αφορά περισσότερο τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και τους χρήστες ενός κοινωνικού δικτύου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το δημοσίευμα της Washington Post, το οποίο αναδημοσιεύτηκε και στην Ελλάδα:
“Ρώσοι χάκερ εισέβαλαν στο δίκτυο ηλεκτροδότησης των ΗΠΑ”. Το άρθρο βασιζόταν σε πηγές προσκείμενες στην αμερικανική κυβέρνηση και έκανε λόγο για “χάκερ που κατάφεραν να παρεισφρήσουν σε μια εταιρεία διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στο Βερμόντ, εξαπολύοντας μια κυβερνοεπίθεση που δεν είχε συνέπειες για τη λειτουργία της εταιρείας, αλλά αποκάλυψε ότι το σύστημα είναι τρωτό”.
H Washington Post εμπλούτιζε το αποκλειστικό της άρθρο, ενώ παράλληλα ειδικοί και άλλα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να αμφισβητούν την εγκυρότητα του δημοσιεύματος. Μιάμιση ώρα αργότερα, η εταιρεία ηλεκτροδότησης ανακοίνωσε πως εντόπισε “κακόβουλο λογισμικό που προήλθε από ένα λάπτοπ σε ένα τμήμα και αμέσως απομονώθηκε”. Δηλαδή από τους ρώσους χάκερ που θα βύθιζαν τις ΗΠΑ στο σκοτάδι με ένα κλικ, η πραγματική είδηση μεταφέρθηκε σε ένα λάπτοπ που δεν ήταν συνδεδεμένο με το δίκτυο της εταιρείας και είχε κακόβουλο λογισμικό.
Το άρθρο της εφημερίδας αναδημοσιεύτηκε πολλές φορές, γεγονός που δείχνει πόσο εύκολα μια είδηση αναπαράγεται. Αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με έρευνα 6 στους 10 χρήστες του ίντερνετ αναδημοσιεύουν μια είδηση διαβάζοντας μόνο τον τίτλο και όχι το περιεχόμενο.
Άλλο παράδειγμα είναι η εξής ψεύτικη είδηση: “Ο γνωστός ηθοποιός Denzel Washington στηρίζει Donald Trump”. Αφότου διέψευσε το δημοσίευμα ο γνωστός ηθοποιός δήλωσε ότι “αν δε διαβάζεις εφημερίδες είσαι απληροφόρητος, αν πάλι τις διαβάζεις είσαι κακοπληροφορημένος”. Όπως τόνισε, “στο βωμό του αποκλειστικού, δε μετράει πια η αλήθεια. Μόνο ποιος θα βγάλει την είδηση πρώτος”.
ind2344
Η εποχή “πέρα από την αλήθεια”
H απόφαση του οίκου Oxford Dictionaries να χρίσει λέξη της χρονιάς το “post truth”, δηλαδή έναν νεολογισμό που μεταφράζεται ως “μετά αλήθεια” ή “πέρα από την αλήθεια”, και να περιγράψει το μεταμοντέρνο φαινόμενο της γκρίζας ζώνης ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, είναι ενδεικτική της νέας πραγματικότητας.
Το λεξικό ορίζει την μετα-αλήθεια ως το επίθετο που σχετίζεται με τις συνθήκες που κάνουν επίκληση στο συναίσθημα και παίζουν σημαντικότερο ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από τα αντικειμενικά γεγονότα.
Όπως αναφέρει ο Θεόδωρος Γεωργίου, καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας, στην Εφημερίδα των Συντακτών, η μετά αλήθεια “είναι μια εντελώς ευκαιριακή εκδήλωση του πνεύματος του νεοφιλελευθερισμού” που περιλαμβάνει μερικά βασικά επιστημολογικά περιεχόμενα. Το πρώτο είναι ότι οι εισηγητές του όρου δεν γνωρίζουν τίποτε από τις σχετικές φιλοσοφικές συζητήσεις περί αλήθειας και το δεύτερο ότι πρόκειται για κατασκεύασμα της “πνευματικής βιομηχανίας” την οποία επιστρατεύει ο νεοφιλελευθερισμός όταν δεν μπορεί να ερμηνεύσει την ίδια την πραγματικότητα και επιθυμεί να την “καταργήσει”.
Τα fake news, η μετα-αλήθεια είναι λέξεις που περιγράφουν φαινόμενα και συγκεκριμένα μια μετάβαση που λαμβάνει χώρα στην εποχή μας και αφορά τη μαζική ψηφιακή κουλτούρα. Για πρώτη φορά ζούμε σε μια εποχή που η πλειοψηφία των ανθρώπων έχει πρόσβαση σε τόσα πολλά δεδομένα (εικόνες, βίντεο, εγκυκλοπαίδειες) μέσω του ίντερνετ. Μάλιστα, πέρυσι για πρώτη φορά ξεπέρασαν οι συνδέσεις στο ίντερνετ από κινητό τις συνδέσεις από σταθερά pc. Τα smartphone έχουν αλλάξει ριζικά όχι μόνο τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων αλλά και τον τρόπο πληροφόρησής τους.
Η δημοκρατία περνάει μέσα από την πληροφορία και ακόμα καλύτερα μέσα από τη διαχείρισή της. Σε ελάχιστες χώρες υπάρχει στοιχειώδης εκπαίδευση για τη χρήση τεχνολογικών μέσων, με αποτέλεσμα να έχουμε γεμίσει αυτοκίνητα τα οποία κανείς δεν ξέρει να οδηγεί, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της πλειοψηφίας.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι το 80% των μαθητών και φοιτητών που συμμετείχαν σε έρευνα του πανεπιστημίου Stanford σχετικά με την αξιολόγηση της πληροφορίας δεν κατάφεραν να ξεχωρίσουν ένα πραγματικό άρθρο από ένα ψεύτικο, ούτε ένα δημοσιογραφικό άρθρο από ένα διαφημιστικό. Επίσης, ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι κριτήριο εγκυρότητας για τους νέους αποτελεί το μέγεθος της φωτογραφίας σε ένα άρθρο και όχι… η απουσία της πηγής του.

Ο διευθύνων σύμβουλος των New York Times, Mark Thompson, ανέφερε σε μια ομιλία του πως “το βαθύτερο ζήτημα που προκαλεί όλη αυτή την παράνοια είναι η εκ των υστέρων συνειδητοποίηση των μέσων ενημέρωσης ότι δεν κατέχουν πια την αποκλειστική αρμοδιότητα του να διαμορφώνουν και να κατευθύνουν την ειδησεογραφία”.
ind23441
Δίνοντας την μάχη κατά των fake news
Η απάντηση των τεχνολογικών γιγάντων όπως το Facebook και η Google είναι η δημιουργία προγραμμάτων που θα μπορούν να “διαβάζουν” τις ψεύτικες ειδήσεις χρησιμοποιώντας αυτοματοποιημένες μεθόδους. Το Facebook είχε δεχθεί τις περισσότερες επικρίσεις για τα fake news που διαδίδονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάτι που οφείλεται στον τρόπο λειτουργίας του: Στη ροή του κάθε χρήστη δίνεται προτεραιότητα σε νέο περιεχόμενο που έχει προηγουμένως προκαλέσει το ενδιαφέρον άλλων χρηστών, με αποτέλεσμα να διαδίδεται με ταχύτερο ρυθμό.
Παράλληλα, υπάρχουν αρκετά sites τα οποία βοηθούν το χρήστη να αναγνωρίζει τα fake news, καθώς η ταχύτητα με την οποία καταφέρνουν να γίνουν viral είναι σχεδόν τρομακτική.
Τέλος, υπάρχει πάντα και η θεωρία του Karl Popper που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός και αναφέρει τα εξής:
Είναι εύκολο να βγουν επιβεβαιώσεις, ή επαληθεύσεις, για σχεδόν κάθε θεωρία — αν ψάχνουμε για επιβεβαιώσεις.
Κάθε γνήσιος έλεγχος μιας θεωρίας είναι μια προσπάθεια να τη διαψεύσουμε ή να την αντικρούσουμε. Οι θεωρίες που παίρνουν μεγαλύτερα “ρίσκα” είναι πιο επιδεκτικές στον έλεγχο, πιο πολύ εκτεθειμένες στη διάψευση.
Τα τεκμήρια επιβεβαίωσης μιας θεωρίας είναι αξιόλογα μόνο όταν έχουν προκύψει από έναν γνήσιο έλεγχο της θεωρίας. “Γνήσιος” σε αυτή την περίπτωση σημαίνει ότι είναι αποτέλεσμα μιας σοβαρής μεν, αποτυχημένης δε, προσπάθειας να διαψευσθεί η θεωρία…
______________
  ~ Δανάη Μαραγκουδάκη
     Πηγή: liberal.gr
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com


Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

"ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ..."..."Πάλι σε άνεργο βρέθηκα. Συναντώ πολλούς τον τελευταίο καιρό. Από το 2000 που γεννήθηκα μέχρι τώρα και έχοντας γυρίσει 17 χώρες, είναι η πρώτη φορά που συναντώ τόσους πολλούς. Αυτοί με εκτιμούν και με υπολογίζουν περισσότερο..."

Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος



  Εύη Αγγελακοπούλου

   Πάλι σε άνεργο βρέθηκα. Συναντώ πολλούς τον τελευταίο καιρό. Από το 2000 που γεννήθηκα μέχρι τώρα και έχοντας γυρίσει 17 χώρες, είναι η πρώτη φορά που συναντώ τόσους πολλούς. Αυτοί με εκτιμούν και με υπολογίζουν περισσότερο.  Ο νέος στον οποίο ανήκω τώρα, έχει μόνο εμένα στο πορτοφόλι του. Και λίγα cents. Όλη μέρα μιλάει με κόσμο και λέει συνέχεια «να γυρίσουμε στη δραχμή ρε». Η δραχμή ήταν πριν από μένα, με μεγάλη ιστορία.
  Είναι νωρίς το απόγευμα. Ο νέος θέλει τσιγάρα. Και θέλει να με ανταλλάξει για αυτά. Αλλά είναι διστακτικός. Με αντάλλαξε τελικά με τα τσιγάρα και έτσι βρέθηκα στο ταμείο ενός περιπτέρου. Και εδώ ο περιπτεράς, την αναφέρει τη δραχμή συχνά, μιλώντας με κόσμο. Βρίζουν αυτούς που με έφεραν στη χώρα τους, γιατί κάπου πρέπει να επιρρίψουν ευθύνες. Για προσωπική ευθύνη ούτε λόγος. Βρέθηκα στα χέρια ενός μικρού κοριτσιού. Αγόρασε μια σοκολάτα. Τα παιδιά δε με υπολογίζουν πολύ αλλά μ’ αρέσει αυτό. Και πάντα θα με ανταλλάξουν για κάτι όμορφο, μια λιχουδιά ή ένα παιχνίδι. Όταν με κρατούν στον κουμπαρά τους, τότε με υπολογίζουν περισσότερο. Περιμένουν να γίνουμε πολλά, για να μας ανταλλάξουν με κάτι πολύ μεγάλο. Με έβαλε στην τσέπη της. Ούτε καν σε πορτοφόλι. Περπατάει και τρώει τη σοκολάτα της.


  Ξαφνικά, με βγάζει από την τσέπη της και με πετάει σε ένα μεταλλικό κουτί, που βρισκόταν μπροστά από έναν ηλικιωμένο κύριο, ο οποίος ζητιάνευε στο πεζοδρόμιο. Με χάρισε. Χωρίς αντάλλαγμα. Προχώρησε τον δρόμο της με χαμόγελο. Στο κουτί ήμουν το μοναδικό χαρτονόμισμα. Και γύρω μου κάποια cents.
   Ο ηλικιωμένος κύριος, με πήρε στα χέρια του και με κοιτούσε για αρκετή ώρα χαμογελαστός και έκπληκτος. Μπορεί να μην έχω μεγάλη αξία αλλά μπορώ και εγώ να προσφέρω. Και αν όχι πάντα μόνος μου, μαζί με άλλα χαρτονομίσματα, τα πάντα. Λίγο αργότερα με έδωσε σε μία κυρία. Δίνοντάς με, της ζήτησε συγνώμη. Της είχε κλέψει λίγες μέρες πριν έναν δίδυμό μου. Πεινούσε πολύ της είπε και αναγκάστηκε να το κάνει. Με κρατούσε τόσο γλυκά, σχεδόν με ευλάβεια πριν με δώσει. Σαν να ήμουν το πιο πολύτιμο πράγμα εκείνη τη στιγμή για αυτόν. Η κυρία, που ούτε είχε καταλάβει ότι την είχαν κλέψει, όντας απορημένη και ξαφνιασμένη του είπε «για να μου το γυρίζεις πίσω, δεν έκλεψες αλλά δανείστηκες. Και αφού εμένα δε μου έλειψε σημαίνει ότι δεν το έχω τόσο μεγάλη ανάγκη όσο εσύ. Μπορείς να το κρατήσεις». Και έτσι, αφού την ευχαρίστησε θερμά, με αντάλλαξε για φαγητό. Και αφού από το ταμείο του καταστήματος, βρέθηκα στο πορτοφόλι του κατόχου του έμεινα εκεί όλο το βράδυ. Το πρωί πήγε σε έναν περίεργο τύπο. Τις ξέρω αυτές τις φάτσες. Δε μου αρέσουν καθόλου. Είναι από αυτούς τους ανθρώπους που νοιάζονται πολύ για εμάς και κάνουν τα πάντα για να μας αποκτήσουν.

   Παλιά τους ήθελα αυτούς που με λάτρευαν αλλά με τα χρόνια άλλαξα γνώμη. Αν δε με έχουν, δεν είναι ευτυχισμένοι. Και αν με αποκτούν, ποτέ δε με εκτιμούν και θέλουν και άλλα, πολλά χαρτονομίσματα και μεγαλύτερης αξίας από μένα. Με έδωσε λοιπόν σε αυτόν για να αγοράσει ληγμένα, χαλασμένα κρέατα για το μαγαζί του σε χαμηλότερη φυσικά τιμή απ’ ότι τα καλά. Δυστυχώς έμεινα πολύ σε αυτόν. Μέχρι το βράδυ. Πάλι στα χέρια ενός νέου βρέθηκα. Του έδωσε ένα σακουλάκι χόρτο και πήρε εμένα μαζί με άλλα χαρτονομίσματα.  Αυτή είναι η διαφορά με τα παιδιά και τους μεγάλους. Τα παιδιά με ανταλλάζουν πάντα για κάτι που θα τους δώσει χαρά. Ενώ οι μεγάλοι για κάτι που νομίζουν ότι θα τους δώσει χαρά. Συχνά οι άνθρωποι με βρίζουν. Το χρήμα αυτό, το χρήμα το άλλο, το χρήμα εκείνο. Λένε ότι το χρήμα διαφθείρει. Πώς διαφθείρω κάποιον ήδη διεφθαρμένο; Και γιατί να φταίω εγώ που οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να κάνουν δικές τους σκέψεις;
     Παλιά αντιπαθούσα τους χώρους κράτησης, όπως τους κουμπαράδες και τις τράπεζες. Τώρα την αναζητώ τη φυλακή μου. Για να μην έρχομαι σε επαφή με τους ανθρώπους.  Αυτοί με λάτρεψαν, αυτοί βάσισαν την ευτυχία τους πάνω μου. Η ζωή τους έχει αξία μόνο αν υπάρχω εγώ. Είναι μισοί και ψάχνουν την ολοκλήρωση μέσα από μένα. Δεν έχουν καταλάβει ότι μεταξύ τους και όλοι μαζί είναι καλύτερα. Δε γνωρίζουν την έννοια πολλών ξεχασμένων λέξεων.  Ο νέος με αντάλλαξε και αυτός με τσιγάρα. Πάλι βρέθηκα σε ένα περίπτερο και περιμένω να περιηγηθώ ξανά στη συνέχεια του ταξιδιού μου.  Σε ποια τσέπη, πορτοφόλι, χέρια θα βρεθώ άραγε πάλι; Το σίγουρο είναι ότι βρίσκομαι πάντα κάπου σταθερά, στις σκέψεις, στις επιθυμίες, στις αγωνίες, στους φόβους, στις ζωές όλων.      
_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________  
   Η  Εύη Αγγελλακοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα αλλά ζει στον κόσμο της. Κάποιες φορές είναι όμορφα εκεί. Κάποιες άλλες όχι. Κάποιες φορές ο πραγματικός κόσμος της φαίνεται άδικος και άσχημος και θέλει να δίνει λίγο από τον δικό της μέσω της γραφής αλλά και της μουσικής...
 http://newmanitou.blogspot.com  agelakopoulou_e@yahoo.gr


Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ..."Ακούγοντας το όνομα Όμηρος το μυαλό μας πάει αμέσως στον Τρωϊκό Πόλεμο...Θέμα πασίγνωστο...Η αρπαγή της ωραίας Ελένης και η συλλογική αντίδραση των Ελλήνων που αποφάσισαν να τιμωρήσουν τους Τρώες και να αποκαταστήσουν την τιμή τους..."

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ (ελληνικοί υπότιτλοι)



Ακούγοντας το όνομα  Όμηρος το μυαλό μας πάει αμέσως στον Τρωικό πόλεμο..
Θέμα πασίγνωστο...Η αρπαγή της ωραίας Ελένης και η συλλογική αντίδραση των Ελλήνων που αποφάσισαν να τιμωρήσουν τους Τρώες και να αποκαταστήσουν την τιμή τους...
Έγιναν όμως έτσι τα πράγματα ή ήταν απλά ένα όμορφο παραμύθι του παραμυθά Ομήρου,,,


Η Ιλιάδα γράφτηκε από τον τυφλό παραμυθά Όμηρο 500 χρόνια μετά τον πόλεμο και όμως τα σύγχρονα ευρήματα τον δικαιώνουν..
Την καταγωγή του Ομήρου διεκδικούν η Χίος και η Σμύρνη και ήταν οικογένεια παραμυθάδων...
Το πιθανότερο είναι να γράφτηκε από πολλές γενιές και να έφτασε μέχρι το τελικό αποδέκτη. όπως άλλωστε γίνεται με όλους τούς μύθους και τις παραδόσεις...
Περιγράφει λοιπόν για την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην Ελλάδα, τα Βασίλεια και τους Βασιλιάδες, την δύναμη του συμμαχικού στρατού και την απαραίτητη βοήθεια των Θεών που τότε ανακατεύονταν στα κοινά για να έχουν τις σπονδές για την δόξα τους...
Συγκεντρώθηκε στην Αυλίδα της Βοιωτίας ένας τεράστιος στόλος 1.000 πλοίων γεμάτα με στρατιώτες, αλλά ο ούριος άνεμος δεν ευνοούσε τον απόπλου...
Μόνο μετά την θυσία της Ιφιγένειαςμ της κόρης του Αγαμέμνονα, φύσηξε το πολυπόθητο αεράκι που ταξίδεψε τον ελληνικό στόλο μέχρι τα παράλια της Τροίας....


Η Τροία, το Ίλιον δηλαδή, ήταν μια καλά οχυρωμένη πόλη με πανύψηλα τείχη και στρατό αρκετό για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Έτσι οι μάχες ήταν σκληρές και το αποτέλεσμα εντελώς ουδέτερο...
Κάπως έτσι ξεκίνησε η πολιορκία που ήταν γραφτό να κρατήσει 10 ολόκληρα χρόνια...
Ο Όμηρος δεν ασχολήθηκε με την πολιορκία παρά μόνο με τις 4 τελευταίες μέρες..
Περιγράφει μάχες, μονομαχίες, δολοπλοκίες, πάθη, όλα με φρικιαστικές λεπτομέρειες και από κει έχουμε τις φράσεις ¨ Ομηρικοί καυγάδες ή Ομηρικές μάχες "
Εν κατακλείδι καταλήγει με την άλωση της Τροίας με τον Δούρειο ίππο, ένα κόλπο του πολυμήχανου Οδυσσέα...
Ο Δούρειος ίππος ήταν ένα τεράστιο ξύλινο άλογο που στην κούφια κοιλιά του έκρυβε Έλληνες στρατιώτες ..
Οι Τρώες μετά την αποχώρηση των Ελλήνων, γκρέμισαν ένα τμήμα από το τείχος για να το μεταφέρουν μέσα στη πόλη σαν τρόπαιο της νίκης τους...
Το βράδυ με την ησυχία βγήκαν κρυφά οι Έλληνες και μαζί με τους υπόλοιπους, επιδόθηκαν σε ανελέητες σφαγές και εμπρησμούς καταστρέφοντας ολοσχερώς την Τροία...

Έτσι έληξε η Ιλιάδα του Ομήρου....
Ή μήπως δεν ήταν έτσι;
Ό, τι και να ήταν, η Ιλιάδα αποτελεί το πρώτο γραπτό κείμενο του δυτικού πολιτισμού...
Από τις ανασκαφές αποδείχτηκε το μέρος όπου ήταν χτισμένη η Τροία, αλλά θεωρούν την όλη ιστορία σαν ωραιοποιημένο παραμύθι...
Όπως όλοι οι πόλεμοι, τα αίτια ήταν οικονομικά και το σπουδαιότερο από όλα ήταν ο έλεγχος του εμπορίου του χαλκού...
Ο χαλκός εκείνη την εποχή ήταν κάτι αντίστοιχο με το σημερινό πετρέλαιο. Όποιος έλεγχε το εμπόριο του χαλκού, μπορούσε να δημιουργήσει κοσμοκρατορία...
Με την πτώση της Τροίας τελειώνει και η Εποχή του Χαλκού και σιγά σιγά ξεκινά η Εποχή του Σιδήρου.
Πάντως το γεγονός είναι ένα.....Οι ανασκαφές συνεχίζονται μέχρι να αποκαλυφθούν όλα τα μυστικά που οι αιώνες έκρυψαν στα σπλάχνα της γης....
Το συνοδευτικό documentary με ενσωματωμένους ελληνικούς υποτίτλους,αποτελεί μια πολυποίκιλη και εμπεριστατωμένη μελέτη, που εξετάζει τον Τρωικό πόλεμο από πολλές πλευρές....Πολιτισμικά, εθιμογραφικά, στρατιωτικά, αρχαιολογικά με υπέροχες αναδρομές και σχόλια....
Ομολογώ ότι με καθήλωσε..... 


Vasili Arkhipov, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ..."27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1962..Μιά μέρα η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως η πιο επικίνδυνη στην ιστορία του πλανήτη. Ποτέ άλλωστε δεν φτάσαμε τόσο κοντά στην καταστροφή, ή τουλάχιστον αν φτάσαμε, δεν το μάθαμε ποτέ..."


  Vasili Arkhipov, ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάμε όλοι τη ζωή μας



27 Οκτωβρίου 1962. Μια μέρα η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως η πιο επικίνδυνη στην ιστορία του πλανήτη. Ποτέ άλλοτε δεν φτάσαμε τόσο κοντά στην καταστροφή, ή τουλάχιστον αν φτάσαμε, δεν το μάθαμε ποτέ.


Όχι, δεν γλιτώσαμε τελευταία στιγμή τη σύγκρουση μ' ένα φονικό αστεροειδή, ούτε μας την έπεσαν εξωγήινοι και τους αποκρούσαμε με τόλμη και γενναιότητα.
Στις 27 Οκτώβρη του 1962, ο πλανήτης φλέρταρε πιο έντονα από ποτέ μ' έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Έναν τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο με πυρηνικά όπλα, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι. Θέλεις να σου θυμίσω τι είχε προβλέψει ο Αϊνστάιν γι' αυτό το ενδεχόμενο;
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή κι ας αναδείξουμε τον αληθινό ήρωα μιας ιστορίας η οποία θα μπορούσε να είναι κι η τελευταία που θα έγραφε το ανθρώπινο είδος στον πλανήτη.

Η κρίση στην Κούβα


© Παρέχεται από: 24 Media
Όπως λογικά θα γνωρίζεις, εκείνα τα χρόνια επικρατούσε ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις της εποχής, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Η ειρήνη ισορροπούσε σ' ένα τεντωμένο σκοινί κι αρκούσε το παραμικρό στραβοπάτημα για την επίσημη έναρξη εχθροπραξιών. Πολύ σοβαρών εχθροπραξιών, απ' αυτές που φαντασιώνεται ο Κιμ Γιονγκ Ουν στις βραδινές του ονειρώξεις.
Και το στραβοπάτημα ήρθε στις 27 Οκτωβρίου του 1962, στον εναέριο χώρο της Κούβας, στην οποία η ΕΣΣΔ είχε εγκαταστήσει πυρηνικές κεφαλές, έπειτα από συμφωνία του προέδρου Nikita Khrushchev με τον Fidel Castro.
Ένα αμερικάνικο κατασκοπευτικό αεροπλάνο καταρρίπτεται πάνω απ' την Κούβα και την ίδια στιγμή ένα U2 χάνεται και περιπλανιέται στον σοβιετικό εναέριο χώρο. Η ένταση χτυπάει κόκκινο και το αμερικάνικο Destroyer USS Beale του πολεμικού ναυτικού ξεκινάει επίθεση εναντίον του ρωσικού υποβρυχίου B-59.
Μόνο που το B-59 δεν ήταν ένα οποιοδήποτε υποβρύχιο, αφού ήταν εξοπλισμένο με πυρηνικά. Ουπς.
Βάλε για λίγο τον εαυτό σου στη θέση του κυρίου Valentin Savitsky, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του υποβρυχίου το οποίο δέχεται πυρά απ' τους Αμερικάνους. Πυρά τα οποία ήταν προειδοποιητικά κι είχαν σαν στόχο να προκαλέσουν την ανάδυση του B-59, κάτι που όμως ο Savitsky και τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν.

Valentin πάτα το


© Παρέχεται από: 24 Media
Πολύ σύντομα, το USS Beale των ΗΠΑ πλαισιώθηκε από περισσότερα Destroyers, με στόχο την άσκηση πίεσης στο ρωσικό υποβρύχιο.
Ο Savitsky, εξουθενωμένος θεωρεί ότι το υποβρύχιο είναι καταδικασμένο και προεξοφλεί την έναρξη του τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, για τον οποίο λογικά δεν θα προλαβαίναμε να διαβάσουμε στα σχολικά μας βιβλία.
Χωρίς πολλή σκέψη, δίνει εντολή να ετοιμαστεί για εκτόξευση η πυρηνική τορπίλη δέκα κιλοτόνων(!) την οποία έφερε το υποβρύχιο, με στόχο της το USS Randolf, το γιγαντιαίο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ το οποίο ηγούνταν των αμερικάνικων δυνάμεων.
Τι θα σήμαινε αυτό; Αρχικά, το Randolf θα διαλυόταν και το πυρηνικό σύννεφο πολύ γρήγορα θα εξαπλωνόταν απ' τη θάλασσα προς τη στεριά, χτυπώντας πρώτα τη Μόσχα, το Λονδίνο και στρατόπεδα της Γερμανίας.
Το δεύτερο κύμα επιθέσεων θα χτυπούσε 'οικονομικούς στόχους', έναν κάπως πιο κομψό τρόπο δηλαδή να πεις αθώους πολίτες, εξαφανίζοντας το μισό πληθυσμό του Ηνωμένου Βασιλείου επιτόπου.
Τέλος, σύμφωνα με πηγές του Πενταγώνου, ένα ακόμη πιο εφιαλτικό σενάριο ήθελε 5.500 πυρηνικά όπλα να χτυπούν 1.000 στόχους, μέσα στους οποίους ήταν και χώρες οι οποίες δεν εμπλέκονταν στον πόλεμο, όπως η Αλβανία και η Κίνα. Έτσι για το γιόλο που λέμε.
Το τι θα συνέβαινε στις Η.Π.Α πάλι δεν μπορεί να το πει κανείς με σιγουριά, πάντως οι πυρηνικές κεφαλές στην Κούβα βρίσκονταν λίγα χιλιόμετρα μακριά απ' το έδαφός της, αν και εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περισσότερες ζημιές στην Ευρώπη, η οποία για τους Αμερικάνους ήταν 'αναλώσιμη'. Ωραία πράγματα.

Vasili εσύ σουπερστάρ


© Παρέχεται από: 24 Media
Το μόνο που χρειαζόταν για να ξεσπάσει η κόλαση που περιγράψαμε πιο πάνω, η οποία θα έκανε τις ταινίες καταστροφής του Χόλιγουντ να κοκκινίζουν από ντροπή, ήταν να δώσουν το πράσινο φως για την εκτόξευση της πυρηνικής τορπίλης οι τρεις πιο υψηλόβαθμοι αξιωματικοί πάνω στο υποβρύχιο.
Δεν χρειαζόταν ούτε η έγκριση στρατηγών, ούτε του Κρεμλίνου. Αν οι τρεις αυτοί άνθρωποι συμφωνούσαν, θα έδιναν το σύνθημα για Παγκόσμιο Πόλεμο και πυρηνική καταστροφή.
Οι δύο απ' τους τρεις αξιωματικούς συμφώνησαν κι η μοναδική φωνή της λογικής υπήρξε ο Vasili Alexandrovich Arkhipov, φωνή η οποία ήταν αρκετή για να εμποδίσει την παράνοια.
Αναμφίβολα, ο σεβασμός τον οποίο απολάμβανε ο Arkhipov έπαιξε το ρόλο του. Βλέπεις, μόλις ένα χρόνο πριν ο νεαρός αξιωματικός εξέθεσε τον εαυτό του σε φονική ραδιενέργεια για να σώσει ένα υποβρύχιο του οποίου ο αντιδραστήρας υπερθερμάνθηκε. Μια υπερέκθεση η οποία οδήγησε τελικά και στο θάνατό του το 1998 σε ηλικία 72 ετών.
vas

Συσκευή αναπαραγωγής βίντεο από: YouTube (Πολιτική προστασίας προσωπικών δεδομένων)

Σ' αυτά τα 72 χρόνια τα οποία έζησε, ο Vasili μπορούσε να περηφανεύεται ότι κράτησε στα χέρια του τη μοίρα του πλανήτη και μας γλίτωσε απ' τη φρίκη ενός πυρηνικού πολέμου, τις συνέπειες του οποίου θα πληρώναμε μέχρι και σήμερα.
Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για εκείνον, είναι να θυμόμαστε ποιος είναι και να του πούμε ένα αργοπορημένο ευχαριστώ.

Μερικά χρήσιμα συμπεράσματα


© Παρέχεται από: 24 Media
Αν κάτι μας μαθαίνει η ιστορία εκείνης της ημέρας, είναι πως κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης κρίσης, η κρίσιμη απόφαση σπάνια ανήκει στις κυβερνήσεις. Ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ, Robert McNamara ήταν πάντοτε η εκτόξευση πυρηνικών χωρίς άδεια.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, ζήτησε να τοποθετηθούν ειδικές ασφάλειες με κωδικούς στις κεφαλές, οι οποίες όμως όταν τοποθετήθηκαν είχαν όλες τον κωδικό 00000000 για να μη χαθεί χρόνος σε περίπτωση που έπρεπε να εκτοξευθούν γρήγορα σε κάποια κρίση.
Όταν ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ ο Jimmy Carter, είχε ξεχάσει τους κωδικούς των πυρηνικών στο σακάκι που έστειλε στο καθαριστήριο, ενώ το 1995 ένα ρωσικό ραντάρ μπέρδεψε ένα νορβηγικό μετεωρολογικό πύραυλο με αμερικάνικη ρουκέτα και σήμανε συναγερμός, με τον τότε πρόεδρο της Ρωσίας Yeltsin να πρέπει μέσα σε 5 λεπτά να αποφασίσει αν θα χτυπήσει πίσω. Ευτυχώς για όλους, ήταν νηφάλιος.
Όπως καταλαβαίνεις, όσο υπάρχουν πυρηνικά όπλα, ο κίνδυνος μιας κρίσης κι ενός πολέμου θα ελλοχεύει διαρκώς και συνήθως την ευθύνη για μια επίθεση θα πρέπει να την αναλαμβάνει ένας μόνο άνθρωπος μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα.
Ας ελπίσουμε όσοι βρεθούν σ' αυτή τη θέση να δράσουν με τη νηφαλιότητα και την ψυχραιμία του Vasili.
Πηγή.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

..ΠΗΛΙΟ...ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΚΕΝΤΑΥΡΩΝ...!!!.."Ό, τι και να πει κανείς για να περιγράψει το πανέμορφο και καταπράσινο Πήλιο θα είναι λίγο μπροστά στην ομορφιά του. Το Πήλιο αποτελεί μία μικρογραφία της Ελλάδας καθώς βουνό, θάλασσα, ρυάκια, πλαγιές, σπήλαια, άμμος, βράχια μπερδεύονται μεταξύ τους δημιουργώντας ένα εκπληκτικό τοπίο ιδανικό να το επισκεφτείτε όλες τις εποχές..."

Πήλιο...το βουνό των Κενταύρων

Ό, τι και να πει κανείς για να περιγράψει το πανέμορφο και καταπράσινο Πήλιο θα είναι λίγο μπροστά στην ομορφιά του. Το Πήλιο αποτελεί μια μικρογραφία της Ελλάδας καθώς βουνό, θάλασσα, ρυάκια, πλαγιές, σπήλαια, άμμος, βράχια μπερδεύονται μεταξύ τους δημιουργώντας ένα εκπληκτικό τοπίο ιδανικό να το επισκεφθείτε όλες τις εποχές. Το πράσινο των ορεινών όγκων συνδυάζεται αρμονικά με το γαλάζιο του Αιγαίου και του Παγασητικού κόλπου. Το Πήλιο είναι βουνό στο νομό Μαγνησίας και εντυπωσιάζει τον επισκέπτη πέρα από το φυσικό του κάλος, με τα 24 γραφικά χωριά του, τα μοναδικής αρχιτεκτονικής παραδοσιακά αρχοντικά, τα λιθόστρωτα καλντερίμια, το ατμήλατο τρενάκι του, το χιονοδρομικό κέντρο στις Αγριόλευκες και το κέντρο ορεινών δραστηριοτήτων που προσφέρει εναλλακτικές πηγές άσκησης και ψυχαγωγίας. Το Πήλιο χωρίζεται σε ανατολικό, δυτικό, βόρειο και νότιο. Ας “ταξιδέψουμε” παρέα στους χειμερινούς προορισμούς του Πηλίου…
Η αρχόντισσα του Πηλίου, η μαγευτική Πορταριά, με θέση πάνω από το Βόλο, είναι η κυρία επί της υποδοχής και για πολλούς αποτελεί την πρώτη στάση της επίσκεψης τους στο γραφικό Πήλιο. Υπήρξε το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο των χωριών του Πηλίου. Ένας περίπατος στα πλακόστρωτα καλντερίμια του χωριού, στην όμορφη κεντρική πλατεία της σε συνδυασμό με τα άφθονα νερά, τους καταρράκτες και τις βρύσες συνθέτουν ένα γοητευτικό τοπίο.
Η γραφική Μακρινίτσα, αποτελεί πλέον το πιο τουριστικό χωριό και χαρακτηρίζεται από πολλούς ως «το μπαλκόνι του Πηλίου», καθώς προσφέρει πανοραμική θέα προς το Βόλο και τον Παγασητικό κόλπο. Έχει γραφικά λιθόστρωτα καλντερίμια διάσπαρτα με παραδοσιακές βρύσες, μια πανέμορφη πλατεία με αιωνόβια πλατάνια και παραδοσιακούς οικισμούς με αρχοντικά και σπίτια που μοιάζουν να κρέμονται σαν στολίδια στην καταπράσινη πλαγιά.
Makrinitsa
Την όμορφη Βυζίτσα, την χαρακτηρίζουν η πλούσια ιστορία της και η διατηρητέα πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της. Επισκεφθείτε την πλακόστρωτη πλατεία του χωριού, το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου χτισμένο το 1789 και την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που χρονολογείται από το 1725.
Στις Μηλιές, το τοπίο αλλάζει μορφή καθώς το βουνό αγριεύει και γεμίζει από απύθμενες χαράδρες. Υπήρξαν σημαντικό κέντρο του πνεύματος και των γραμμάτων με την ιστορική βιβλιοθήκη του χωριού με μία συλλογή από σπάνια χειρόγραφα και παλιά βιβλία ανεκτίμητης αξίας. Επισκεφθείτε και την ιστορική εκκλησία του χωριού, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών από το 1741, με το θαυμάσιο επιχρυσωμένο τέμπλο και αξιόλογες μεταβυζαντινές αγιογραφίες.
Pilio1
Τα Χάνια, ένα ορεινό χωριό χτισμένο σε πυκνό δάσος οξιάς είναι το πέρασμα από το δυτικό στο ανατολικό Πήλιο. Δίπλα στο πανέμορφο χωριό, στη θέση Αγριόλευκες, λειτουργεί ένα από τα ωραιότερα χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα. Οι λάτρεις του σκι και του snowboard κατηφορίζουν τις πλαγιές με τα παγωμένα δέντρα, αγναντεύοντας μπροστά του τον Παγασητικό και δεξιά τους το Αιγαίο Πέλαγος.
Φεύγοντας από το δυτικό Πήλιο, και συνεχίζοντας την περιήγησή μας προς το ανατολικό, συναντούμε τα ορεινά χωριά Μούρεσι, Τσαγκαράδα και Ζαγορά. Το όμορφο χωριό Ζαγορά, είναι το μεγαλύτερο χωριό του Πηλίου που αναπτύχθηκε εμπορικά και πνευματικά τον 17ο και 18οαιώνα και είναι χτισμένο σε μια τοποθεσία που αποτελεί πηγή έμπνευσης. Επισκεφθείτε το σχολείο του Ρήγα ή Ελληνομουσείο το οποίο είναι χτισμένο από το 1777 και αποτελεί το παλαιότερο σχολείο του Πηλίου. Σε αυτό μαθήτευσαν μεταξύ άλλων ο Άνθιμος Γαζής, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς, ο Ρήγας Φερραίος και ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικος Λαπάτης. Επίσης αξίζει να δείτε την περίφημη βιβλιοθήκη της με 15.000 παλαιά βιβλία και τις εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής από το 1803, του Αγίου Γεωργίου στην κεντρική πλατεία από το 1765 και της Αγίας Κυριακής από το 1740.
Το Μούρεσι, είναι ένα από τα αρχαιότερα χωριά του Πηλίου και προσφέρει θέα σε άλλα γραφικά χωριά αλλά και το Αιγαίο πέλαγος. Επισκεφθείτε το ναό της Αγίας Τριάδας με το υπέροχο τρυπητό τέμπλο στην γραφική πλατεία του Μουρεσίου με τις τεράστιες σκιερές φλαμουριές. Από εδώ μπορείτε να περπατήσετε μονοπάτια που κατευθύνονται προς την Τσαγκαράδα και την Νταμούχαρη μέσα στο φανταστικό πυκνόφυτο δάσος.
Pilio2
Το σμαράγδι του Πηλίου, η Τσαγκαράδα, ένα επίσης ορεινό χωριό με πανέμορφη θέα στο Αιγαίο Πέλαγος. Το όνομα Τσαγκαράδα σημαίνει ωραία θέα και κατά μία άλλη εκδοχή βασιλικό χωριό. Έχει διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο στην εκπαιδευτική, εμπορική και οικονομική ανάπτυξη του ανατολικού Πηλίου και σήμερα αποτελεί τον κυριότερο πόλο έλξης στην περιοχή. Οι τέσσερις συνοικίες της Τσαγκαράδας με τρεχούμενα νερά, τοξωτά γεφύρια πλατείες, εκκλησίες, παλιά και νέα αρχοντικά αποτελούν ιδανικό τόπο διαμονής και ξεκούρασης.
Pilio-Xionodromiko Kentro
Σε όλα σχεδόν τα χωριά του Πηλίου υπάρχουν καταλύματα για να επιλέξετε το ιδανικό για την διαμονή σας, καθώς και εστιατόρια και ταβέρνες που προσφέρουν πολύ καλό φαγητό με παραδοσιακές πηλιορείτικες γεύσεις. Δοκιμάστε το φημισμένο τους τσίπουρο αλλά και τα γλυκά κουταλιού τους. Στις παραδοσιακές πλατείες τους μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ σας και αν επιθυμείτε πιο έντονη νυχτερινή ζωή επισκεφθείτε τον Βόλο, που απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα.
Τα πανέμορφα τοπία του, η καταπράσινη φύση του, οι κρυστάλλινες πηγές του, τα γαλαζοπράσινα νερά στις θάλασσές του, οι χιονισμένες πλαγίες του, τα παραδοσιακά χωριά του και η φιλόξενοι άνθρωποι του, θα σας μαγέψουν όποια εποχή του χρόνου και να το επισκεφθείτε, και θα θέλετε να επιστρέφετε ξανά και ξανά.
Επιμέλεια: Βίκυ Σάρδη

Ζ Α Γ Ο Ρ Ο Χ Ω Ρ Ι Α...."Το ΖΑΓΟΡΙ είναι μία από τις πιο δημοφιλείς για τουρισμό περιοχές της ορεινής Ελλάδας. Πρόκειται για μία μεγάλη έκταση που βρίσκεται στην Ήπειρο και πιο συγκεκριμένα στο βορειοανατολικό κομμάτι του Ν. Ιωαννίνων. Η περιοχή αυτή έχει σχήμα περίπου κυκλικό, με διάμετρο περίπου 38 χλμ..."

Ζαγοροχώρια


Το Ζαγόρι είναι μία από τις πιο δημοφιλείς για τουρισμό περιοχές της ορεινής Ελλάδας. Πρόκειται για μία μεγάλη έκταση που βρίσκεται στην Ήπειρο και πιο συγκεκριμένα στο βορειοανατολικό κομμάτι του Ν. Ιωαννίνων. Η περιοχή αυτή έχει σχήμα περίπου κυκλικό, με διάμετρο περίπου 38 χλμ. Αν θέλαμε να δώσουμε το στίγμα αυτής της γεωγραφικής ενότητας, πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτή ορίζεται σε γενικές γραμμές ως εξής: στα νότια από το όρος Μιτσικέλι (το οποίο υψώνεται ακριβώς πάνω από τη λίμνη των Ιωαννίνων), στα δυτικά από τον οδικό άξονα που συνδέει τα Γιάννενα με την Κόνιτσα, στα βορειοδυτικά από την όμορφη Κόνιτσα (μέσα από την οποία περνάει ο ποταμός Αώος), στα βόρεια από τη λάκκα του Αώου (δηλαδή την κοιλάδα ανάμεσα στην Κόνιτσα και το όρος Βασιλίτσα), στα βορειοανατολικά από το Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου (δηλαδή τους ενοποιημένους Εθνικούς Δρυμούς "Βίκου - Αώου" και "Βάλια Κάλντα"), στα ανατολικά από την τεχνητή λίμνη των πηγών του Αώου και στα νοτιοανατολικά από το τμήμα της Εγνατίας Οδού που βρίσκεται ανάμεσα στο Μέτσοβο και τον ποταμό Άραχθο (δηλαδή τη γέφυρα της Μπαλντούμας).

Το Δίκορφο είναι πνιγμένο στο πράσινο

Το τοπωνύμιο Ζαγόρι ετυμολογικά προέρχεται από το σλαβικό "Ζα Γκόρα" (За Гора) που σημαίνει "πίσω από το βουνό". Ή πιο σωστά "ο τόπος πέρα από το βουνό". Τώρα θα πει κανείς και ποιο είναι δηλαδή αυτό το βουνό; Μα προφανώς το Μιτσικέλι! Αν βρεθούμε στα Γιάννενα, και κατεβούμε κάτω στο μόλο, απ' όπου αναχωρούν τα καραβάκια για το νησάκι της λίμνης, θα διαπιστώσουμε ότι απέναντι στο βάθος υψώνεται το βουνό Μιτσικέλι. Ε λοιπόν, πίσω από το βουνό αυτό βρίσκονται τα Ζαγοροχώρια. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι στον ίδιο ακριβώς σλαβικό όρο οφείλεται και το όνομα του χωριού Ζαγορά, που βρίσκεται στο Πήλιο, το πανέμορφο βουνό του Ν. Μαγνησίας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο χωριό του βουνού των Κενταύρων και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την Ήπειρο. Και βέβαια όταν λέμε Ζαγοροχώρια εννοούμε τα χωριά που βρίσκονται στο Ζαγόρι και όχι εκείνα που βρίσκονται κοντά στη Ζαγορά!

Το Δίλοφο είναι ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα Ζαγοροχώρια

Τα Ζαγοροχώρια είναι ένα σύμπλεγμα από 52 χωριουδάκια, που βρίσκονται στο Ζαγόρι. Αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο με πολλά κοινά αρχιτεκτονικά, πολιτισμικά και ιστορικά στοιχεία. Τα περισσότερα έχουν ανακηρυχθεί παραδοσιακοί οικισμοί. Είναι χτισμένα σύμφωνα με τη ζαγορίσια λαϊκή κουλτούρα, στην οποία δεσπόζουσα θέση κατέχουν πρωτίστως η πέτρα και δευτερευόντως το ξύλο. Αυτό είναι απόλυτα λογικό, αν αναλογιστούμε ότι στο τμήμα αυτό της Πίνδου η πέτρα αφθονεί! Τα πάντα είναι πετρόχτιστα: σπίτια, αρχοντικά, σκεπές, καμινάδες, αυλές, φράχτες, πεζούλες, καλντερίμια, βρύσες, πηγάδια, εκκλησίες, καμπαναριά, σχολεία, πλατείες, δρόμοι, γεφύρια και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς! Το έδαφος είναι άγονο, τραχύ και δύσβατο. Στο επιβλητικό φυσικό τοπίο κυριαρχούν τα πανύψηλα βουνά, οι άγριες χαράδρες, τα βαθιά φαράγγια, τα απύθμενα σπηλαιοβάραθρα, τα ορμητικά ποτάμια, οι αλπικές λίμνες, οι εντυπωσιακοί καταρράκτες και τα απάτητα δάση, ενώ απουσιάζουν σχεδόν παντελώς (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) τα χωράφια και οι καλλιέργειες.

Στα Ζαγοροχώρια σώζονται δεκάδες πέτρινα παραδοσιακά γεφύρια

Στα Ζαγοροχώρια σώζονται σε εξαιρετική κατάσταση αρκετές δεκάδες παραδοσιακά πέτρινα γεφύρια, αδιάψευστοι μάρτυρες της αυθεντικής ζαγορίτικης παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Άλλα από αυτά είναι εύκολα προσεγγίσιμα και άλλα δύσκολα. Άλλα είναι μονότοξα, άλλα δίτοξα και άλλα τρίτοξα. Τα περισσότερα από αυτά κατασκευάσθηκαν το 19ο αι., υπάρχουν και κάποια ακόμη παλαιότερα, του 18ου αι. Το καθένα έχει τη χάρη του, την ομορφιά του και τη γοητεία του. Επιβάλλεται να περπατήσουμε πάνω σε κάποιο από αυτά τα αριστουργήματα για να πάρουμε μια μικρή γεύση του πώς διεξαγόταν παλαιότερα η επικοινωνία ανάμεσα στα χωριά. Όχι βέβαια με αυτοκίνητα, αλλά με μουλάρια! Μέσα στην παγωνιά, το χιόνι, τη βροχή και τη λάσπη...

Το Πάπιγκο είναι ίσως το πιο δημοφιλές απ' όλα τα Ζαγοροχώρια  

Είπαμε και πιο πριν ότι το Ζαγόρι είναι μια πολύ μεγάλη περιοχή. Σήμερα ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος έχει φτάσει και στο πιο απομακρυσμένο χωριό. Δυστυχώς όμως το ανάγλυφο του εδάφους, οι υψομετρικές διαφορές και οι χιλιάδες στροφές στους δρόμους καθιστούν την οδήγηση κουραστική. Το δε χειμώνα με τις χιονοπτώσεις η κατάσταση επιδεινώνεται, αν και το οδικό δίκτυο εκχιονίζεται τακτικά. Εν πάση περιπτώσει η περιήγηση είναι αναμφισβήτητα αρκετά χρονοβόρα και θεωρείται εντελώς απίθανο να καταφέρει κανείς να επισκεφθεί όλα τα χωριά μέσα σε ένα τετραήμερο ή ακόμη και πενθήμερο. Γιαυτό και οι ντόπιοι λένε συνήθως ότι στο Ζαγόρι κανένας δεν πηγαίνει για μία μόνο φορά. Όλοι κάποτε επιστρέφουν.

Το φαράγγι του Βίκου είναι ένα από τα βαθύτερα στον κόσμο

Το Ζαγόρι κατοικείται από αρχαιοτάτων χρόνων. Επί τουρκοκρατίας τα Ζαγοροχώρια καταφέρνουν να αποσπάσουν την εύνοια της Υψηλής Πύλης, συστήνοντας αυτόνομη επαρχία, στην οποία οι κατακτητές παραχωρούν σημαντικά προνόμια. Ήδη από τα μέσα του 17ου αι. πολλοί Ζαγορίσιοι ξενιτεύονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επιδίδονται με επιτυχία στο εμπόριο, πραγματοποιώντας συναλλαγές με τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη, το Βουκουρέστι, το Βελιγράδι, την Οδησσό, την Αλεξάνδρεια, τη Σμύρνη, ακόμη και τη Βιέννη! Αρκετοί από αυτούς μορφώνονται και γίνονται γιατροί, διπλωμάτες ή και τραπεζίτες! Όσοι επιτυγχάνουν να αποκτήσουν πλούτο προικίζουν την πατρίδα τους χτίζοντας αρχοντικά, σχολεία, εκκλησίες, νερόμυλους, γεφύρια κλπ. Η ακμή συνεχίζεται και το 18ο αι. Ήδη όμως μετά το θάνατο του Αλή Πασά, σταδιακά τα προνόμιά τους μειώνονται, ώσπου χάνονται εντελώς στα μέσα του 19ου αι. Αρχίζει τότε η περίοδος της παρακμής, η οποία συνεχίζεται δυστυχώς μέχρι και σήμερα.

Το Δίλοφο μεταξύ άλλων διαθέτει κι ένα πανέμορφο μεσοχώρι (δηλαδή πλατεία)

Τα Ζαγοροχώρια την περίοδο της ακμής τους έφτασαν να κατοικούνται από 40.000 μόνιμους κατοίκους. Δυστυχώς όμως ακολούθησαν η βιομηχανική επανάσταση, οι συνεχείς πόλεμοι του 20ού αι., η αστυφυλία και τελικά η εγκατάλειψη, όχι μόνο του Ζαγορίου, αλλά και ολόκληρης σχεδόν της ορεινής Ελλάδας. Σήμερα συνολικά στα Ζαγοροχώρια κατοικούν μόνιμα περίπου 3.000 άνθρωποι. Οι περισσότεροι είναι συνταξιούχοι, υπάρχουν αρκετοί κτηνοτρόφοι και κάποιοι μελισσοκόμοι. Υπάρχουν επίσης τα εισοδήματα από τον τουρισμό αλλά και από οικοδομικές εργασίες (τα τελευταία χρόνια στην περιοχή δουλεύουν αρκετοί "πετράδες", κυρίως βορειοηπειρώτες). Στα χωριά του ανατολικού Ζαγορίου η κυριότερη πηγή εισοδήματος είναι η υλοτομία. Γενικά σε όλο το Ζαγόρι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ελάχιστοι, τα σχολεία λιγοστά και οι μαθητές μηδαμινοί. Η εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης (ειδικά τις αργίες και τα τριήμερα) είναι πλασματική. Σημαντικό ποσοστό εργαζομένων σε ταβέρνες ή ξενώνες αφενός είναι περιστασιακό και αφετέρου προέρχεται από τα Γιάννενα. Κάποιοι δηλαδή δουλεύουν την ημέρα στα Ζαγοροχώρια και επιστρέφουν το βράδυ στο σπίτι τους μέσα στα Γιάννενα.

Η αλπική Δρακολίμνη της Γκαμήλας

Με την ανάπτυξη του τουρισμού στην περιοχή, πλέον σχεδόν όλα τα χωριά έχουν αποκτήσει ανεπτυγμένες υποδομές για τη φιλοξενία των επισκεπτών. Τα περισσότερα χωριά διαθέτουν παραδοσιακούς πέτρινους ξενώνες, ταβερνάκια που σερβίρουν τοπικές λιχουδιές (σπεσιαλιτέ της περιοχής οι ζαγορίσιες πίτες!), καφενεία, καταστήματα που πωλούν παραδοσιακά ντόπια προϊόντα, μέλι, ξυλόγλυπτα κλπ. Η συντριπτική πλειοψηφία των επισκεπτών (όπως εξάλλου και σε ολόκληρη την ορεινή Ελλάδα) είναι Έλληνες. Αυτοί ταξιδεύουν για εκδρομή στα Ζαγοροχώρια όλες τις εποχές του έτους, απλώς τα τελευταία χρόνια έχουν σχετικά μειωθεί λόγω της κρίσης. Οι αλλοδαποί έρχονται στα Ζαγοροχώρια κυρίως το καλοκαίρι. Τα καταλύματα είναι είτε αναπαλαιωμένα αρχοντικά, είτε σύγχρονες κατασκευές αλλά εναρμονισμένες με το οικιστικό τους περιβάλλον. Μεγάλες πολυώροφες μονάδες δεν υπάρχουν.

Το φαράγγι του Βίκου διασχίζει ο Βοϊδομάτης, το πιο καθαρό ποτάμι της Ευρώπης

Στο Ζαγόρι βρίσκεται και το φαράγγι του Βίκου, που θεωρείται ένα από τα βαθύτερα στον κόσμο. Έχει μήκος περίπου 12 χλμ. και μέγιστο βάθος περίπου 950 μ. Στο βάθος της χαράδρας κυλάει ο ποταμός Βοϊδομάτης, ο οποίος στο μεγαλύτερο τμήμα του είναι εποχιακός, δηλαδή στεγνώνει το καλοκαίρι. Όμως κοντά στην έξοδο του φαραγγιού (δηλαδή λίγο πριν το χωριό Βίκος) βρίσκονται οι πηγές του Βοϊδομάτη, οι οποίες μας δίνουν όλο το χρόνο πεντακάθαρο και παγωμένο νερό. Η θερμοκρασία του νερού στις πηγές έχει μετρηθεί Αύγουστο μήνα στους 6°C, ενώ το χειμώνα στους 5°C. Η διάσχιση του φαραγγιού αυτού είναι πολύ δημοφιλής σε ορειβάτες και πεζοπόρους, τόσο ημεδαπούς όσο και αλλοδαπούς. Η συνηθέστερη διαδρομή αρχίζει από το μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής κοντά στο Μονοδένδρι και τελειώνει κοντά στο χωριό Βίκος. Εννοείται ότι μέσα στο φαράγγι δεν επιτρέπονται ανθρώπινες δραστηριότητες εκτός της πεζοπορίας.

Το χωριό Βίκος διαθέτει μια πολύ περιποιημένη πλατεία 

Το Ζαγόρι είναι μια ορεινή περιοχή. Το χαμηλότερο σημείο βρίσκεται στα 500 μ. υψόμετρο και το υψηλότερο στα 2.497 μ. υψόμετρο (η κορυφή του όρους Τύμφη ή Γκαμήλα). Η χλωρίδα του Ζαγορίου παρουσιάζει μεγάλη βιοποικιλότητα. Αγριολούλουδα, βότανα, αρωματικά και θεραπευτικά φυτά, φυλλοβόλα δέντρα, κωνοφόρα, πλατάνια, πουρνάρια, πεύκα, μαυρόπευκα, βελανιδιές, καστανιές, ρόμπολα και έλατα είναι τα είδη που κυριαρχούν. Η πανίδα επίσης είναι πλούσια, καθώς εκεί ζουν μόνιμα ή περιστασιακά εκατοντάδες είδη του ζωικού βασιλείου. Έντομα, πεταλούδες, αμφίβια (μεταξύ των οποίων και ο αλπικός τρίτωνας), ερπετά, πουλιά και σχεδόν όλα τα μικρά και μεγάλα θηλαστικά που φιλοξενεί η πατρίδα μας έχουν βρει καταφύγιο στο Ζαγόρι, στο δε ανατολικό κομμάτι που γειτνιάζει με τη Βάλια Κάλντα συχνά πυκνά κάνουν την εμφάνισή τους και αρκούδες.

Η Μονή Ρογκοβού μέσα σε οργιώδη βλάστηση
(φωτ. Νίκος Κούτρας)

Δεν είναι λίγοι αυτοί που επισκέπτονται τα Ζαγοροχώρια με σκοπό να ασχοληθούν με τα λεγόμενα extreme sports ή τον εναλλακτικό τουρισμό ή πιο απλά τις δραστηριότητες στη φύση. Συνηθέστερα είναι η ορειβασία (πολύ δημοφιλής διαδρομή η ανάβαση στη Δρακολίμνη, όπου πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2004 και η 64η πανελλήνια ορειβατική συνάντηση), η πεζοπορία, το kayak, η καταρρίχηση στα σπηλαιοβάραθρα κλπ. Ευτυχώς για το Ζαγόρι και δυστυχώς για τους λάτρεις του σκι δεν υπάρχει στην περιοχή χιονοδρομικό κέντρο. Υπάρχουν όμως ιστορικά μοναστήρια (όπως π.χ. η μονή Ρογκοβού, η Παναγία η Σπηλιώτισσα, η Αγ. Παρασκευή στο Μονοδένδρι και η μονή Βουτσάς), αλλά και εξαιρετικά μουσεία (όπως π.χ. το λαογραφικό μουσείο του Αγάπιου Τόλη στους Κήπους, το πνευματικό κέντρο του Λαζαρίδη στο Κουκούλι, το Ριζάρειο εκθεσιακό κέντρο στο Μονοδένδρι και το κέντρο ενημέρωσης για τη φύση και τον πολιτισμό στο Ζαγόρι που βρίσκεται στο Πάπιγκο) που πρέπει να τα επισκεφθούν όλοι.

Pinus Nigra Mountain Lodge

Υπάρχουν κάποια αγαθά του σύγχρονου πολιτισμού, τα οποία ενώ σε άλλα σημεία της Ελλάδας θεωρούνται αυτονόητα, εντούτοις εδώ στα Ζαγοροχώρια αποτελούν... όνειρο θερινής νυκτός! Εξηγούμεθα: σε κανένα από τα 52 χωριά του Ζαγορίου δεν λειτουργεί φαρμακείο. Σε κανένα χωριό δεν πρόκειται να βρει κανείς πρακτορείο τύπου ή περίπτερο ή ψιλικατζίδικο ή οποιοδήποτε άλλο κατάστημα που να προμηθεύεται καθημερινά εφημερίδες και περιοδικά. Σε κανένα χωριό δεν υπάρχει σούπερ μάρκετ ή μπακάλικο που να διαθέτει φρέσκο γάλα, μπορούμε όμως να βρούμε γάλα μακράς διαρκείας ή εβαπορέ. Σε κανένα χωριό δεν λειτουργεί κανενός τύπου "ξενυχτάδικο", ούτε μπουζούκια θα βρούμε, ούτε bar, ούτε club, ούτε disco! Σε κανένα χωριό δεν λειτουργεί Κέντρο Υγείας, υπάρχουν όμως ένα δύο αγροτικά ιατρεία. Φούρνος που βγάζει ψωμί καθημερινά υπάρχει ένας στο Τσεπέλοβο και ένας στους Κήπους. Βενζινάδικο υπάρχει μόνο ένα, στο μεγάλο οροπέδιο κοντά στο χωριό Ασπράγγελοι! Τράπεζα δεν θα βρούμε πουθενά, υπάρχει όμως ένα ΑΤΜ της Τράπεζας Πειραιώς στο χωριό Κήποι. Οι θεριακλήδες δεν θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα, τσιγάρα θα βρουν σε αρκετά σημεία.

Παραδοσιακό πρωινό στον ξενώνα Μελίνα στους Κήπους

Τα Ζαγοροχώρια είναι 52. Σχεδόν όλα τα χωριά διαθέτουν μεσοχώρι (πλατεία) με έναν τουλάχιστον αιωνόβιο πλάτανο. Τέλος, πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι υπάρχουν και τρία χωριά, στα οποία είναι αδύνατον να μπει κανείς με το αυτοκίνητο. Παρκάρεις έξω από το χωριό και μπαίνεις με τα πόδια από κάποιο λιθόστρωτο καλντερίμι. Τα χωριά αυτά είναι το Δίλοφο, το Κουκούλι και το Μικρό Πάπιγκο. Περίπου το ίδιο ισχύει και για το Καπέσοβο.

Παρακάτω θα βρείτε μία αλφαβητική λίστα με όλα τα Ζαγοροχώρια. Κάντε κλικ στο χωριό που σας ενδιαφέρει για να διαβάσετε πληροφορίες σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα, δημογραφικά στοιχεία, περιγραφή της διαδρομής, πληροφορίες για διαμονή και εστίαση και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να χρειαστεί ο επισκέπτης.

Αγία Βαρβάρα
Αγία Παρασκευή
Άγιος Γεώργιος
Άγιος Μηνάς
Ανθρακίτης
Άνω Πεδινά
Αρίστη
Ασπράγγελοι
Βίκος
Βίτσα
Βουτανσαίοι
Βραδέτο
Βρυσοχώρι
Βωβούσα
Γρεβενίτι
Δεμάτι
Δίκορφο
Δίλακκο
Δίλοφο
Διπόταμο
Δόλιανη
Ελάτη
Ελατοχώρι
Ελαφότοπος
Ηλιοχώρι
Ιτέα
Καβαλλάρι
Καλουτάς
Καπέσοβο
Καρυές
Καστανώνας
Κάτω Πεδινά
Κήποι
Κουκούλι
Λάιστα
Λεπτοκαρυά
Λιάπη
Μακρίνο
Μανασσής
Μεσοβούνι
Μηλιωτάδες
Μικρό Πάπιγκο
Μονοδένδρι
Νεγάδες
Πάπιγκο
Πέτρα
Ποταμιά
Σκαμνέλι
Τρίστενο
Τσεπέλοβο
Φλαμπουράρι
Φραγκάδες