Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Μπέρμιγχαμ..Αλαμπάμα...είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Αλαμπάμα. Η πόλη είναι έδρα της Κομητείας Τζέφερσον. Σύμφωνα με εκτίμηση από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ το 2009, το Μπέρμιγχαμ είχε πληθυσμό περίπου 230.650 κατοίκων.Η μητροπολιτική Περιοχή του Μπέρμιγχαμ, σε εκτίμηση του Γραφείου Απογραφών των ΗΠΑ το 2009, είχε πληθυσμό περίπου 1.212.848....

Μπέρμιγχαμ (Αλαμπάμα)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια


Μπέρμιγχαμ
Πόλη
Άποψη της πόλης

Σημαία

Σφραγίδα
Προσωνυμία: "Η Μαγική Πόλη", "Πίτσμπουργκ του Νότου"
Τοποθεσία στην Κομητεία Τζέφερσον στην πολιτεία τηςΑλαμπάμα
ΧώραFlag of the United States.svg ΗΠΑ
ΠολιτείαΑλαμπάμα
ΚομητείαΤζέφερσον, Σέλμπι
Διοίκηση
 • ΔήμαρχοςΟυίλλιαμ Α. Μπελ
Έκταση393.5 χλμ²
Υψόμετρο140 μ
Πληθυσμός
 • Πόλη229.800
 • Μητροπολιτική περιοχή1.212.848
Ζώνη ώρας-6 (UTC)
Ιστοσελίδαhttp://www.birminghamal.gov/
Το Μπέρμιγχαμ (ˈbɜrmɪŋhæm  είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Αλαμπάμα. Η πόλη είναι έδρα της Κομητείας Τζέφερσον. Σύμφωνα με εκτίμηση από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ το 2009, το Μπέρμιγχαμ είχε πληθυσμό περίπου 230.650 κατοίκων.[1] Η Μητροπολιτική Περιοχή του Μπέρμιγχαμ, σε εκτίμηση του Γραφείου Απογραφών των ΗΠΑ το 2009, είχε πληθυσμό περίπου 1.212.848. Η Μητροπολιτική Περιοχή του Μπέρμιγχαμ περιέχει περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού της Αλαμπάμα.Το Μπέρμιγχαμ ιδρύθηκε το 1871, λίγο μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, μέσω της συγχώνευσης τριών προϋπαρχουσών πόλεων, και το Μπέρμιγχαμ αναπτύχθηκε από εκεί, προσαρτώντας πολλούς περισσότερους από τους μικρότερους γείτονες του, σε μια μονάδα βιομηχανικής σιδηροδρομικής μεταφοράς, ειδικά στην εξόρυξη, την βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, και τον σιδηρόδρομο. Το Μπέρμιγχαμ ονομάστηκε από το Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία, κάποτε μια από τις μεγάλες κατασκευαστικές βιομηχανικές πόλεις της Μεγάλης Βρετανίας.
Από την ίδρυση του έως το τέλος της δεκαετίας του 1960, το Μπέρμιγχαμ ήταν το βασικό βιομηχανικό κέντρο των Νότίων ΗΠΑ. Το εκπληκτικό βήμα της ανάπτυξης του Μπέρμιγχαμ την περίοδο από το 1881 έως το 1920, το Μπέρμιγχαμ κέρδισε τα προσωνύμια του "Η Μαγική Πόλη" και "Το Πίττσμπουργκ του Νότου". Αρκετά όμοια με το Πίττσμπουργκ, στην Πενσυλβάνια, οι μεγάλες βιομηχανίες του Μπέρμιγχαμ ήταν παραγωγής σιδήρου και χάλυβα, συν ένα μεγάλο συστατικό της σιδηροδρομικής βιομηχανίας, καθώς οι ράγες και τα σιδηροδρομικά βαγόνια κατασκευάζονταν στο Μπέρμιγχαμ. Στο πεδίο του σιδηρόδρομου, οι δύο κυριότερες κοιτίδες του σιδηροδρόμου στον Βαθύ Νότο ήταν η Ατλάντα, στην Τζώρτζια, και το Μπέρμιγχαμ, αρχίζοντας την δεκαετία του 1860 και συνεχίζοντας ως σήμερα. Πηγαίνοντας με την φορά του ρολογιού από τον συμβατικό βορρά, το Μπέρμιγχαμ είναι το σύμπλεγμα σιδηροδρομικών γραμμών που ο συνδέουν με την Νάσβιλ, την Τσαττανούγκα, την Ατλάντα, το Κολούμπους, το Μοντγκόμερι, την Τασκαλούζα, το Τζάκσον (Μισισίπι), και την Μέμφις (Τενεσσί).
Η οικονομία του Μπέρμιγχαμ διαφοροποιήθηκε κατά το ύστερο μισό του εικοστού αιώνα. Μέσω της κατασκευής βιομηχανίας διατηρεί μια ισχυρή παρουσία στο Μπέρμιγχαμ, άλλες επιχειρήσεις και βιομηχανίες όπως τραπεζικών συναλλαγών, τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, μεταφορά ηλεκτρικής ισχύος, ιατρική περίθαλψη, κολεγιακή εκπαίδευση, και ασφάλειες έχουν επίσης αναπτυχθεί. Η εξόρυξη στην περιοχή του Μπέρμιγχαμ είναι πρακτικά μια νεκρή βιομηχανία, εκτός από την εξόρυξηγαιάνθρακα, η οποία παραμένει μια μεγάλη επιχείρηση. Οι μεγάλες τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες ήταν παραδοσιακά μακροχρόνια ισχυρές στο Μπέρμιγχαμ και, όπως προαναφέρθηκε, το Μπέρμιγχαμ είναι ένα πλέγμα σιδηροδρόμων, ειδικά σιδηροδρομικών εμπορικών μεταφορών. Με την έλευση των φορτηγών και των αυτοκινήτων, η μεγάλη ανάπτυξη των Αυτοκινητοδρόμων των ΗΠΑ, και αργότερα των Διαπολιτειακών Αυτοκινητοδρόμων, το Μπέρμιγχαμ έγινε επίσης ισχυρό κέντρο της βιομηχανίας φορτηγών και επίσης αυτοκινήτων και λεωφορείων υπεραστικών μεταφορών.
Λίγο δυτικά του Μπέρμιγχαμ, στο "Port Birmingham", υπάρχει ένα ποτάμιο λιμάνι στον Ποταμό Μπλακ Ουόριορ, το οποίο τώρα κυρίως εξυπηρετεί την φόρτωση των φορτηγίδων άνθρακα στο λιμάνι του Μόμπαϊλ, αλλά σε παρελθούσες δεκαετίες, αρκετά παλιά, το Port Birmingham έχει υπάρξει λιμένας για την εισαγωγή σιδηρομεταλλεύματος από διάφορες χώρες, και για την εξαγωγή προϊόντων σιδήρου και χάλυβα σε άλλα σημεία των Ηνωμένων Πολιτειών και σε ξένες χώρες.


ΑΪΤΗ 1986 : Ο ΛΑΟΣ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ..."Τα χαράματα της 7ης Φλεβάρη εγκαταλείπει την Αϊτή ο δικτάτορας Ζαν - Κλοντ Ντιβαλιέ..."

Αϊτή 1986: Ο λαός γκρεμίζει τη δικτατορία


ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ • 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Τα χαράματα της 7ης Φλεβάρη του 1986 εγκαταλείπει την Αϊτή ο δικτάτορας Ζαν- Κλοντ Ντιβαλιέ. Ο διεφθαρμένος δικτάτορας και η αυλή του θα μεταβούν στη Γαλλία, με ένα μεταγωγικό αεροσκάφος, που έχει παραχωρηθεί από τις ΗΠΑ. Αυτή η άτακτη φυγή σημαδεύει το τέλος της οικογενειακής δικτατορίας των Ντιβαλιέ, που επί 29 χρόνια καταδυνάστευαν την Αϊτή, μια χώρα που κατέχει το δυτικό τμήμα της νήσου Ισπανιόλα (το ανατολικό ανήκει στη Δομηνικανική Δημοκρατία) και απέχει 600 μίλια από τις ακτές της Φλόριδας, με πληθυσμό εξίμησι εκατομμύρια κατοίκους και ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα λιγότερο από 350 δολάρια- η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής και μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες σε όλο τον κόσμο. Η Αϊτή είχε στρατηγική σημασία για τους Αμερικανούς, αφού θεωρούνταν το καλύτερο ορμητήριο για ενδεχόμενη επίθεση κατά της Κούβας.
Η «δυναστεία» Ντιβαλιέ άρχισε το 1961 με τον Φρανσουά Ντιβαλιέ, ο οποίος ανακήρυξε τον εαυτό του ισόβιο Πρόεδρο με δικαίωμα διαδοχής από το γιο του. Ο Ζαν- Κλοντ Ντιβαλιέ έγινε πρόεδρος το 1961 σε ηλικία 19 ετών. Είναι εξίσου αδίστακτος και άπληστος με τον πατέρα του, διαθέτει την οικονομική και πολιτική στήριξη των ΗΠΑ, καθώς και μιας χούφτας μεγιστάνων, που ελέγχουν την οικονομία της χώρας. Ο δικτάτορας στηρίζει την εξουσία του στον πραιτοριανό στρατό των «Τοντόν Μακούτ», οι οποίοι ανέρχονται σε 15.000.
Η αντίστροφη μέτρηση για τον Ντιβαλιέ αρχίζει στις 28 Νοέμβρη του 1985, όταν ο στρατός δολοφονεί τέσσερις εφήβους στην πόλη Γκονάιβες. Έκτοτε οι αντιδικτατορικές διαδηλώσεις, παρά την τρομοκρατία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Στις 8 Γενάρη του 1986 ο Ντιβαλιέ κλείνει τα Πανεπιστήμια και για να καλοπιάσει τον κόσμο ρίχνει τις τιμές των ειδών διατροφής. Ομως το οργισμένο πλήθος δε σταματάει, πυρπολεί κυβερνητικά κτίρια και προχωρεί σε λεηλασίες καταστημάτων και ξενοδοχείων.
Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις, οι ΗΠΑ που θεωρούν πλέον τον Ντιβαλιέ «καμένο χαρτί», αποφασίζουν να αποστασιοποιηθούν. Ανακοινώνεται από την Ουάσιγκτον ότι αναστέλλεται η οικονομική βοήθεια στην Αϊτή. Ο Ντιβαλιέ στην απελπισία του κηρύσσει το στρατιωτικό νόμο, όμως οι διαδηλώσεις πολλαπλασιάζονται, ενώ οι «Τοντόν Μακούτ» δολοφονούν 50 διαδηλωτές. Στις 7 Φλεβάρη, όταν ο Ντιβαλιέ αντιλαμβάνεται ότι έχασε και τον έλεγχο του στρατού αποφασίζει να φύγει με την εγγύηση και τη βοήθεια των ΗΠΑ και της Γαλλίας.
Στη φωτογραφία οι Αϊτινοί γιορτάζουν την πτώση της δικτατορίας και αναπαριστάνουν την κηδεία του Ζαν- Κλοντ Ντιβαλιέ, «σκεπάζουν τον» με την αμερικανική σημαία.












Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ...ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ; ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΗΚΕ ΤΟ ΣΚΟΛΕΙΟ ;...''Ήρχιζε την καθημερινήν ασχολίαν του σοβαρός και αυστηρός. Επρόσεχε συντόνως, όταν εξήταζε, και είτα ανέπτυσσεν αντί να σημειώνει απλώς το παρακάτω. Εζήτει εις το έργον του βάλσαμον κατά της διπλής πληγής, της εκ του στεφανώματος και της εκ της χηρείας...''

Αλ. Παπαδιαμάντης – Γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος; Γιατί γίνηκε το σκολειό;

«Ήρχιζε την καθημερινήν ασχολίαν του σοβαρός και αυστηρός. Επρόσεχε συντόνως, όταν εξήταζε, και είτα ανέπτυσσεν αντί να σημειώνει απλώς το παρακάτω. Εζήτει εις το έργον του βάλσαμον κατά της διπλής πληγής, της εκ του στεφανώματος και της εκ της χηρείας. Είχε υποβάλει συντόνους αναφοράς εις τον δήμαρχον, όστις, πείσας και το συμβούλιον να ψηφίσει τα έξοδα, απεφάσισε τέλος να διατάξει την επισκευήν της διαρρεούσης στέγης, των φαγωμένων παραθυροφύλλων, της σαπράς δασκαλοκαθέδρας και του πατώματος. Ολίγα τινά χωλά θρανία τα εκάρφωσε με τας χείρας του ο διδάσκαλος, άλλα πέντε ή έξ αντικατέστησαν οι ξυλουργοί.
Είχε διατάξει να καθαρίσωσι το υπό την δασκαλοκαθέδραν σωφρονιστήριον, εκεί όπου έβοσκαν εν πάση ανέσει πολυάριθμοι ψαλίδες, βλατούδες και ποντικοί. Είχε κάμει νέαν και πλούσιαν προμήθειαν από δεσμίδας βεργών, και είχεν αρχίσει «να τες βρέχει» πάλιν γερά, καθώς άλλοτε. Είχεν απαιτήσει από την Εφορευτικήν Επιτροπήν την αποβολήν, ως «ανεπιδέκτου μαθήσεως», του Γιαννιού του Βρυκολακάκη, του Στρατή του Χατζηδημήτρη, και δύο ή τριών άλλων, αλλ’ εις τούτο εύρε την επιτροπήν αντιπράττουσαν.
«Το σκολειό (κατά την θεωρίαν, την οποίαν ανέπτυσσε μεν έν των μελών της επιτροπής, ησπάζοντο δε οι πλείστοι των γονέων), το σκολειό, ας υποθέσουμε, δεν έγινε για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα, δηλαδή. Έγινε για να μαζώνουνται οι κλήρες, τα παλιόπαιδα, τα διαβολόπουλα. Πώς μπορεί, το λοιπόν, ένας γονιός να τα έχει μπελά απ’ το πρωί ως το βράδυ; Και που συφτάνεται ένας φτωχός να τα θρέψει; Μπορεί να τα χορταίνει κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οι διαόλοι, ποτέ ; Και είναι ικανή μια χήρα γυναίκα να τρέχει από γιαλό σε γιαλό, από βράχο σε βράχο, για να τα συμμαζώνει;
Δημοτικό Σχολείο Ηπείρου-1950-
Γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος : Για να έχει το βάρος αυτό, να είναι οι γονιοί ήσυχοι. Όταν είναι συμμαζωμένα εκεί-δά, μες στο σκολειό, γλυτώνει ο γονιός και καμπόσα κομμάτια παραδείγματος χάριν. Ας τρώνε τα θρανία, που είναι ξύλινα, ας τρώνε τους πίνακες και τα χαρτιά τους, τους τοίχους και το πάτωμα, για να είναι οι νοικοκυραίοι ησυχώτεροι για τις αχλαδιές των, τες βερυκοκκιές των, τες συκιές και τ’ αμπέλια των. Η κάθε μια πανδρεμένη, το λοιπόν, πρέπει να έχει μέρος για να ξεφορτώνεται την κλήρα της, που οι πλιότεροι άνδρες λείπουν χρόνο-χρονικής, η καθεμιά χήρα πρέπει να έχει μέρος για να ρίχνει το στρίγλικό της, τ’ αρφανό της. Η καθεμιά αρχόντισσα να έχει μέρος για να βάζει τον πάπο της, τον χήνο της, κι η καθεμιά φτωχή το θάρρος της και την απαντοχή της. Αυτά, δάσκαλε».
Ο διδάσκαλος δεν είχεν όρεξιν να αντείπει εις ταύτα, αλλ’ απλώς αφωσιώθη εις το έργον, ως να εζήτει παρηγορίαν διά το πενθος του. Την τετάρτην ημέραν μετά την κηδείαν της ατυχούς, ότε αύτη αρρωστήσασα αιφνιδίως απέθανε τεσσαράκοντα ημέρας μετά τον γάμον, εισήλθε, πρώτην φοράν από του δυστυχήματος, εις το σχολείον, στυγνός και σιωπηλός. Μετά την συνήθη δέησιν, ο πρωτόσχολος διέταξεν εκ νέου εις προσοχήν! Τα παιδία παρετάχθησαν με τα νώτα προς τον τοίχον, κατά μήκος των τεσσάρων τοίχων του σχολείου.
Ο διδάσκαλος, με τας χείρας οπίσω, κρατών την βέργαν του, ήρχισε την επιθεώρησιν. Τα παιδία, άνιπτα τα πλείστα, όπως ήσαν συνηθισμένα, έπτυον εις τα παλάμας των, ύγραινον κι έτριβον τας χείρας με τον σίελον, διά να φανώσι νιμμένα. Αλλ’ ο χηρευμένος διδάσκαλος έκυπτεν, έβλεπε καλώς, και όπου ανεκάλυπτε την πρόχειρον διά σιέλου νίψιν, επέσκηπτεν οργίλως με την βέργαν του κι έσπαζε τας σιελωμένας χείρας.
Κατά το τέλος της επιθεωρήσεως απηύθυνε σύντομον νουθεσίαν, προλέγων, ότι, όποιον ανακαλύψει εις το εξής άνιπτον θα τον αφήσει νηστικόν τρείς ημέρας και τρείς νύκτας εις το σωφρονιστήριον, να τον φάγουν οι βλατούδες. Εφυλάττετο καλώς, μη εκφέρει ως απειλήν την αποβολήν, όπως θα έπραττε ξένος μη γνωρίζων τα ήθη του τόπου, διότι εγνώριζε κάλλιστα, ότι οι μικροί διαβόλοι εγέλων με την απειλήν ταύτην, ήν ενόμιζον ως ευτυχίαν και ελευθερίαν. Επίσης τους είπεν ότι «όσοι έχουν παπούτσια, να τα φορούν εις το εξής, όταν θα πηγαίνουν εις το σχολείον».

*************

Απόσπασμα από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη  “Η Δασκαλομάνα”
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος 4 Μαρτίου 1851 – Σκιάθος 3 Ιανουαρίου 1911)
Πηγήtrapezakiadorable
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Συναφές: 

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Α Π Ο Κ Ρ Ι Ε Σ : Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗΣ..."Γι' αυτούς που αγαπάνε να περνάνε καλά, οι Απόκριες αποτελούν την τέλεια ευκαιρία για τρέλες, πλάκες, τραγούδι και χορό, ξέφρενο γλέντι και ποτό. Πίσω από τις μάσκες μας κρύβουμε το ''σοβαρό'' μας εαυτό και γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, τότε που φορώντας την αγαπημένη μας παιδική στολή τα κάναμε όλα με φαντασία και ενθουσιασμό, χωρίς τύψεις και ενοχές !...''

Απόκριες: Η ψυχολογία της μεταμφίεσης

Γι αυτούς  που αγαπάνε να περνάνε καλά, οι Απόκριες αποτελούν την τέλεια ευκαιρία για τρέλες, πλάκες, τραγούδι και χορό, ξέφρενο γλέντι και ποτό. Πίσω από τις μάσκες μας κρύβουμε το «σοβαρό» μας εαυτό και γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, τότε που φορώντας την αγαπημένη μας παιδική στολή τα κάναμε όλα με φαντασία και ενθουσιασμό, χωρίς τύψεις και ενοχές!
Ταυτισμένη με τα παιδικά μας χρόνια, η Αποκριά μας γυρνάει πάντα πίσω στα χρόνια του αυθορμητισμού, της αθωότητας και της καλής διάθεσης. Μας γυρνάει πίσω στην εποχή των αγαπημένων μας ηρώων, στην εποχή της ανεμελιάς και του γνήσιου κεφιού.

Συνδεδεμένη με τη μεταμφίεση στη συνείδηση μας η Αποκριά, αναβιώνει μέσα μας όχι μόνο την ανάγκη μας για χαρά και αυθορμητισμό, φαντασία και ενθουσιασμό αλλά και μια υποσυνείδητη ανάγκη για εκτόνωση κρυμμένων συναισθημάτων και καταπιεσμένων πόθων. Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Φυσικά και όχι.
Με όρους ψυχολογικούς, η μεταμφίεση της αποκριάς αποτελεί την υπενθύμιση των τρόπων εκείνων με τους οποίους, όλοι εμείς «κρυβόμαστε» πίσω από ρόλους και μηχανισμούς άμυνας αποκρύπτοντας ή αποκαλύπτοντας καθημερινά διάφορες πτυχές του εαυτού μας.
Έτσι, αν και σχεδόν συνώνυμη με το καρναβάλι, η μεταμφίεση, δεν περιορίζεται εκεί. Αντίθετα λειτουργεί καταλυτικά στη ψυχολογία μας σε κάθε φάση της ζωή μας, αφού αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να κρύψουμε τον πραγματικό εαυτό μας ή μας παρέχει το μέσο για να βγάλουμε προς τα έξω τις πιο βαθειά κρυμμένες πλευρές της προσωπικότητας μας.
Με άλλα λόγια η μάσκα και η στολή αποτελούν το τέλειο ψυχολογικό εργαλείο, το ποιο και εξυπηρετεί την εσωτερική ανάγκη του εαυτού μας να εκφράσει ένα σύνολο εσωτερικών πτυχών, τις οποίες είτε κρατά καλά κρυμμένες, είτε υπάρχουν μέσα μας σε λανθάνουσα κατάσταση, χωρίς να το ξέρουμε. Κατά μια έννοια, η μεταμφίεση μας βοηθά να εκφράζουμε μια πλευρά του εαυτού μας, η οποία έχει την ανάγκη να εκδηλωθεί. Μπορεί να έχει τη μορφή μιας κρυφής επιθυμίας, ενός φόβου ή ακόμα, μιας δημιουργικής εκτόνωσης από την καταπίεση της καθημερινότητας.

μασκαράδες παρατηρούν χελώνα – James Ensor – 1894
Με αυτή τη λογική η Αποκριά, εκτός από μια ευκαιρία για διασκέδαση προσφέρει και μια ευκαιρία εξερεύνησης του εαυτού μας, με στόχο να δούμε πιο βαθιά και να ανακαλύψουμε με ασφάλεια μια διαφορετική πλευρά μας.
Σύμφωνα με τις έρευνες και σύμφωνα πάντα με την εμπειρία, η αποκριάτικη μεταμφίεση έχει πολλές ψυχολογικές παραμέτρους και αποτελεί μια διαδικασία πολλαπλών διαστάσεων, έτσι όπως αυτό για παράδειγμα διενεργείται στο θεατρικό θεραπευτικό παιχνίδι ή την δραματο-θεραπεία.
Πρώτα από όλα αποτελεί τρόπο εκτόνωσης των βαθύτερων ψυχικών και συναισθηματικών μας αναζητήσεων και επικοινωνεί την εσωτερική ανάγκη μας για πειραματισμό με διαφόρους ρόλους. Μας δίνει την απόλυτη ελευθερία προσωπικής έκφρασης και εκδήλωσης των πιο κρυφών πτυχών του εαυτού μας. Μας αποδεσμεύει και μας απελευθερώνει από εμμονές, φόβους, ανασφάλειες και καταπιεστικές αναστολές και μας θυμίζει το «παιδί» που κρύβεται μέσα μας
Με αυτή τη λογική, η στολή που επιλέγουμε δεν είναι καθόλου θέμα τύχης ή αισθητικής, αλλά προϊόν μιας υποσυνείδητης ανάγκης για αυτό-έκφραση.
Έτσι η αν κάποιος/α διαλέξει να ντυθεί ιππότης ή νεράιδα ή πριγκίπισσα πίσω από την επιλογή του υπάρχει μια κρυμμένη νοσταλγία για τη χαμένη παιδική αθωότητα και μια εσωτερική επιθυμία για επιστροφή σε μια πιο ασφαλή εποχή. Αν πάλι κάποιος επιλέξει μια στολή του «κακού», τότε πολύ πιθανό μέσα του να υπάρχει ένα σύνολο αρνητικών συναισθημάτων τα οποία και θέλει να εκφράσει αλλά, και ένα αίσθημα ανασφάλειας. Ένα αίσθημα φόβου και άγχους πάνω σε θέματα διαπροσωπικών σχέσεων, αφού η στολή δείχνει πως επιθυμεί να απομακρυνθεί από τους άλλους και να τον απομονώσει.

Αν κάποιος επιλέξει το ρόλο ενός ήρωα, τότε μάλλον ανήκει σε εκείνους που θέλουν να σώσουν τον κόσμο και να νιώσουν σημαντικοί. Αν κάποιος διαλέξει ένα κοστούμι με σεξουαλικό περιεχόμενο, τότε μάλλον λατρεύει να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής.
Τα κοστούμια του κλόουν ή των άλλων αστείων καρτούν συμβολίζουν μια διάθεση παιχνιδιάρικη και νεανική και σηματοδοτούν την ανάγκη των ανθρώπων να ξεφύγουν από την καθημερινή τους σοβαρότητα και να νιώσουν παιδιά! Όμως και τα ζωάκια έχουν την τιμητική τους, αφού πολλοί τα επιλέγουν για να δείξουν στοιχειά του χαρακτήρα τους, όπως ο σκύλος την εμπιστοσύνη, το λιοντάρι την εξουσία, η γάτα το νάζι και την ανεξαρτησία.
Αν ανατρέξεις κι εσύ στο παρελθόν και στις επιλογές των στολών σου θα διαπιστώσεις πως καθόλου τυχαία αυτές αποκαλύπτουν και συναρμολογούν κομμάτια της προσωπικότητας σου. Όταν καταλάβεις πως λειτουργεί η μεταμφίεση θα ανακαλύψεις και πως όλοι μας καθημερινά κρύβουμε ή αποκαλύπτουμε τα συναισθήματα μας μέσα από τους ρόλους που διαλέγουμε να παίξουμε και μέσα από τους μηχανισμούς άμυνας που επιλέγουμε για να διαφύγουμε.

η μασκαρεμένη – Max Pechstein 1910
__________________
  Πηγή: ygeianews.com
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com




Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΠΛΑΤΩΝΑΣ - ΦΑΙΔΡΟΣ - Ο ΘΕΥΘ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ..."...ΑΝ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ μόνοι μας, θα μας ενδιέφεραν, από κει και πέρα, οι γνώμες των ανθρώπων ;...'' ΣΩΚΡΑΤΗΣ

Πλάτωνας – Φαίδρος – Ο Θεύθ ανακαλύπτει το αλφάβητο

Plato_0256
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Έχω να πω όσα άκουσα από τους παλιούς, και αν αυτά είναι αληθινά, οι ίδιοι το ξέρουν. Αλλά, αν βρίσκαμε την αλήθεια μόνοι μας, θα μας ενδιέφεραν, από εκεί και πέρα, οι γνώμες των ανθρώπων;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Αστείο πράγμα αυτό που ρώτησες. Όμως πες μου αυτά που ισχυρίζεσαι ότι έχεις ακούσει.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν άκουσα πως κάπου στη Ναύκρατη της Αιγύπτου υπάρχει ένας από τους αρχαίους τοπικούς θεούς. Το όνομά του είναι Θεύθ. Αυτός είναι που βρήκε πρώτος τους αριθμούς και τον μαθηματικό συλλογισμό και τη γεωμετρία και την αστρονομία, και ακόμα τα παιχνίδια με τους πεσσούς και τους κύβους, και τέλος τους χαρακτήρες των γραμμάτων. Και εκείνη την εποχή βασιλιάς όλης της Αιγύπτου ήταν ο Θαμούς, που έμενε στη μεγάλη πόλη της επάνω περιοχής, την οποία οι Έλληνες την ονομάζουν Αιγυπτιακές Θήβες. Και τον θεό της τον ονομάζουν Άμμωνα. Ήρθε σ’ αυτόν ο Θεύθ και του έδειξε τις τέχνες του, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να διαδοθούν και στους άλλους Αιγυπτίους. Και ο Θαμούς ρώτησε ποια είναι η χρησιμότητα της καθεμιάς.
Καθώς ο Θεύθ τις εξηγούσε μία προς μία, ο βασιλιάς επαινούσε ό,τι έκρινε πως λεγόταν καλά και κατηγορούσε ό,τι έκρινε πως δεν ήταν καλό. Λέγεται πως ο Θαμούς είπε στον Θεύθ πολλά και υπέρ και κατά κάθε τέχνης, που αν τα εξετάσουμε αναλυτικά, θα μακρηγορούσαμε. Πάντως όταν έφθασαν στα γράμματα, ο Θεύθ είπε: “Βασιλιά μου, η γνώση αυτών των πραγμάτων θα κάνει τους Αιγυπτίους πιο σοφούς και δυνατότερους στη μνήμη, γιατί βρέθηκε το φάρμακο της σοφίας και της μνήμης”.
Όμως ο Άμμωνας απάντησε: “Θεύθ, που κατέχεις τόσες τέχνες, να ξέρεις πως άλλος έχει την ικανότητα να δημιουργεί τις τέχνες, και άλλος εκείνη την ικανότητα που θα του επιτρέπει να κρίνει πόσο πρόκειται να ωφελήσουν και πόσο να βλάψουν όποιους πρόκειται να τις χρησιμοποιήσουν. Και τώρα εσύ, σαν πατέρας της τέχνης των γραμμάτων, από ευμενή διάθεση προς το έργο σου, απέδωσες τα αντίθετα από αυτά που μπορεί πραγματικά τούτη η τέχνη να κάνει. Γιατί τα γράμματα θα προκαλέσουν λήθη στις ψυχές όσων θα τα μάθουν, εφόσον οι ίδιοι δε θα φροντίζουν για την άσκηση της μνήμης τους, μια και, αποκτώντας εμπιστοσύνη στη γραφή, θα φέρνουν τα πράγματα στo μυαλό τους όχι από μόνοι τους, από μέσα τους, αλλά από έξω, διαμέσου ξένων σημείων.
Δε βρήκες, λοιπόν, το φάρμακο της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και έτσι παρέχεις στους μαθητές σου μια φαινομενική σοφία, όχι όμως και την αλήθεια. Γιατί, με την τέχνη που προσφέρεις, θα ακούσουν πολλά χωρίς να τα διδαχθούν, και, επομένως, θα πιστέψουν ότι ξέρουν πολλά, ενώ στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις θα στερούνται της γνώσης και θα είναι δύσκολο να τους συναναστρέφεται κανείς, αφού, αντί σοφοί, θα έχουν γίνει δοκησίσοφοι”.
socratesΦΑΙΔΡΟΣ: Σωκράτη, εσύ εύκολα δημιουργείς ιστορίες σχετικά με την Αίγυπτο και με όποια άλλη χώρα θέλεις.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Φίλε μου, εκείνοι που βρίσκονταν μέσα στο ιερό του Δία στη Δωδώνη, είπαν πως οι πρώτοι μαντικοί λόγοι εμφανίστηκαν μέσα από μια βαλανιδιά, που ήταν εκεί. Έτσι, στους ανθρώπους εκείνης της εποχής, που, όπως κι εσείς οι νέοι, δεν ήταν σοφοί, αρκούσε να ακούν, ωθούμενοι και από την απλοϊκότητά τους, μια βαλανιδιά ή ένα βράχο, με την προϋπόθεση βέβαια, ότι έλεγαν την αλήθεια. Όμως εσένα ίσως σε ενδιαφέρει ποιος είναι αυτός που τη λέει και από ποιο μέρος είναι, γιατί δεν εξετάζεις μόνο το αν λέει την αλήθεια ή όχι.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Καλά έκανες και με μάλωσες. Και η δική μου γνώμη σχετικά με τα γράμματα είναι ίδια με εκείνη του Θηβαίου.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι μέσα στους χαρακτήρες των γραμμάτων άφησε κάποια τέχνη για τους μετά από αυτόν, και, επίσης, όποιος δέχεται ότι από τα γράμματα θα προκύψει κάτι σαφές και βέβαιο, πρέπει να διακατέχεται από μεγάλη απλοϊκότητα και, στην πραγματικότητα, να αγνοεί το χρησμό του Άμμωνα, αφού νομίζει ότι οι γραμμένοι λόγοι κάνουν κάτι παραπάνω από το να υπενθυμίζουν, σ’ εκείνον που τα ξέρει, τα θέματα στα οποία αναφέρονται τα γραπτά.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Πάρα πολύ σωστά.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν, Φαίδρε, η γραφή έχει αυτό το φοβερό χαρακτηριστικό, και εκεί, στ’ αλήθεια, μοιάζει με τη ζωγραφική. Και τούτης εδώ τα δημιουργήματα στέκονται μπροστά μας σα να είναι ζωντανά, όμως αν τα ρωτήσεις κάτι, σιωπούν με σοβαρότητα. Το ίδιο κάνουν και οι γραπτοί λόγοι. Τείνεις δηλαδή να πιστέψεις ότι αυτοί σκέφτονται κάτι και μιλούν, αν όμως τους ρωτήσεις για κάτι απ’ όσα λένε, το οποίο θέλεις να μάθεις, πάντοτε σου εκφράζουν ένα και το ίδιο πράγμα. Και κάθε λόγος, από τη στιγμή που γραφτεί, κυλάει παντού με τον ίδιο τρόπο, και σ’ εκείνους που τον γνωρίζουν καλά, και σ’ εκείνους που δεν έχουν καθόλου σχέση με το περιεχόμενό του, και δεν ξέρει από μόνος του σε ποιους πρέπει να απευθύνεται και σε ποιους όχι. Και όταν τον κακομεταχειρίζονται και άδικα μιλούν άσχημα γι’ αυτόν, έχει πάντα ανάγκη από τον πατέρα του, για να τον βοηθήσει, αφού ο ίδιος δεν μπορεί ούτε να αμυνθεί, ούτε να βοηθήσει τον εαυτό του.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Και πάλι μίλησες πολύ σωστά.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν, τι; Βλέπουμε άλλο λόγο, που να είναι γνήσιος αδελφός τούτου εδώ, του γραπτού, και με ποιον τρόπο δημιουργείται, και πόσο είναι, από τη φύση του, καλύτερος και δυνατότερος από αυτόν εδώ;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Ποιος είναι αυτός, και πως πιστεύεις ότι δημιουργείται;
ΣΩΚΡΑΤΗΣΑυτός που γράφεται με γνώση μέσα στην ψυχή εκείνου που μαθαίνει, ο λόγος που μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και που ξέρει σε ποιους πρέπει να μιλάει και σε ποιους να σωπαίνει.
Σωκράτης και Πλάτων
Σωκράτης και Πλάτων
ΦΑΙΔΡΟΣ: Εννοείς τον έμψυχο και ζωντανό λόγο εκείνου που έχει την κατάλληλη γνώση, το λόγο, δηλαδή, του οποίου ομοίωμα δίκαια θα αποκαλούσαμε το γραπτό λόγο.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Έτσι ακριβώς. Πες μου τώρα τούτο. Ο νοήμων γεωργός, για όποιους σπόρους του φροντίζει και θέλει να του δώσουν καρπούς, τι από τα δύο κάνει, τους σπέρνει, έχοντας την επιθυμία να χαίρεται το καλοκαίρι στους κήπους του Άδωνη βλέποντας πως έγιναν όμορφα φυτά, ή μήπως, όταν τα κάνει αυτά, τα κάνει για παιχνίδι και για να γιορτάσει; Μήπως, για τους σπόρους που τον ενδιαφέρουν σοβαρά, κάνει χρήση της γεωργικής τέχνης και, σπέρνοντάς τους στο κατάλληλο έδαφος, είναι ευχαριστημένος αν τον όγδοο μήνα ωριμάσουν πλήρως όσοι έσπειρε;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Έτσι είναι Σωκράτη. Αυτά κάνει στις περιπτώσεις που ενεργεί σοβαρά, ενώ κάνει άλλα στις περιπτώσεις που ενεργεί αλλιώς, δηλαδή όπως ανέφερες.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Και θα πούμε πως, όποιος κατέχει τη γνώση των δικαίων και των όμορφων και των καλών πραγμάτων έχει λιγότερη κρίση από το γεωργό, σε ό,τι αφορά τους δικούς του σπόρους;
ΦΑΙΔΡΟΣ: Καθόλου δεν θα το πούμε αυτό.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Επομένως, όταν ενεργεί σοβαρά, δεν θα τους γράψει στο νερό με μελάνι, σπέρνοντάς τους με την πέννα του, και με λόγους που δεν μπορούν ούτε να εκφραστούν προκειμένου να βοηθήσουν τον εαυτό τους, ούτε να διδάξουν ικανοποιητικά την αλήθεια.
ΦΑΙΔΡΟΣ: Φαίνεται πως όχι.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Φυσικά όχι. Όπως δείχνουν τα πράγματα, τους κήπους με τους χαρακτήρες των γραμμάτων, θα τους σπείρει και θα τους γράψει για παιχνίδι. Κι όταν συγγράφει, θα το κάνει σαν να μαζεύει θησαυρούς για την βοήθεια της μνήμης του, για να τους έχει ενεργούς αν φθάσει στο σημείο να γεράσει και να ξεχνάει, και αυτός και ο καθένας που θα ακολουθήσει την ίδια πορεία. Και θα ευχαριστηθεί όταν θα τους βλέπει να φυτρώνουν απαλοί.
Πάπειρος της Οξυρρύγχου του 2ου αιώνα με το κείμενο
Πάπυρος της Οξυρρύγχου του 2ου αιώνα με το κείμενο
____________
  Πηγήangelfire , Επιμέλεια, εικόνες antikleidi
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Συναφές: